czasu nie mogą być pozyskiwani Młodociani Godni – 3Moj. 12; Obj. 22:11; E10, s. 114; E11, s. 473), z pewnością wierzą w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i dlatego są usprawiedliwieni przez wiarę. Z tego punktu widzenia więc oni mają być zaliczeni do sprawiedliwych, podobnie jak Starożytni i Młodociani Godni są zaliczeni do sprawiedliwych. A Poświęceni Obozowcy Epifanii nie otrzymali tej łaski Boga nadaremno, ponieważ poświęcili się i tym samym sprawili, że stała się ona ich własnością. Czy ta wiara usprawiedliwienia zostanie im zabrana podczas przebudzenia zmartwychwstania? Oczywiście, że nie! Jeśli umrą, wierząc w Pana, to powstaną w zmartwychwstaniu, nadal wierząc w Niego; ich stan wciąż będzie taki sam. Umierając jako sprawiedliwi, zostaną wzbudzeni jako sprawiedliwi.

      Chociaż podczas tego Wieku Poświęceni Obozowcy Epifanii nie są na próbie do życia, to istnieją pewne rzeczy w tym życiu i pewne rzeczy w Tysiącleciu, które powinny dokonać się w Poświęconych Obozowcach Epifanii, aby przygotować ich do życia wiecznego. Aby dowieść wierności jako drugorzędne potomstwo Abrahama, w tym życiu muszą przejść próbę wiary i posłuszeństwa – w istocie rzeczy, będą musieli skrystalizować te dwie łaski. Będą również musieli rozwinąć dużą miarę niesamolubnej miłości, która jest konieczna, by wiernie wytrwać w poświęceniu aż do śmierci. Prawdopodobnie niektórzy osiągną stopień niewypróbowanej doskonałej miłości.

      To właśnie podczas Pańskiej Epifanii lub Apokalipsy w szerszym znaczeniu − w czasie ucisku, Wielka Kompania otrzymała zmartwychwstanie do duchowej natury, Młodociani Godni ukończą swój bieg, dowodząc swej godności udziału w „lepszym zmartwychwstaniu” (Żyd. 11:35) razem ze Starożytnymi Godnymi, a Poświęceni Obozowcy Epifanii („I będziesz błogosławiony, bo nie mają ci czym odpłacić. Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych” [Łuk. 14:14, BW]) będą przygotowywani do swej chwały w Królestwie. Te klasy, także będąc poświęconym ludem Boga i tym samym posiadając Jego Świętego Ducha, wzdychają, oczekując na swe wyzwolenie. Tak, Poświęceni Obozowcy Epifanii zostali powołani „z ciemności do wspaniałej Jego światłości” (1Piotra 2:9, Nowa Biblia Gdańska).

      Ten przywilej jest obecnie realny dla tych, którzy otrzymują Boskie miłosierdzie. To jest dar; oni nie mogą nic zrobić, aby go otrzymać; są jedynie zapewnieni, że im przebaczono. Różnica polega na tym, że obecnie bardzo niewiele osób ma oczy, by widzieć, uszy, by słyszeć i serce skłonne do ocenienia Boskiego miłosierdzia, tak jak mamy je opisane w ewangelii, która może być zrozumiana jedynie słuchem wiary. W przyszłości, po wybraniu Jego szczególnego ludu, wzrok i wiedza w znacznej mierze zajmą miejsce wiary. Kiedy świat uświadomi sobie łaskę Bożą w Chrystusie Jezusie, przebaczającą ich grzechy i prowadzącą ich do życia wiecznego i jeśli ją przyjmie, będzie się powszechnie radował, dzieląc się tą wielką zdobyczą, tym wielkim darem Bożym.

      BS 2023, s. 2-9

ON PIERWSZY NAS UMIŁOWAŁ

„My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował” – 1Jana 4:19, UBG.

      Jako poświęcone dzieci Boga możemy odczuwać Jego miłującą życzliwość w naszym umyśle i sercu. Brak miłości do Boga jest pogwałceniem sprawiedliwości. Kiedy z miłości do niego poświęciliśmy Bogu nasze małe wszystko, On przyjął nasz dar miłości. To daje nam podstawę do przejawiania wiary i ufności w Jego prowadzenie nas w chrześcijańskim biegu razem z innymi dziećmi Bożymi.

      Pismo Święte bardzo stanowczo stwierdza: „Miłujemy Go”. Jest to rezultat

poprzednia strona – następna strona