Sztandar Biblijny nr 321 – 2024 – str. 73
podobne do wyrażenia z Joela 2:2 (BW): „[…] któremu równego nie było od wieków i po nim już nie będzie […]”. Także dla Jakuba, tj. dla całego Izraela ten dzień jest czasem wielkiego utrapienia (Izaj. 22:4, 5; Sof. 1:14-18).
PIERWSZA FAZA UCISKU JAKUBA
Pierwsza faza Ucisku Jakuba rozpoczęła się w 1881 r., podczas gdy naród żydowski, z nielicznymi wyjątkami, przebywał jeszcze na wygnaniu w różnych krajach pogańskich. Doświadczyli oni 1845 lat łaski, od śmierci Jakuba aż do odrzucenia Mesjasza na wiosnę 33 r. n.e. Potem nastąpił „dwójnasób”, czyli powtórny okres niełaski, trwający również 1845 lat (Zach. 9:9, 12; Mat. 21:4, 5; 23:38, 39), który zakończył się wiosną 1878 r. Od tego czasu łaska Boża zaczęła powracać do Izraela (Izaj. 40:1, 2). To właśnie w 1878 r. Delitzsch rozpoczął powszechnie rozprowadzać swój hebrajski Nowy Testament, a Disraeli – Żyd, ówczesny premier Anglii, wpłynął na berliński Kongres Narodów, aby przyznać Anglii ogólny protektorat nad azjatyckimi prowincjami Turcji, w tym nad Palestyną. Rząd turecki zmienił swoje prawa dotyczące cudzoziemców, co poprawiło sytuację Żydów mieszkających wówczas w Palestynie, a także częściowo otworzyło drzwi dla innych, którzy mogli się tam osiedlać, mając przywilej posiadania nieruchomości. Tak więc w 1878 r., po tym, jak „naznaczony czas” Izraela się wypełnił (Izaj. 40:1, 2) i wycierpiał on „podwójnie za wszystkie swoje grzechy”, Bóg sprawił, że Jego lud zaczął być pocieszany, zarówno pod względem religijnym jak i świeckim.
Potrzeba było jednak czegoś więcej, aby jako przygotowanie do ustanowienia Królestwa Bożego na Ziemi sprowadzić Żydów z powrotem do ich ojczyzny (Mat. 6:10; 4Moj. 14:21; Izaj. 2:2-4; 11:9; Dan. 2:35, 44; Obj. 5:10). Bóg dokonuje tego przez „rybaków” i „myśliwych” w pierwszej, gromadzącej na nowo fazie Ucisku Jakuba (Jer. 16:14-16, BW). „Rybakami” są ci, którzy używają atrakcyjnej przynęty syjonizmu itp., aby przyciągnąć Żydów do ich ojczyzny. Praca ta rozpoczęła się w 1882 r. od Leo Pinskera, poprzednika dr. Teodora Herzla. Pomocni mężowie stanu, żydowscy agitatorzy i wielu chrześcijan także dokonali wiele i starają się dokonać jeszcze więcej, aby zachęcić Żydów do powrotu do ojczyzny. „Łowcy” to ci, którzy dążą do zniszczenia tego narodu. Oni również spowodowali, że rzesze Żydów powróciły do swojej ojczyzny. W 1878 r. w Rumunii i w Galicji, a zwłaszcza w Rosji, która w 1881 r. uchwaliła Ustawy Majowe, wybuchły zaciekłe prześladowania, w wyniku których w różnych krajach Europy demoniczne akty okrucieństwa były kontynuowane. Pogromy wybuchły w wielu miejscach,
2 kol.
a niewypowiedziane okrucieństwa zostały popełnione na Żydach, zwłaszcza podczas dwóch faz wojny światowej. „Polowanie” nadal trwa w niektórych krajach, choć nie na tak dużą skalę i z mniejszymi zewnętrznymi prześladowaniami. Tym sposobem, przy pomocy tego „czasu ucisku Jakuba”, Bóg realizuje swoje cele.
PONOWNIE ZEBRANY IZRAEL OBEJMUJE WSZYSTKIE 12 POKOLEŃ
Obiecując ponowne zgromadzenie dzieci Izraela, Bóg nie odnosił się jedynie do dziesięciu pokoleń (czasami nazywanych Izraelem, Efraimem itp.) w odróżnieniu od dwóch (zwykle nazywanych Judą), lecz raczej do wszystkich dwunastu pokoleń, ponieważ wszystkie dwanaście były reprezentowane w owcach, „[…] które zginęły z domu Izraelskiego” (Mat. 10:6), a ten dom został odrzucony w 33 r. n.e. Fakt, że jest tutaj mowa o wszystkich dwunastu pokoleniach, jest wyraźnie wskazany w Izaj. 11:11, 12 (BW), gdzie wyszczególniono zarówno dziesięć pokoleń jako Izrael, jak i dwa pokolenia jako Juda: „I stanie się w owym dniu [w tym samym „dniu” – „czasu ucisku Jakubowego” – wspomnianego w Jer. 30:7], że Pan ponownie wyciągnie swoją rękę [tak jak uczynił to po raz pierwszy, pod koniec niewoli babilońskiej], aby wykupić resztkę swojego ludu […] I wywiesi narodom sztandar, i zbierze wygnańców z Izraela, a rozproszonych z Judy zgromadzi z czterech krańców świata” (wszystko to dzieje się od 1878 r., i nie miało to miejsca nigdy wcześniej, ponieważ przed rozproszeniem w Wieku Ewangelii dwanaście plemion nigdy nie zostało rozproszonych na cztery strony świata).
Również w Ezech. 36:22, 24 Bóg odnosi się do wszystkich dwunastu plemion pod nazwą Izraela, gdy mówi: „Przetoż mów do domu Izraelskiego […] Bo was zbiorę z narodów, i zgromadzę was ze wszystkich ziem, i przywiodę was do ziemi waszej”. To ponowne zgromadzenie miało poprzedzić całkowite zniszczenie narodów pogańskich, do których Bóg ich rozproszył (Jer. 30:10, 11; 46:27, 28), i miało ono nastąpić ze wszystkich