Sztandar Biblijny nr 319 – 2024 – str. 36
Czwarty tytuł własności − 5Moj. 11:23, 24 (BW): „To Pan wypędzi przed wami wszystkie te narody, a wy zawładniecie narodami większymi i silniejszymi od was. Każde miejsce, po którym stąpać będzie twoja stopa, będzie wasze. Granica wasza sięgać będzie od pustyni do Libanu i od rzeki Eufrat do Morza Zachodniego”.
„Od pustyni” (Midbar 4057) oznacza to samo, co już zostało przedstawione w drugim tytule własności. Zatem dostrzegamy, że granice będą ciągnąć się od Pustyni Arabskiej na południu do Libanu na północy, od Eufratu na wschodzie do największego morza na zachodzie (Acharon 314), a jest to hebrajskie określenie Morza Śródziemnego.
Jakże pocieszająca jest świadomość, że Biblia (Słowo Boże) konsekwentnie utrzymuje, że Bóg obiecał patriarsze Abrahamowi, iż z jego potomków rozwinie się wielki naród. Nowy Testament podejmuje tę obietnicę i pokazuje, że ona urzeczywistni się przy końcu dzieła Żniwa Wieku Ewangelii. Opisany tu obszar obejmuje współczesne regiony – Egipt, Synaj, Izrael, Liban, Syrię, Transjordanię, północną Arabię Saudyjską, zachodni Irak, czyli obszar około 28 razy większy niż obecny Izrael.
Jednym z wielkich wydarzeń w Boskiej historii było powołanie Abrahama, który opuścił swój dom w Ur Chaldejskim, by udać się do Haranu (na północnym zachodzie kraju). Stamtąd rozpoczął wędrówkę do Kanaanu. Później Jakub wyruszył do Egiptu, by osiedlić się w Ziemi Goshen (najbardziej wysunięta na południowy zachód granica kraju). To tutaj Izrael rozrósł się z zaledwie garstki ludzi do dwóch milionów. Izraelici stali się narodem i na Synaju, w granicach tej ziemi, w 1615 roku przed Chrystusem zawarli przymierze z Bogiem − Przymierze Zakonu.
Obecnie rozważymy 1Moj. 14:18-20 (BW): „Melchisedek zaś, król Salemu, wyniósł chleb i wino. A był on kapłanem Boga Najwyższego. I błogosławił mu, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, stworzyciela nieba i ziemi! I niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który wydał nieprzyjaciół twoich w ręce twoje! A Abram dał mu dziesięcinę ze wszystkiego”. W tych wersetach mamy zdanie wtrącone, które przerywając tok myśli, umożliwia interpretację. Pewne tablice znalezione w Izraelu wskazują, że podczas panowania faraonów Amenophisa III i IV, Egipt był we władaniu Palestyny. Jeden z Ebed-tob (Sługa Pański − przyp. tłum.), następca Melchisedeka, trzy razy wspomina o Melchisedeku: „[…] nie mój ojciec, nie moja matka wprowadziła mnie na to miejsce, lecz Potężny Król”.
Jak dobrze to koresponduje z Żyd. 7:1-3 (BW): „Ten to Melchisedek, król Salemu, kapłan Boga Najwyższego, który wyszedł na spotkanie Abrahama, gdy wracał po rozgromieniu królów, pobłogosławił mu. Abraham zaś dał mu dziesięcinę ze wszystkiego. Imię jego znaczy najpierw król sprawiedliwości, następnie zaś król Salemu, to jest król pokoju. Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie mający ani początku dni, ani końca życia, lecz podobny do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze”.
Od początku Bóg Jehowa sprzyjał swemu ludowi i pocieszał go w czasie potrzeby: „Gdyż Ja jestem z tobą − mówi Pan − aby cię wybawić. Albowiem wygubię wszystkie narody, między którymi cię rozproszyłem, lecz ciebie nie wygubię; będę cię karał według prawa, lecz cię nie zostawię całkiem bez kary” (Jer. 30:11, BW). Bóg zezwolił, aby na Żydów przyszedł chrzest ognia ze względu na ich winę po tym, jak wołali: „[…] Krew jego na nas i na dzieci nasze” (Mat. 27:25, BW). 
W Joela 3:17 (UBG) znajdujemy takie oświadczenie: „I poznacie, że ja jestem PANEM, waszym Bogiem, który mieszka na Syjonie, mojej świętej górze […]”: O tak, Bóg Jehowa oczyści ludzkość z tych, którzy występują przeciwko Jego wybranemu ludowi i zemści się. „Najmilsi! Nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu, albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan” (Rzym. 12:19, BW). Pozostała część zdania z Joela 3:17: „[…] I Jerozolima stanie się święta, a obcy już nie będą przez nią przechodzić”. Obcy w Biblii oznacza osobę, która nie posiada żadnej własności. W 3Moj. 25:23 (BW) czytamy: „Ziemi nie będzie się sprzedawać na zawsze, gdyż ziemia należy do mnie, a wy jesteście u mnie przybyszami i mieszkańcami”.
Boskie obietnice są pewne; dlatego nie powiodą się żadne wysiłki Arabów lub innych narodów, by wywłaszczyć Izrael z jego ziemi. Proroctwo Amosa 9:14 (BW) mówi: „I odmienię los mojego ludu izraelskiego, tak że odbudują spustoszone miasta i osiedlą się w nich. Nasadzą winnice i będą pić ich wino, założą ogrody i będą jeść ich owoce”. Cuda, które w tych sferach życia dokonują się w Izraelu, również powodują zdumienie świata i skoncentrowanie uwagi na Izraelu. Dokonuje się tam cudowny rozwój i liczne proroctwa udzielone przez Boga wiele wieków wcześniej wypełniają się teraz na naszych oczach.
BS 2024, s. 34-36