Sztandar Biblijny nr 321 – 2024 – str. 75
błogosławieństw, które są teraz tak bliskie. Ta obietnica jest pewna. Sam Bóg obiecał i łaskawie związał swoją obietnicę przysięgą, abyśmy „mieli mocną nadzieję” (Żyd. 6:16-18). Bitwa wielkiego dnia Boga Wszechmogącego przygotowuje cały świat na nowy dzień i jego wielkie dzieło restytucji (Dz. 3:19-23), a czas Ucisku Jakuba przygotowuje potomstwo Jakuba na ich część pracy.
Chociaż godzina przebudzenia jest godziną chmur i gęstej ciemności (Joela 2:1-3), dzięki niech będą Bogu za Jego błogosławione zapewnienie, że dzieło zniszczenia będzie krótkie (Mat. 24:22), a zaraz po nim zacznie świecić chwalebne Słońce Sprawiedliwości (Mal. 4:1, 2). „Ziemia [obecna stara struktura społeczna oparta na samolubstwie] […] będzie chwiać się jak lepianka […] upadnie, a już nie powstanie” (Izaj. 24:19, 20, UBG). Wielki Czas Ucisku ma na celu utorowanie drogi dla nowej budowli Boga – nowego Jeruzalem, nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka prawiedliwość (2Piotra 3:13; Izaj. 65:17; Obj. 21). „Także i wy, gdy ujrzycie, iż się to dzieje, wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże” (Łuk 21:31).
IZRAEL I UCISK JAKUBA
Przeanalizujmy przede wszystkim kwestię Izraela i Palestyny oraz rozważmy przesłanie proroka Amosa: „W tym dniu podniosę upadły przybytek Dawida i zamuruję jego wyłomy; wzniosę jego ruiny i odbuduję go, jak za dawnych dni; Odwrócę niedolę mojego ludu, Izraela; odbudują miasta spustoszone i zamieszkają w nich; zasadzą też winnice i będą pić z nich wino; założą też sady i będą jedli ich owoce”. Zwróćmy uwagę na słowa w wersecie 15.: „Zasadzę ich w ich ziemi” – „Zasadzę ich w ich ziemi; i nigdy nie zostaną wykorzenieni ze swojej ziemi, którą im dałem, mówi PAN, twój Bóg” (Amos 9:11, 14, 15, UBG).
To jest ta ziemia, którą Bóg obiecał Abrahamowi i potomstwu Abrahama, a później powtórzył tę obietnicę Izaakowi, a następnie Jakubowi i takie były narodziny narodu Izraela. Jak wiecie, Izrael uczynił wiele rzeczy, które podobały się Bogu. Lecz czasami tak nie postępował. Zdarzało się, że Bóg karcił Izrael za jego niewłaściwe zachowanie. Jak czytamy w Księdze Amosa 3:2 (UBG): „Tylko was uznałem spośród wszystkich rodów ziemi, dlatego was ukarzę za wszystkie wasze nieprawości”. Czy nie brzmi to dziwnie? Z jednej strony Bóg mówi, że będzie błogosławił swój lud – Izrael, a z drugiej strony mówi: będę ich karał, gdy będą czynić zło.
W ten sposób Boska łaska jest okazywana Jego ludowi. Podobnie nam okazuje swoją łaskę, a jeśli zbaczamy z wyznaczonej przez Niego drogi prawdy i sprawiedliwości, będzie nas karcił i będzie nas karał, gdy będziemy źle postępować. Tak też było z Izraelem – Bóg im błogosławił. Posłał im swojego
2 kol.
wyznaczonego posłańca, tego, który był ich Mesjaszem. Posłał im także poselstwo ewangelii, które odrzucili. Nalegali na ukrzyżowanie naszego Pana.
Czy pamiętacie, co Piłat powiedział Izraelitom, gdy domagali się ukrzyżowania naszego Pana? „[…] wziął wodę, umył ręce przed ludem i rzekł: Nie jestem winien krwi tego sprawiedliwego, wasza to rzecz” (Mat. 27:24, BW). Tak naprawdę nie był on wolny od tej części Boskiego potępienia. Co powiedzieli Żydzi, którzy byli tam obecni? Werset 25. mówi: „[…] Krew jego na nas i na dzieci nasze”.
Naród żydowski był prześladowany bardziej niż jakikolwiek inny naród na Ziemi. Można zapytać: Dlaczego tak jest? Dlaczego byli karani tak długo i w takim stopniu? Jest to oczywiste, że właśnie z wyżej wymienionych powodów. Ze względu na to, że grzeszyli przeciwko temu co z Bożej łaski otrzymali. Dlatego w miarę upływu czasu Bóg karał ich za pogwałcenie sprawiedliwości i łaski.
Ukrzyżowanie naszego Pana i domaganie się Jego śmierci przez ówczesnych Żydów oraz odrzucenie przez nich poselstwa ewangelii, które koncentrowało się na ich Mesjaszu – wszystko to było ich udziałem. Gdyby przyjęli swojego Mesjasza i przesłanie, które On głosił, całe 144 000 członków Oblubienicy bez wątpienia pochodziłoby z tego ludu (Obj. 7:4). Nie byłoby żadnych pogan. Ponieważ jednak odrzucili Go, Bóg ich odrzucił. Ich karanie rozpoczęło się w 69 roku n.e., a w 70 roku n.e. wkroczyły wojska rzymskie i podporządkowały sobie Palestynę oraz zdobyły miasto Jerozolimę mieczem, ogniem i głodem. Od tamtego czasu Izrael był rozproszony w wielu krajach pośród różnych narodów świata. Żydzi byli prześladowani przez tak zwane narody chrześcijańskie, które powoływały się na imię Chrystusa. Byli prześladowani przez wielki system Antychrysta podczas wypraw krzyżowych, kiedy pod sztandarem krzyża armie wkroczyły do Palestyny. Inkwizycja, która powstała z inicjatywy papieża Innocentego III, represjonowała nie tylko prawdziwych chrześcijan w całej Europie, Meksyku i Ameryce Południowej, lecz także Żydów.
Przeanalizujmy w pewnym stopniu biblijną wzmiankę o przemijającej ślepocie Izraela. List do Rzymian 11:25 pokazuje izraelski dwójnasób. W przeszłości doświadczenia Izraela przebiegały dwoma różnymi drogami w dwóch różnych okresach czasu. Pierwszym okresem był czas, w którym Bóg sprzyjał im przez 1845 lat od śmierci Jakuba w 1813 r. p.n.e. aż do 33 r. W przeszłości autorzy i pisarze używali wyrażenia „przed narodzeniem Chrystusa” (1813 r. przed Chrystusem), teraz używają p.n.e. – „przed naszą erą”. Starają się usunąć wszelkie odniesienia do religii chrześcijańskiej, ponieważ nie chcą urazić muzułmanów i wszystkich innych religii