„CZAS UCISKU JAKUBA”

„Ach, jak wielki to dzień, nie ma on równego sobie! Będzie on czasem ucisku Jakuba, a jednak on zostanie zeń wybawiony!” (Jer. 30:7, BT).

      Określenie „ucisk Jakuba” występuje w Biblii tylko te jeden raz, chociaż ten szczególny ucisk, który przyjdzie na cielesny Izrael pod koniec Wieku Ewangelii, jest wspomniany i opisany także w innych miejscach. W Jer. 30; 31. prorok zachęca Izrael przesłaniem od Boga Jehowy dotyczącym ich wybawienia i wspaniałego stanu w przyszłości. Podczas wielkiego dnia Boskiego gniewu i sądu nad narodami Bóg wybawi Izrael spod nałożonego na niego jarzma (Jer. 30:4-11). Początek tego dnia zbiega się z początkiem Wieku Tysiąclecia w 1874 r., krótko po upływie 6000 lat od stworzenia Adama, które zakończyły się w 1872 r. Niszczycielski ucisk tego dnia wobec narodów rozpoczął się w 1914 r. wraz z początkiem pierwszej fazy wojny światowej. Pod Zakonem upadły stan Izraela nie nadawał się do uleczenia i z powodu nieprawości Izraela Bóg go ukarał (Psalm 107:17). Jednak On przywróci Izrael do swojej łaski i uleczy bolesne rany, które mu zadał z powodu jego grzechów oraz ukarze wrogów Izraela, którzy go prześladowali (w. 12-17). Odbuduje Izrael jako swój lud (w. 18-22; por. Amos 9:11; Dz.Ap. 15:15, 16). Wielki gniew Boży nie zakończy czasu Wielkiego Ucisku, dopóki Jego słuszne cele nie zostaną osiągnięte. Pod koniec Wieku Ewangelii, zachodzącego na początek Wieku Tysiąclecia, Jego lud będzie nad tym rozmyślał (w. 23,24).

      W tym samym czasie, szczególnie podczas Tysiąclecia (1874 r.-2874 r.), Jehowa stanie się Bogiem wszystkich rodzin Izraela; będą oni Jego ludem ze względu na związek przymierza (Jer. 31:1-6). Na początku Tysiąclecia zgromadzi On resztkę Izraela z ziemi na północy i nawet z najskromniejszych części społeczeństwa, i poprowadzi bardzo wielu z tego narodu z powrotem do ich dziedzictwa oraz sprawi, że będą szczęśliwi i będą żyć w dostatku dzięki Jego błogosławieństwu (Jer. 31:7-14). Po ustanowieniu ziemskiej fazy Królestwa Bożego przywróci im ich bliskich utraconych w śmierci (Jer. 31:15-17). Bóg zlituje się nad skruszonymi dziesięcioma pokoleniami Izraela (Efraim, Jer. 31:18-22) oraz nad pokutującymi dwoma pokoleniami (Juda, Jer. 31:23-26) i zmieni ich smutek w radość. Przywróci

2 kol.

dwunastu pokoleniom Izraela ich ziemskie dziedzictwo, czyniąc każdego odpowiedzialnym jedynie za własne przewinienia (Jer. 31:27-30). Zawrze z nimi Nowe Przymierze, ponieważ wpisze swoje prawo w ich serca, aby wszyscy Go poznali przebaczy im grzechy (Jer. 1-34). Izrael na zawsze pozostanie ludem Bożym, a Jerozolima, odbudowana jako święte miasto, nigdy więcej nie zostanie wykorzeniona ani obalona (Jer. 31:35-40).

      Z powyższego widzimy, że czas ucisku Jakuba proroczo stosuje się do końca Wieku Ewangelii. Werset z Jer. 30:1 zawiera nagłówek całego proroctwa z rozdziałów 30. i 31., a wersety 2. i 3. stanowią wprowadzenie i podają temat proroctwa, które jest podane dalej. Proroctwo to miało być zapisane w Piśmie Świętym i (podczas Wieku Ewangelii) miało być studiowane i rozważane by po drugim wygnaniu zachęcić Izrael do ponownego zgromadzenia się, ze wszystkich narodów, „[…] między którymi cię rozproszyłem […]” (Jer. 30:11, BW), do Ziemi Świętej, którą Bóg dał ich przodkom i którą ponownie posiądą.

      Wersety z Jer. 30:4-11 traktują o Boskim sądzie nad narodami, który dokonuje wyzwolenia dwunastu plemion Izraela. Bóg prorokuje tutaj, że gdy Izrael wejdzie w czas ucisku Jakuba, doświadczy raczej strachu niż pokoju i bezpieczeństwa. Pod wpływem konwulsyjnych bólów ciężkich prześladowań naród ten zostanie tak opanowany przez przerażenie, że można by sobie wyobrazić, że jest niczym kobieta w bólach porodowych. Przyczyna ich wielkiego przerażenia jest podana w Jer. 30:7. Jest to wielki Dzień Sądu (2Piotra 3:7,8), który rozpoczyna się wraz ze Żniwem Wieku Ewangelii i „[…] czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody, aż do owego czasu […]” (Dan. 12:1, BW; Mat. 24:21). „[…] wielki jest dzień [w KJV „tamten” – przyp. tłum.] Pański[…]”. Słowa te wskazują na czas przyszły; są podobne do tych z Joela 2:11, BWP (napisanych na długo przed czasami Jeremiasza). Nawiązują do wielkiego Czasu Ucisku: „dzień Pański, dzień wielki i straszny”. Również wyrażenie Jeremiasza „[…] nie ma sobie równego […]” (BWP) jest

poprzednia strona – następna strona