WIARA, KTÓRA DZIAŁA

„[…] ja tobie pokażę moją wiarę z moich uczynków” (Jak. 2:18, Biblia Toruńska).

      Wielu badaczy Biblii uważa, że istnieje konflikt poglądów pomiędzy naukami Apostoła Pawła i Apostoła Jakuba w związku z wiarą i uczynkami. Jednakże, jeśli są właściwie zrozumiane, nauki tych Apostołów są postrzegane jako w pełni zgodne. Żydowski Zakon zdecydowanie był przymierzem uczynków, natomiast podstawą przyjęcia przez łaskę (Rzym. 6:14) jest wiara. Zakon mówił: Czyń i żyj; Ewangelia mówi: Wierz i żyj.

      Apostoł Paweł, pisząc do tych, którzy znali Zakon i byli przez niego wyćwiczeni, spodziewając się życia wiecznego jako nagrody za wierne wypełnienie wymagań Zakonu, był zmuszony wykazać, że absolutne posłuszeństwo temu Prawu jest niemożliwe dla upadłego rodu Adama; „Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego [Boskich] oczach […]” (Rzym. 3:20, UBG). Zatem jeśli nikt nie może osiągnąć usprawiedliwienia i życia wiecznego przez uczynki Zakonu, to jak można je osiągnąć? Apostoł przystępuje do wykazania, że Pan Jezus bezbłędnie wypełnił cały Zakon i że tym samym zapewnił wszystkie nagrody obiecane tym, „którzy te rzeczy czynią”, mianowicie: nagrodę życia wiecznego i nagrodę wszystkich Boskich błogosławieństw z nim związanych.

      Apostoł wykazuje dalej, że upadli ludzie w ogóle nie mogą mieć nadziei na życie wieczne przez wypełnienie Zakonu, lecz mogą mieć nadzieję na nie i otrzymać je w inny sposób – nie przez uczynki, które zostałyby uznane za doskonałe przez Zakon, lecz dzięki wierze, przez którą zostaną przyjęci przez Boską łaskę (Rzym. 5:1, 2). Ta wiara zapewni im taką miarę przykrycia sprawiedliwością Chrystusa, jaka będzie niezbędna do zrekompensowania wszystkich braków i niedoskonałości ich upadłej natury, które uniemożliwiły im kompletne wypełnienie wymagań Zakonu. W Rzym. 8:4 mamy takie oświadczenie: „Aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełniona w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha”.

      Apostoł Paweł ani przez moment nie myślał, że wiara noże być jedynie intelektualną akceptacją. Jego nauki są w pełni zgodne z oświadczeniem Jakuba w tej lekcji, że wiara, która nie powoduje żadnych wysiłków ani uczynków, by postępować zgodnie ze sprawiedliwością i świętością, byłaby martwą i bezwartościową wiarą, lub co gorsze, byłaby wiarą potępiającą.

      Nie powinno się też uważać, że Jakub ignoruje wiarę i uczy, że uczynki Zakonu mogłyby czy też były wystarczające, by usprawiedliwić grzeszników i sprawić, by stali się dziedzicami życia wiecznego. Jest możliwe, że niektórzy w pierwotnym Kościele, uświadomiwszy sobie, że Chrystus jest końcem Zakonu dla każdego, kto wierzy oraz że „jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę w Jego krew”, popadli w taką przeciwną skrajność, jak niektórzy obecnie, twierdząc, że postępowanie w życiu nie ma znaczenia, jeśli tylko wiara zostanie zachowana. Prawdopodobnie Jakub miał na myśli tę klasę osób, gdy pisał ten list. Dlatego, ostrzega czytelnika w tej kwestii – aby nie myśleć, że sama wiara, która nie wywiera żadnego wpływu na serce oraz na życie i której nie towarzyszą żadne wysiłki, by żyć w sposób podobający się Bogu, będzie wiarą w jakimkolwiek stopniu żywą lub że przyniesie jakiekolwiek realne dobro. Wprost przeciwnie, jest to jedynie taki rodzaj wiary, jaką mają demony.

WIARA ABRAHAMA OKAZANA PRZEZ UCZYNKI

      Abraham jest nazwany ojcem wierzących i jest o nim napisane (Rzym. 4:3, BW; Jak. 2:23): „[…] Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość”. Lecz, jak wskazuje Apostoł (Jak. 2:21), Abraham był usprawiedliwiony przez uczynki „[…] gdy ofiarował Izaaka, syna swego, na ołtarzu”. Jego wiara nie była z rodzaju tych, które nie przynoszą owoców w postaci dobrych uczynków i posłuszeństwa. Przeciwnie, Bóg doświadczył wiarę Abrahama i jego wiara została udowodniona przez uczynki posłuszeństwa. W jego przypadku wiara i uczynki współpracowały i tak musi być zawsze, bo inaczej wiara nie będzie godna przyjęcia.

      Z tej lekcji należy dobrze zapamiętać następujące kwestie: (1) że żadne uczynki upadłego człowieka nie mogą być doskonałe; w rezultacie nie mogą one być godne przyjęcia przez Boga. (2) Chrześcijanin

poprzednia strona – następna strona