Sztandar Biblijny nr 321 – 2024 – str. 71
albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (Obj. 21:3, 4, BW).
„Przybytkiem Bożym” jest jedyny prawdziwy Kościół. Został nazwany Przybytkiem, ponieważ nie będzie to stały lub wieczny stan rzeczy. Boski plan wieków posuwa się naprzód, by osiągnąć swój cel. Ludzkość zbliży się do Boga tak, jak Izrael zbliżał się do typicznego Przybytku podczas swoich nabożeństw. „A sam Bóg” – tak, podczas gdy Tysiącletnie Królestwo będzie Królestwem drogiego Syna Bożego, będzie ono również Królestwem Bożym, ponieważ drogi Syn Boży i jedyny prawdziwy Kościół będą w harmonii z Ojcem. W Judy 1:21 czytamy: „Samych siebie w miłości Bożej zachowajcie, oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa ku żywotowi wiecznemu”. Wyrażenie „samych siebie” z tego tekstu zostało napisane do Małego Stadka. W zasadzie odnosi się ono teraz do czystych Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii. Tylko dlatego, że nimi są, powinni starać się zdobyć miłość Boga, a następnie ją zachować, ze względu na swe obecne powołanie i przyszłe perspektywy. Bóg dał nam jasne zrozumienie 2Tym. 1:7 (UBG): „Nie dał nam bowiem Bóg ducha bojaźni, lecz mocy i miłości, i zdrowego umysłu”. Słowo „nam” w wąskim znaczeniu oznacza spłodzonych z Ducha, lecz w zasadzie odnosi się to teraz do czystych Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii (PT 1985, s. 25).
Słup obłoku i ognia spoczywał bezpośrednio tylko nad samym Przybytkiem. Nie spoczywał ani nad Dziedzińcem, ani nad Obozem. Spoczywał bezpośrednio „tylko” nad właściwym Przybytkiem, jak to jest ogólnie przedstawiane. Jedynie ze względu na to, że Bóg daje obecnie odpowiednie oświecenie i błogosławieństwa Chrystusowi w chwale, mogą one zostać przekazane tym na Dziedzińcu oraz „prawdziwie pokutującym i wierzącym”, próbnie usprawiedliwionym w Obozie, którzy się poświęcili. Poświęceni na Dziedzińcu Epifanii i w Obozie Epifanii są zatem obecnie miejscem Boskiego przebywania, spotykania się i błogosławienia ludu, tak jak Starożytni Godni byli w swoich czasach. Jakiż cudowny przywilej Bóg dał „Tym poświęcającym się pomiędzy Wiekami”! „Jeśli świat wzdraga się i gardzi takim twierdzeniem, może to robić, ale to w najmniejszym stopniu nie zmieni faktu, że Chrystus jest odbiorcą i depozytariuszem Boskiej Prawdy i Ducha, [a ponieważ wszyscy duchowi wybrańcy zostali zebrani, »ci poświęcający się pomiędzy Wiekami«, Młodociani Godni
2 kol.
i Poświęceni Obozowcy Epifanii, są odbiorcami tej wielkiej łaski]” (PT 1984, s. 46).
Kończymy to studium kilkoma przemyśleniami na temat pięciu rzeczy, które się zmienią, jak zostało to podane w Obj. 21:4 (UBG): „I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”.
1. „Wszelka łza”. O tak, po policzkach ludzkości nie będą już spływać łzy bólu i rozczarowania, a raczej łzy radości, gdy dzieło restytucji usunie przekleństwo śmierci.
2. „Śmierci już nie będzie”. Tak, to obietnica dana w Jana 5:28,29: Nie dziwcie się temu, że ci, którzy śpią w grobach, wyjdą i rozpoczną wędrówkę po Drodze Świętości.
3. „Ani smutku”. Plama grzechu, ani żadna gorzka myśl czy niemiłe słowo nie będzie już mącić umysłów ludzi, gdyż ludzie będą podążać Drogą Świętości i jeśli będą wierni swojemu poświęceniu, osiągną życie w wiecznej błogości.
5. „Ani krzyku” (KJV „płaczu”). Łzy smutku, wynik przekleństwa Adamowego, staną się łzami radości. A jeśli na chwilę odwaga człowieka zawiedzie, Boska Miłująca Dobroć delikatnie popchnie go naprzód. Płacz może trwać przez noc, lecz o poranku przychodzi radość.
6. „Ani bólu nie będzie”. Tak, powszechne uzdrowienie z chorób będzie wyróżniającą cechą Królestwa Mesjasza, nie tylko z chorób ciała, lecz także z grzechu, który był obecny przez wiele stuleci. Najwspanialszy szpital na świecie będzie w pełni funkcjonował, gdy zacznie działać Tysiącletnie Pośredniczące Panowanie Chrystusa. Wszyscy ludzie będą w rękach Wielkiego Lekarza i jego pomocników i będą mieli światło na swojej drodze, gdy będą starać się pełnić wolę Bożą.
BS 2024, s. 66-71