Sztandar Biblijny nr 317 – 2024 – str. 10
miłości Boga znajdującej się w poświęconym sercu, które staje się gotowe do oddania życia w Boskiej służbie. „On pierwszy nas umiłował”. Doświadczyliśmy miłującej życzliwości Boga Jehowy i ona stała się jakby magnesem prawdy, który przyciągnął nas do Niego. Mamy ten przywilej doceniania Jego miłości, „[…] gdy jeszcze byliśmy grzesznikami […]” (Rzym. 5:8, UBG). Dzięki przykładowi Boga wyznawajmy naszą miłość, udoskonalając naszego ducha miłości, życzliwości i uprzejmości. Niech korzenie naszej wiary wnikają głęboko w poznanie Boskiego planu!
W 1Jana 4:9, Apostoł wyjaśnia nam: „Przez to objawiona jest miłość Boża ku nam, iż Syna swego jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy żyli przezeń”. W wersecie 10. czytamy: „W tem jest miłość, nie iżbyśmy my umiłowali Boga, ale iż on umiłował nas, i posłał Syna swego, aby był ubłaganiem za grzechy nasze”. Wracając do 1 Jana 4:19, Apostoł Jan mówi o początku naszego doświadczenia jako chrześcijan oraz o tym, że poczucie sprawiedliwości podpowiadało nam, że ponieważ Bóg tak bardzo nas umiłował, że odkupił nas tak wielkim kosztem i dostarczył nam tak wielkiego zbawienia, to przynajmniej powinniśmy okazać naszą wdzięczność. Naszym obowiązkiem będzie kochać Go i służyć Jemu w zamian za to. Ten początek miłości określamy jako miłość obowiązkową. Ona jest podstawą dla wszystkich dalszych etapów rozwoju miłości. W miarę jak wzrastamy w wiedzy i łasce, osiągamy wyższy rozwój miłości.
To jest zgodne ze sprawiedliwością wobec Boga Jehowy i Chrystusa Jezusa, abyśmy okazywali Im obowiązkową miłość z całego naszego serca, umysłu, duszy i siły. Jako poświęcone dzieci, kochamy Ich całym naszym małym jestestwem. Opierając się na tej zasadzie miłującej życzliwości, Bóg pozwala nam mieć umysły zdolne do postrzegania, zapamiętywania, wyobrażania sobie i rozumowania oraz mieć serca obdarzone wspaniałymi zdolnościami moralnymi i religijnymi, dotyczącymi wiary, nadziei, samokontroli, cierpliwości i miłości do bliźniego. Bóg w swojej dobroci umieścił nas na pięknej i urodzajnej Ziemi, bogato zaopatrzonej w odpowiedni klimat, atmosferę, pory roku, schronienie i dobra zaspokajające nasze ziemskie potrzeby.
Bóg dodawał dobrodziejstw religijnych w pełni poświęconym, a niektóre z nich zostały udzielone całej ludzkości. Sprawił, że najdroższa Mu istota opuściła niebo i posłał swego jednorodzonego Syna na świat przez poniżenie − z natury, chwały i urzędu następnego po Ojcu, by dla dobra całej ludzkości stał się człowiekiem. Jezus miał oddać swą istotę na ofiarniczą śmierć, aby mógł stać się Odkupicielem całej ludzkości. On zaprasza wszystkich, aby pokutowali, by mogli otrzymać błogosławieństwa zapewnione im przez ofiarę Chrystusa. Z pewnością te błogosławieństwa zwiększają obowiązek ludzkości do miłowania Boga i Chrystusa całym sercem, umysłem, duszą i siłą. O tak! Moi drodzy bracia, wzrastajmy, rozwijajmy się i praktykujmy sprawiedliwość wobec Boga i Chrystusa z całego serca, umysłu, duszy i siły; wobec Boga jako Źródła, wobec Jezusa jako Przedstawiciela – wobec tych, którzy dali nam całe dobro: którym jesteśmy i które mamy, i którym mamy nadzieję być i które mieć. Musimy to uznać, gdy we właściwy sposób rozważymy Ich twórcze, opatrznościowe, okupowe, pouczające, usprawiedliwiające, uświęcające i wyzwalające dary dla nas.
Te dobrodziejstwa udzielone nam w dobrej wierze przez Boga, dają nam możliwość odpowiedzi na tę Jego łaskawą ofiarę. Aby poświęcone dzieci Boże, wierzące w Jego obietnice, mogły otrzymać: przebaczenie ich grzechów ze względu na Chrystusa, przypisanie im Chrystusowej sprawiedliwości, przyjęcie ich do społeczności z Nim i pomoc, by prowadzić sprawiedliwe życie, Bóg łaskawie udziela tych czterech błogosławieństw: (1) Usprawiedliwienia przez wiarę. (2) Zaproszenia do poświęcenia się Jemu. (3) Kroczenia śladami Chrystusa w cierpieniu, by wypełniać Boski plan. (4) Rozwoju na podobieństwo Chrystusa.
Te błogosławieństwa nakładają na chrześcijanina obowiązek miłowania Boga i Chrystusa całym sercem, umysłem, duszą i siłą. Tak, Bóg chce naszego szczerego serca i On poprosił o nie w Przyp. 23:26: „Synu mój! daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich”. Wiele osób w świecie