Sztandar Biblijny nr 320 – 2024 – str. 53
do Królestwa swego drogiego Syna (Kol. 1:13).
Prorok Izajasz stwierdza (Izaj. 21:12): „[…] Przyszedł poranek, także i noc […]”. To daje nam klucz do zrozumienia obecnej sytuacji. Bóg mówi nam tutaj o ciemnej nocy ucisku panującej obecnie na Ziemi – po tym, jak nastał już świt poranka, po tym, jak minęło już ponad 6000 lat panowania grzechu, a siódmy tysiącletni dzień – Tysiąclecie – już się rozpoczął. Ten wielki czas ucisku jest niczym ciemna burzowa chmura o wschodzie słońca, tuż po rozpoczęciu nowego dnia. Pomimo obecności ciemnych chmur Czasu Ucisku, jest to okazja do radości, ponieważ nadszedł poranek i wkrótce, po ciemnych chmurach ucisku, które teraz nadciągają, „[…] wzejdzie słońce sprawiedliwości [Jezus i Kościół] z uzdrowieniem na swoich skrzydłach [promieniach] […]” (Mal. 3:20, BW). „[…] z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele” (Psalm 30:6)!
Bóg Jehowa widzi tłumy tych niezadowolonych z plew ludzkiej tradycji i filozofii, łaknących i pragnących sprawiedliwości (prawdy), lecz zaślepionych przez uprzedzenia i przesądy oraz wprowadzonych w błąd przez duchowieństwo i ludzką uległość. On widzi, że zbliża się ciemna noc ucisku, ale zanim rozproszy ludzi, poucza wszystkich, którzy są Jego uczniami, aby zaopatrzyli ich w coś do jedzenia – w duchowy pokarm, w prawdy odnoszące się do Królestwa, które dadzą im siłę i zachętę w ciemnej godzinie tego czasu „[…] takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody […]” (Dan. 12:1, BW).
„Prowadź mnie do światła”! Jako wierny pasterz nasz Pan nigdy nie zaniechał karmienia swoich owiec. W Mich. 5:3 (BW) czytamy: „Będzie stał mocno i będzie pasł w mocy Pana […]”. W czasach Apostołów Jezus dał swojemu ludowi „teraźniejszą prawdę” (2Piotra 1:12). Udzielił swojemu ludowi potrzebnej pomocy w okresie przejściowym między Żniwami, dając mu wiele światła w czasie reformacji protestanckiej, która rozpoczęła się w 1517 r. wraz z opublikowaniem 95 tez Marcina Lutra, co w porównaniu z wielkim światłem udzielonym przy końcu Wieku, nazywane jest „małą pomocą” (Dan. 11:34). Małe Stadko, Wielka Kompania i Młodociani Godni otrzymali potrzebną prawdę z rąk Posłańca Epifanii. Wraz ze śmiercią brata Russella w 1916 r., śmiercią brata Johnsona w 1950 r. i brata Jolly’ego w 1979 r., pojawiła się myśl, że nie będzie dalszego rozwijania prawdy. Wielu z ludu prawdy walczy przeciwko postępującej prawdzie (termin ten pojawia się w naszych pismach około 700 razy) do dnia dzisiejszego.
Owce Pana są pod Jego stałą pasterską opieką. On nigdy ich nie opuści ani nie porzuci. Jest to dobrze zilustrowane w typicznym słupie obłoku i ognia, który „przedstawia prawdę na czasie i jej ducha, w ich zdolności prowadzenia ludu Bożego Wieku Ewangelii z antytypicznego Egiptu do antytypicznego Kanaanu” (E8, str. 622). „Chociaż dla niewiernych i częściowo wiernych stawał się mniejszą lub większą ciemnością, ani razu nie zawiódł tych, którzy są Jego, zawsze udzielając im wystarczającej ilości swej prawdy na czasie i jej ducha, by prowadziły i kierowały ich do Jego Świętej góry, Królestwa. Nigdy też nie zawiedzie ich pod tym względem, ponieważ »tak było stale«: obłok okrywał go w dzień, a w nocy zaś blask ognia”. Umiłowani, tak długo, jak długo pozostajemy wierni, w prawdziwym ludzie Bożym zawsze możemy szukać antytypicznego słupa obłoku i ognia i zawsze go tam znajdziemy. Tak bowiem zaplanował Bóg (E8 s. 631, 632).
Słup obłoku i ognia spoczywał bezpośrednio tylko na samym Przybytku; nie spoczywał na Dziedzińcu ani na Obozie. Podobnie jak w przypadku Starożytnych Godnych, tak i teraz Bóg udziela odpowiedniego oświecenia i błogosławieństw tym, którzy znajdują się na antytypicznym Dziedzińcu oraz tym „prawdziwie pokutującym i wierzącym”, próbnie usprawiedliwionym w Obozie, którzy się poświęcili. Zatem poświęceni na Epifanicznym Dziedzińcu i w Epifanicznym Obozie są teraz miejscem Boskiego przebywania, spotykania się z ludem i błogosławienia go, tak jak Starożytni Godni byli w swoich czasach (a ponieważ wszyscy wybrani do duchowej natury zostali zebrani, „ci poświęcający się pomiędzy Wiekami” – Młodociani Godni i Poświęceni Obozowcy Epifanii są odbiorcami tej wielkiej łaski).
Prawdziwy lud Boży, ci Jemu poświęceni, podobnie otrzymywali prawdę, gdy stawała się ona na czasie w okresie Starego Testamentu, co widać wyraźnie w przypadkach Enocha, Noego, Abrahama, Mojżesza, Samuela, Dawida, Izajasza, Jeremiasza, Daniela i Jana Chrzciciela. Pewne podstawowe fragmenty Pisma Świętego zapewniają nas, że Bóg zawsze będzie udzielał swemu ludowi prawdy we właściwym czasie, aby zaspokoić jego potrzeby. Powinniśmy wiarą przyjąć Boże obietnice w ich właściwym zastosowaniu i uczynić je naszą własnością.