(2Piotra 1:12; Kol. 1:23; 2:7; 1Piotra 5:9; 3:15; 1Tym. 1:18; 6:13; 2Tym. 2:3).

      Posiadając prawdę, jesteśmy wolni od strachu, który obecnie dostrzegamy na całym świecie, kiedy wielkie systemy cywilne i kościelne, które tak długo rządziły światem, są strasznie wstrząsane: „I będą znaki na słońcu, księżycu i na gwiazdach, a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale” (Łuk. 21:25, BW). Myślący ludzie, którzy nie rozumieją planu Bożego, boją się możliwego rezultatu anarchii i terroru. Ich niepokój wzrasta, gdy jesteśmy blisko tego niezwykłego i okropnego punktu kulminacyjnego wielkiego Czasu Ucisku świata (Dan. 12:1; Mat. 24:21), do którego szybko się zbliżamy. O tak, szukamy Bożych instrukcji podanych w Ps. 141:3 (BWP): „Przy ustach moich postaw, Panie, straże i wartę przy bramie warg moich ”.

      Bóg obiecał, że Jego posłuszny lud otrzyma dobrze doprawioną prawdę na czasie. Jej obfitość będzie tak wielka, iż z powodu swych ograniczonych możliwości, nie będzie w stanie przyjąć i przyswoić jej całej, zanim pojawi się więcej nowej prawdy. „Co widzieliśmy i słyszeliśmy, to i wam zwiastujemy, abyście i wy społeczność z nami mieli. A społeczność nasza jest społecznością z Ojcem i z Synem jego, Jezusem Chrystusem” (1Jana 1:3, BW).

      Niechaj wszyscy synowie Boży pamiętają o tym, jak ważna jest szczerość, „prawdy ukrytej”, gdy zbierają się razem jako wierzący, aby studiować

2 kol.

Boskie Słowo i pomagać sobie nawzajem. „I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę […]”, lecz niech każdy uważa drugiego za lepszego od siebie (Filip. 2:3, BW) – starając się, na ile to możliwe, widzieć w sobie nawzajem to, co dobre, szlachetne i prawdziwe. Niech każdy stara się strzec swoje własne serce i poznawać swoje własne wady. W ten sposób niech osobista pokora i miłość do braci dotrzymują kroku naszemu wzrostowi w wiedzy o Boskich sprawach. Bądźmy pewni, że w obecnym czasie wszyscy, którzy nie mają ducha pokory, cierpliwości, łagodności, braterskiej uprzejmości i miłości, z pewnością zostaną oddzieleni (1Jana 2:19). Niektórzy nie znajdą się wśród tych, którzy są tworzeni jako klejnoty. Zostaną wymazani z księgi żywota (Obj. 3:5). Klejnoty, które Pan tworzy, będą czyste i bez skazy. W oczach Ojca mają być bez zarzutu w kwestii miłości, a doskonała miłość nie tylko odrzuca bojaźń, lecz także samolubstwo, wrogość, urazę i złe mowy, jak również miłość własną i pychę. Bóg łaskawie uznaje je za bardzo cenne dla Niego, jako należące do Niego w szczególnym znaczeniu. „Będą moimi, mówi PAN Zastępów, w dzień, gdy będę tworzył klejnoty moje […]” Mal. 3:17, KJV.

      Niech Pan błogosławi nasze studiowanie prawdy, która coraz bardziej rozwija się przed nami wszystkimi, abyśmy wzrastali w wiedzy i łasce, i abyśmy byli użyteczni w Jego służbie!

      BS 2024, s. 82-88

1 kol.

ROZMYŚLANIE O SŁUDZE BOGA JEHOWY, KTÓRY UMIERA MŁODO

„Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił. Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali” – Efez. 2:9, 10 (UBG).

      Pastor Jolly zwraca naszą uwagę na następującą myśl. „Człowiek jest śmiertelny. To jest jego problem. On umrze!”. Tak, nawet po wprowadzeniu antybiotyków i cudownych leków żaden człowiek nie może odwlekać swojej śmierci w nieskończoność. Żaden człowiek nie może powrócić z grobu. Moc życia należy do Stwórcy, a nie do stworzenia. „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą” (1Moj. 2:7, UBG). Księga Ijoba 14:1 (UBG) mówi: „Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów”. Poświęcone dziecko Boże nie może określić ilości swoich dni. Kiedy

2 kol.

oddajemy swoje życie w poświęceniu, dokonujemy tego przez oddanie naszego niewielkiego wszystkiego w ręce Boga, by się o to troszczył i miał nad tym nadzór.

      Musimy pamiętać, że ci, którzy poświęcają się na warunkach wyborczego, czyli selektywnego zbawienia podczas rozszerzonego dzieła Żniwa Wieku Ewangelii, poświęcają się aż do śmierci. Oddajemy nasze małe wszystko Bogu, by mógł z niego korzystać tak długo, jak zechce. Jako członkowie przedtysiącletniego potomstwa Abrahama, mamy teraz pić z potoku doświadczeń z nadzieją, że zgodnie z wyborczymi zasadami poświęcenia okażemy się Poświęconymi Obozowcami Epifanii.

poprzednia strona – następna strona