Sztandar Biblijny nr 319 – 2024 – str. 35
Izraela kiedy ich klęska będzie się wydawać nieunikniona (Ezech. 38; 39; Zach. 12:1-5; porównaj BS 1978, s. 15, kol. 2; BS 1979, s. 7). Wielkie bogactwo Izraela, które rośnie w szybkim tempie w wielu dziedzinach, jest przedstawione przez wyrażenia: „srebro i złoto” oraz „bydło i towary”. Ta „wielka zdobycz” obejmuje ukierunkowany na eksport sektor zaawansowanych technologii, będący podstawą jego gospodarki. Izraelski przemysł związany z diamentami stanowi 23,2% całego eksportu, co sprawia, że Izrael jest jednym ze światowych ośrodków cięcia i polerowania diamentów.
Te wersety są bezpośrednio związane z losem, jaki Bóg przewidział dla tego wybranego Izraela w czasach ostatecznych – przy końcu obecnego Wieku, a miejsce jego wypełnienia jest na tej ziemi. Stary Testament podtrzymuje spójne twierdzenie, że w 2045 r. przed Chrystusem Bóg obiecał Izraelowi, iż ziemia, w której mieszkał, będzie jego ziemią, ziemią Izaaka, Jakuba i narodu izraelskiego. Trzeba przyjąć, że nie tylko współczesny Izrael, ale szereg niedawno utworzonych suwerennych państw połączy się, tworząc scenę, na której rozegra się ten ostatni akt dramatu „teraźniejszego złego świata”.
Werset z Ezech. 38:12 kończy się określeniem, „w środku świata” − w centrum życia. Nie można znaleźć bardziej stosownego miejsca na administracyjne centrum światowego rządu (Iz. 2:3). Rozważamy teraz rzeczywisty zasięg i granice tej przyszłej Ziemi Świętej, jakie zostały określone w Boskim Słowie z pewnym stopniem precyzji i we właściwej formie prawnej.
LICZBY W NAWIASACH Z KONKORDANCJI STRONGA
Pierwszy tytuł własności − 1Moj. 15:18 (BW): „[…] Potomstwu twemu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”. Rzeką egipską jest Nil – Nahar (5104) i oznacza on stale płynący strumień. Jednakże, to samo określenie „rzeka egipska”, może opisywać Wady-el-Arish, sezonowy strumień wypływający z Nachal (5158). Znacząca jest również lista istniejących wówczas ludów, których terytoria mają być włączone do Ziemi Świętej (w. 19-21). Tak, oni będą ludem Bożym i będą mieszkać w ziemi, którą Bóg dał ich ojcom (Ezech. 36:27). Brat Russell tak to komentuje: „Salomon rozszerzył granice swego królestwa aż do granic proroczo wyznaczonych przez Pana dużo wcześniej” (R5722).
Drugi tytuł własności − 2Moj. 23:31 (BW): „Ustanowię też granicę twoją od Morza Czerwonego do Morza Filistyńczyków i od pustyni aż do Rzeki […]”. Ten tytuł własności został nadany przez Boga za pośrednictwem Mojżesza w czasie wyjścia w 1615 r. przed Chrystusem. Było to na południowym zachodzie Morza Czerwonego.
„Morze Filistyńczyków” – na zachód od Krety (Caphtor) oni osiedlili się na wybrzeżu Kanaanu, aby uprawiać tam zboże. Kreta była dominującą potęgą morską, a morze było zwane Morzem Filistyńczyków. Niecały wiek po wyjściu z Egiptu ta potęga morska przeszła w ręce Fenicjan z Tyru i Sydonu, a morze zostało nazwane Wielkim Morzem.
Pustynia – na południowym wschodzie, „Midbar” (4057) rozciągała się od Synaju (Zjednoczona Republika Arabska) po Zatokę Perską w Kuwejcie (Elam).
Aż do Rzeki – „Eufrat” (6578) teren rozciągający się od wschodu aż do północy. Izrael nigdy nie zdobył w posiadanie całego tego rozległego terytorium, ponieważ walczył swą własną siłą, tak jak obecnie!
Trzeci tytuł własności − został przyznany niedługo potem. W 5Moj. 1:6-8 (BW) czytamy: „Pan, nasz Bóg, przemówił do nas na Horebie [Hor]: Już dosyć waszego pobytu na tej górze. Wyruszcie więc i idźcie w stronę gór Amorejczyków i do wszystkich ich sąsiadów w Araba, na pogórzu i na nizinie, w Negebie i na wybrzeżu morza, do ziemi Kananejczyków i Libanu, aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufratu. Oto przekazałem wam tę ziemię, która jest przed wami. Wejdźcie do niej i weźcie w posiadanie tę ziemię, którą Pan przysiągł dać waszym ojcom, Abrahamowi, Izaakowi, i Jakubowi oraz ich potomstwu po nich”.
„Obróć się” (shuwb) − to zawróć z 2Moj. 14:2 (BW), a „Migdol” to twierdza na murze „Shur”, zbudowanym w celu ochronienia Egiptu przed Azją. W 1Sam. 15:7 (BW) czytamy: „[…] od Chawila aż do Szur, które leży na wschód od Egiptu”. Ten mur ciągnął się od Succoth na północnym wschodzie aż do Wielkiego Morza.
W wersetach z 5Moj. 1:7, 8 (UBG) czytamy: „Zawróćcie i wyruszcie, a idźcie w stronę góry Amorytów oraz do wszystkich miejsc leżących w jej pobliżu, na równinie, w górach i w dolinie, na południu i na wybrzeżu morza, do ziemi Kanaan i do Libanu, aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufrat”.
„Góra Amorejczyków” to płaskowyż ciągnący się na wschód od Morza Martwego i rzeki Jordan.
„Nizina” (Arabah) jest głęboką doliną, w której Jordan płynie z Galilei do Morza Martwego.
„Pogórze” obejmuje całą Samarię (centralną część), Judeę (dolną), Galileę (górną) − obecnie Zachodni Brzeg.
„Dolina” (Ha-shephelah) była to nizina ciągnąca się od Joppy na południu Morza Śródziemnego; Gaza (Negeb) na wschodnim Synaju; Zatoka Akaba (Arabia).
„Kananejczycy i Liban” obejmuje cały Izrael i tereny na północ aż do Azji Mniejszej, do Wielkiej Rzeki (Eufrat).