Sztandar Biblijny nr 319 – 2024 – str. 38
Obozu”. Służba Sztandaru Biblijnego [ŚRME] pilnie pracuje, by podtrzymywać te podstawy prawdy z pewnymi koniecznymi dostosowaniami pism brata Russella i brata Johnsona do naszych bieżących potrzeb (PT 1954, s. 59).
PIERWSZEŃSTWO POE
Powtórzmy w celu podkreślenia, że nauką brata Russella i brata Johnsona było, iż poświęceni wierzący obecnego czasu pochodzący z pogan (uznani przez Boga za Izraelitów) otrzymają pierwszeństwo w Królestwie przed cielesnymi Izraelitami w ogólności. Cytujemy z PT 1972, s. 15: „A jeśli Bóg uczyni wyjątek od zasady »dla Żyda najpierw«, w przypadku klasy Młodocianych Godnych – jednej z klas składających się głównie z pogan, która wejdzie pod Nowe Przymierze, przymierze restytucji – to z pewnością nie ma powodu, dlaczego On nie może uczynić wyjątku w przypadku innej klasy – Poświęconych Obozowców Epifanii, składającej się głównie z pogan, klasy, która jest w podobny sposób wierna Bogu w poświęceniu, w czasie, gdy grzech ma przewagę i która wejdzie pod przymierze restytucji – i także udzieli im pierwszeństwa nad ogółem Żydów oraz pozostałymi restytucjonistami. A Jego Słowo pokazuje, że to jest to, co Bóg zamierza zrobić, ponieważ Poświęceni Obozowcy Epifanii są symbolizowani przez Medana, trzeciego syna Ketury, natomiast quasi-wybrani Żydzi są symbolizowani przez Midiana, czwartego syna Ketury”.
W PT 1970, s. 87-90, wskazaliśmy, że góry, na których zostało zbudowane Jeruzalem – Syon i Moria – przedstawiają odpowiednio Małe Stadko i Starożytnych Godnych, a jego pagórki, Akra i Bezeta przedstawiają odpowiednio Wielką Kompanię i Młodocianych Godnych. Dodatkowo zwracamy uwagę na pagórek Ofel przedstawiający Poświęconych Obozowców Epifanii, wyraźnie odróżniając ich jako wyższą klasę od reszty quasi-wybranych (Żydów i pogan) oraz niewybranych, którzy odpowiednio są przedstawieni przez wyższe i niższe części odcinków dolin w Jeruzalem (E12, s. 526; E16, s. 283). W Tysiącleciu, po ustanowieniu ziemskiej fazy Królestwa, te symboliczne „Góry przyniosą ludowi pokój, a pagórki [włączając pagórek Ofel, przedstawiający Poświęconych Obozowców Epifanii] sprawiedliwość”.
To jest tak, jak powinno być, ponieważ Bóg zawsze darzy swoimi najwyższymi stosownymi łaskami prawdziwie poświęconych – którzy wszyscy są przez Niego uznawani za potomstwo Abrahama, nawet gdy nie są z pochodzenia żydowskiego. Bóg również powstrzymuje udzielanie swych łask, jak wskazuje brat Johnson w PT 1949, s. 128: istnieją wyjątki w ogólnym użyciu słów: „wszyscy są mile widziani”, ponieważ ogłaszając konwencję w Filadelfii, stwierdził: „Każdy i wszyscy są mile widziani, z wyjątkiem tych, którzy zostali pozbawieni społeczności”. Bóg mierzy zdolność do wierności prawdziwie poświęconych przy pomocy trzech wskaźników:
(1) różnych stopni posiadanego przez nich Ducha Świętego,
(2) ich różnych talentów,
(3) ich różnych opatrznościowych sytuacji.
OKRES LAODYCEJSKI OGRANICZONY I NIEOKREŚLONY
Jeśli chodzi o zakończenie okresu Laodycejskiego, brat Johnson wskazał, że „okres Laodycejski był czasem żniwa od 1874 r. do 1954 r. – z którego pierwsze 40 lat – Paruzja – były przeznaczone na żęcie, a kolejne 40 lat – Epifania – na pozostałe procesy żniwa (E6, s. 377; zobacz także s. 383, u góry). Okazuje się, że w odniesieniu do ludu Bożego ostatnia część okresu Laodycejskiego i Epifania − ostatni szczególny okres Wieku Ewangelii, kończą się w tym samym czasie. Zabranie do Królestwa ostatniego członka Małego Stadka 22 października 1950 r., na kilka lat przed 1954 r., zakończyło Laodycejski okres Kościoła dla Ciała Chrystusowego w ciele, lecz nie dla innych części Kościoła Laodycei. Dla nich 1954 r. stanowi koniec, w ograniczonym znaczeniu, zarówno epoki Laodycei jak i okresu Epifanii, ponieważ teraz wybrani Wieku Ewangelii jako całość, włączając Młodocianych Godnych, po raz pierwszy są kompletni w swym członkostwie i otwiera się pierwsze dzieło Bazylei (patrz PT 1954, s. 41,42,51-59).
Jednakże, chociaż okres Epifanii w ograniczonym znaczeniu kończy się w 1954 r., to w innych znaczeniach trwa dalej, poza 1954 r. i 1956 r. (patrz PT 1954, s. 51-54). Laodycejski okres Kościoła, którego Epifania jest ostatnią częścią, także trwa dalej poza 1954 r. i 1956 r. Również Wielka Kompania (część prawdziwego Kościoła – E8, s. 238,239) i Młodociani Godni będą tutaj przez nieokreśloną liczbę lat po okresie 1954-1956 (E11, s. 493). Dla nich okres Laodycejski rozciąga się na nieokreślony czas po latach 1954-1956.
Bóg dostosował swój plan wieków dla klasy zwanej Poświęconymi Obozowcami Epifanii podczas okresu Laodycei. Rozszerzone Żniwo Wieku Ewangelii jest pełne gorliwości w dziele przedstawiania tej piątej przedtysiącletniej części potomstwa Abrahama. Te rodzaje ziaren są następujące: orkisz – Starożytyni Godni; pszenica – Małe Stadko; jęczmień – Wielka Kompania; fasola – Młodociani Godni; soczewica – Poświęceni Obozowcy Epifanii.
ZROZUMIENIE WERSETU Z JUDY 21
List Judy 21, BW zachęca nas: „Zachowajcie siebie samych w miłości Bożej […]”. Stosownie do tego, „siebie samych” w naszym wersecie odnosi się do Małego Stadka, które jako jedyne jest uświęcone