Sztandar Biblijny nr 321 – 2024 – str. 74
stron, aby uczynić z nich „[…] jeden naród w tej ziemi na górach izraelskich […] I będą mieszkać w ziemi […] na wieki” (Ezech. 37:21, 22, 25, BW).
DRUGA FAZA UCISKU JAKUBA
Tak więc „w owym dniu”, podczas pierwszej fazy Ucisku Jakuba, Bóg stopniowo zrywał jarzmo Europy z szyi Izraela (Jer. 30:8), a więzy i ograniczenia, które wiązały ich z Europą, były stopniowo rozluźniane i zrywane. Lecz jest też druga faza Ucisku Jakuba. Jest ona opisana w P4, s. 552 i 554, jako „ostatni poryw” i jako „jeszcze jedna fala udręki […] ostateczny konflikt bitwy wielkiego dnia”. Jest on opisany na s. 552-561.
Ta druga faza Ucisku Jakuba nadchodzi pod koniec okresu światowej anarchii. Jest ona opisana w Ezech. 38. i 39. Rosnące bogactwo i dobrobyt odrodzonego Izraela rozbudzają chciwość narodów europejskich, azjatyckich i afrykańskich, co jasno uwidoczni się w anarchistycznych częściach tych narodów. Sprowadzą one na Izrael ostatni etap – drugą fazę Ucisku Jakuba, ostatnie krople z kielicha nieszczęścia Izraela.
Gog reprezentuje przywódców narodów jako wrogów ludu Bożego, a Magog reprezentuje narody jako wrogów ludu Bożego pod ich przywództwem. Obj. 20:8 (narody Gog i Magog) wyraźnie pokazuje, że tak jest w Małym Okresie, pod koniec Tysiąclecia. A zatem, zgodnie z logiką, jest to prawdą o wrogach cielesnego Izraela Bożego pod sam koniec Wieku Ewangelii. Ci anarchistyczni grabieżcy, opisani w Ezech. 38; 39., Zach. 12:1-9; 14:1-3 będą bardzo uciskać Izrael podczas drugiej, końcowej fazy Ucisku Jakuba.
Ostateczne karcenie Izraela z powodu ich niewiary i cudowne pokonanie ich wrogów w końcu otworzy im oczy. „[…] Wtedy spojrzą na mnie [Jehowę], na tego [Jezusa], którego przebodli, i będą go opłakiwać, jak opłakuje się jedynaka, i będą gorzko biadać nad nim, jak gorzko biadają nad pierworodnym” (Zach. 12:10, BW). Wtedy Izrael, nawrócony jako naród, rozpozna swojego Mesjasza jako tego, który przyszedł do nich podczas ucisku („chmurach” – Obj. 1:7) – Wielkiego Ucisku, aby ich wybawić, jak przepowiedziano np. w Ezech. 39:22-29; Zach. 12; 14:1-3; Jer. 30:7,8. Wtedy „[…] będą służyli Panu, swojemu
2 kol.
Bogu, i Dawidowi [Umiłowanemu, tj. Mesjaszowi – Ezech. 34:23, 24; 37:24, 25; Oz. 3:5], swojemu królowi, którego im wzbudzę” (Jer. 30:9, BW). „A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano: Przyjdzie z Syonu wybawiciel, i odwróci niepobożności od Jakóba. A toć będzie przymierze moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich” (Rzym. 11:26, 27). Nie oznacza to ich powszechnego zbawienia do życia wiecznego, ale, jak pokazuje kontekst, oznacza to wybawienie całego Izraela od „częściowej ślepoty [lub zatwardziałości]” Wieku Ewangelii oraz od kary za grzechy przeciwko Zakonowi i Chrystusowi, a także od potępienia za grzechy Adamowe i za grzechy przeciw Przymierzu.
Pańskie sprawiedliwe panowanie na Ziemi (Izaj. 26:9; 28:17) zostanie ustanowione najpierw w Izraelu, wśród odzyskanych i nawróconych Żydów (Zach. 12:7, 8; Jer. 23:5, 6; 33:14-16; Ezech. 36:24-38; zob. E17, s. 333-345). Będą oni z radością witać swoich zmartwychwstałych patriarchów i resztę Godnych, i będą bardzo błogosławieni przez ich dobroczynne rządy (Izaj. 1:25-27; 25:9; 32:1). Następnie nieco później narody pogańskie, złamane, wyczerpane i osłabione przez nieszczęścia Czasu Ucisku (Mat. 24:21, 22), dowiedzą się o wielkich błogosławieństwach, którymi będzie cieszył się Izrael i zapragną podobnych błogosławieństw dla siebie (Izaj. 2:3, 4; Zach. 8:20-22). W odpowiedzi na pokorne prośby tych narodów o pomoc, Królestwo z jego porządkiem zostanie ustanowione w każdym narodzie, aż stanie się ono uniwersalnym imperium (Dan. 2:44; 7:27). Cielesny Izrael (drugorzędne ziemskie potomstwo Abrahama) pod przywództwem Starożytnych i Młodocianych Godnych (pierwotne ziemskie potomstwo Abrahama – Joela 2:28; 2Tym. 2:20) będzie miał przywilej współpracować z duchową fazą Królestwa – Małym Stadkiem i Wielkim Gronem (Łuk. 12:32; Psalm 45:14, 15; Obj. 7) – w dziele nawracania i błogosławienia pogan (1Moj. 22:17, 18; 28:14; Izaj. 19:24; Ezech. 16:60, 61; Psalm 107:22). Stanie się tak pod opisanym w Jer. 31. Nowym Przymierzem Izraela, aby wszystkie rodziny Ziemi mogły być błogosławione.
Niech cała Ziemia, a szczególnie Izrael, raduje się z nadchodzących wielkich