Sztandar Biblijny nr 319 – 2024 – str. 43
jest godny przyjęcia przez Boga dzięki przejawianiu wiary na warunkach zarządzonych przez Boską łaskę. To właśnie ta wiara jest brana pod uwagę, ponieważ niedoskonały człowiek nie jest w stanie przedstawić uczynków, które mogłyby być zaakceptowane przez Boga. (3) Jego godna przyjęcia wiara musi być udowodniona przez jego wysiłki, aby, na ile to możliwe, wykonywać Boską wolę. (4) Same uczynki, będąc niedoskonałe, nie mogą usprawiedliwić, a wiara musi poprzedzać dobre uczynki, zanim one będą nadawać się do przyjęcia. Dobre uczynki, kiedy są przyjęte, nie są przyjmowane z powodu ich własnej doskonałości, lecz przez wzgląd na wiarę, która sprawia, że są one godne przyjęcia. Z tego wynika, że to wiara usprawiedliwia nas tam, gdzie uczynki nie mogłyby nas usprawiedliwić i że uczynki nie odsuwają wiary, lecz jedynie potwierdzają prawdziwość wiary.
Jest tutaj wielka lekcja dla wszystkich, którzy pragną podobać się Bogu. To nasza wiara jest tym, co podoba się Bogu – na początku nie mamy nic innego. Lecz jeśli pozostaje jedynie wiara, bez wysiłków przedstawienia owoców sprawiedliwości i świętości w życiu, ona staje się martwą, czymś psującym się, obraźliwym zarówno dla Boga jak i człowieka. Ktoś, kogo życie toczy się w samozadowoleniu i grzechu, obraża i rani wiarę, którą wyznaje. Co więcej z naszego doświadczenia wynika, że ktokolwiek nie żyje w harmonii ze swoją wiarą, nie będzie mógł długo jej utrzymać. Wielu z tych, którzy wyznają, że mają silną wiarę, nie posiadają „miłości prawdy” i nie są zupełnie oddani Bogu, nie okazując prawdziwej wiary przez dobre uczynki – takie, które zostały nakazane i są uznawane przez Boga. Tym, którzy przejawiają pewną wiarę bez towarzyszących wysiłków w kierunku dobrych uczynków, Pan posyła „[…] silne omamienie, tak że uwierzą kłamstwu” (2 Tes. 2:11, UBG). Pamiętajmy, że lud Pański to żywe listy, znane i czytane przez wszystkich ludzi i że to uczynki są czytane bardziej niż wiara. Stąd wypływa ważność naszego wersetu, który coraz bardziej powinien wyrażać uczucia każdego naśladowcy Chrystusa: „[…] ja tobie ukażę wiarę moją z uczynków moich” (Jak. 2:18, Biblia Toruńska).
ILUSTRACJE WIARY I UCZYNKÓW
Święty Jakub cytuje przypadek Abrahama, „ojca wierzących”. Jest napisane, że Abraham uwierzył Bogu i że jego wiara została mu policzona jako sprawiedliwość (por. Rzym. 4:3). Lecz jak bardzo wiara jest wymagana i w jakim stopniu jest ona zaangażowana w uczynkach? Święty Jakub wskazuje, że Bóg poddał wiarę Abrahama kluczowej próbie, która wykazałaby jej nieskuteczność, gdyby nie została ona rozwinięta do przyspieszonego etapu uczynków posłuszeństwa. Upłynęły lata od udzielenia obietnicy, a Izaak − potomek obietnicy wyrósł na młodzieńca, gdy Bóg rozkazał, by ofiarować go na ołtarzu. W ten sposób zapowiadając, że Chrystus, Głowa i Ciało (Efez. 1:22,23), prawdziwy Potomek Abrahama („A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy” – Gal. 3:29, BW), musiał przechodzić próbę wiary aż do punktu posłuszeństwa, nawet aż do śmierci − ofiarniczej śmierci.
Następnie, obawiając się, że podał przykład tak wzniosłej wiary i posłuszeństwa, który mógłby nas zniechęcić, Święty Jakub wybiera i przedstawia nam inną ilustrację wiary i uczynków – przykład Rachab. Ona miała wiarę w Boga, lecz ta wiara nie przyniosłaby jej korzyści, gdyby nie rozwinęła jej do poziomu działania i pomocnej służby, ryzykując swe własne, doczesne interesy, by pomóc szpiegom. Oczywiście, ona nigdy nie dokonałaby takich czynów bez wiary – i jest to wiara, która szczególnie podoba się Panu Bogu. Lecz wiara nie podobałaby się Panu, gdyby nie prowadziła do zgodnych z nią uczynków. W ten sposób widzimy, jak uczynki mają związek z naszym usprawiedliwieniem i z naszą wiarą, która jest podstawą naszych uczynków.
CIAŁO BEZ DUCHA
Święty Jakub podsumowuje tę myśl, mówiąc: „Bo jak ciało bez ducha [życia] jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa” (Jak. 2:26, BW). Niektórzy mogą uważać, że on błądził, porównując ciało do wiary, a ducha życia do uczynków. Przypuszczają, że ilustracja powinna być odwrotna, mianowicie, ciało powinno być porównane do uczynków, a duch życia do wiary. Lecz święty Jakub właściwie wyraził tę kwestię. Musi istnieć ciało, zanim wejdzie do niego duch życia. Tak, wiara musi istnieć, zanim zostanie pobudzona do działania. Lecz to pobudzenie jest absolutnie niezbędne, jeśli mamy staczać „dobry bój wiary” i uchwycić się „żywota wiecznego” (1Tym. 6:12, BW).
OGRZEJCIE SIĘ I NAJEDZCIE SIĘ
Święty Jakub podkreśla swój punkt widzenia i stara się obudzić tych, którzy mają pewną miarę wiary,