OBIETNICE DLA MAŁEGO STADKA SĄ TEŻ WŁAŚCIWE DLA POŚWIĘCONYCH OBOZOWCÓW EPIFANII

      Istnieją liczne wersety Pisma Świętego, które odnoszą się wyłącznie do Małego Stadka, takie jak te obiecujące: nieśmiertelność, Boską naturę, współdziedzictwo z Chrystusem, miejsce na Tronie i członkostwo w Oblubienicy − Królewskim Kapłaństwie itd. Tak, jest jeszcze wiele innych wersetów, które bezpośrednio i przede wszystkim są skierowane do Małego Stadka, lecz mają także pośrednie i drugorzędne zastosowanie i w zasadzie stosują się do innych wiernych sług Pańskich.

      1Moj. 49:5, BW wskazuje, że „Symeon i Lewi − to bracia; miecze ich są narzędziami gwałtu”, a w E10, s. 660, u dołu: „Małe Stadko, myśląc o tym, samo napomina się bardzo stanowczo, aby nie wchodzić z nimi we współpracę i nie pozwalać, aby jego członkowie łączyli się z takim zgromadzeniem”. To wskazuje, że brat Johnson użył tego wersetu (w. 6.): „Nie bierz udziału, duszo moja w radzie ich, nie przyłączaj się do ich wspólnoty, serce moje, bo w gniewie zabili mężów, a w swawoli okaleczyli woły” w jego bezpośrednim epifanicznym zastosowaniu, by okazać swą wielką dezaprobatę dla takiego postępowania oraz użył go jako ostrzeżenie dla innych przed wchodzeniem w radę i łączeniem się z obecnymi przesiewaczami i przesianymi. Brat Johnson często używał tego wersetu, stosując go do innych, niż ci, do których bezpośrednio odnosi się 1Moj. 49:5 i my robimy podobnie.

      Prawda na pewno zatriumfuje nad wszystkimi jej oponentami. Ze względu na to, że ją popieramy i bronimy jej, w zasadzie możemy także ubiegać się o tę cenną obietnicę z Izaj. 54:17, BW: „Żadna broń ukuta przeciwko tobie nic nie wskóra, a każdemu językowi, który w sądzie przeciwko tobie wystąpi, zadasz kłam. Takie jest dziedzictwo sług Pana i ich sprawiedliwość ode mnie pochodzi − mówi Pan”. Brat Russell komentuje werset z Izaj. 54:17 następująco: „To nie stosuje się do pojedynczej jednostki, lecz jak oświadczono, dotyczy wszystkich sług Pana – każdy prawdziwy duchowy Izraelita może domagać się tej obietnicy, spoczywać na niej i radować się nią”. Bez wątpienia ona należy do duchowego Izraela, do wszystkich pięciu przedrestytucyjnych klas.

      Obietnica z Łuk. 21:15, BW w pierwszorzędnym znaczeniu stosowała się do Małego Stadka, lecz nie powinniśmy uważać, że inni z poświęconego ludu Bożego są wyłączeni z ubiegania się o to błogosławieństwo i z otrzymywania go. Musimy pamiętać, że to prawda − „[…] miecz Ducha, którym jest Słowo Boże”, odpiera wszystkie ataki Przeciwnika (Efez. 6:17, BW; Żyd. 4:12; Obj. 1:16) i że to nie jest nasza własna mądrość. Proporcjonalnie do tego, jak żołnierze krzyża biorą miecz z obu stron ostry i władają nim, mają „[…] usta i mądrość, której nie będą mogli się oprzeć, ani jej odeprzeć wszyscy wasi przeciwnicy”.

      Przyodziani w zbroję Bożą − prawdę, która wówczas była na czasie, Godni starożytności byli niepokonani w sporach. Również Szczepan podczas dyskusji był kimś więcej niż tylko wyzwaniem dla mędrców w synagodze, i oni „[…] nie mogli sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał” (Dz. 6:10, BW). Reformatorzy mogli stawić czoła wszystkim atakom systemu Antychrysta. Również Małe Stadko i „ci z Wielkiej Kompanii, którzy przyszli do prawdy podczas Żniwa”, ponieważ podążali razem i rozmawiali ze sobą, otrzymali „usta i mądrość”, które odrzuciły wszystkie błędy Wielkiego Babilonu. A podczas dalszego odsłaniania prawdy na czasie w tym rozszerzonym Żniwie Wieku Ewangelii, prawdziwie poświęcone dzieci Boże otrzymują „usta i mądrość”, którym nie jest w stanie się sprzeciwić ani stawić oporu żaden nasz przeciwnik w Małym Babilonie, włączając przesiewaczy, którzy pojawili się wśród Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii. Szatan używa swych wszystkich przebiegłych sztuczek, lecz wiara raz świętym podana jest nadal nie do pokonania. Ze słowami „Tak mówi Pan” dla każdego zarysu prawdy, na którym budujemy naszą wiarę, nie mamy się czego obawiać.

      Ta sama zasada stosuje się do wiernego Bożego ludu prawdy obecnie, ponieważ Bóg zapewnia nas: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust: Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wolę i spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem” (Izaj. 55:11, BW). Ci, którzy obecnie trwają wiernie w prawdzie Paruzji i Epifanii oraz gorliwie bojują „o wiarę raz świętym podaną” (Judy 3), którzy chodzą „w światłości Pańskiej” (Izaj. 2:5), otrzymają błogosławione doświadczenie tego samego rodzaju, jakie miało Małe Stadko podczas Wieku Ewangelii; ponieważ „[…] Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:31, BW). Boskie zamierzenie nie ulega zmianie, lecz w odniesieniu do niego są udzielane coraz bardziej wyraźne oświadczenia.

      Pastor Russell, wierny i roztropny sługa Boży, (Mat. 24:45) w czasie Paruzji położył podstawy i „[…] dokonał wśród ludu Bożego przygotowawczego dzieła do budowania tego [epifanicznego]

poprzednia strona – następna strona