Sztandar Biblijny nr 301 – 2021 – str. 36
WIECZNA RADOŚĆ DANA WRAZ Z WIECZNYM ŻYCIEM
Fizycznie jest możliwe, by Bóg wiecznie przedłużał życie grzesznych istot, tak jak stałoby się, gdyby po zgrzeszeniu pozwolił Adamowi i Ewie jeść z drzew przedłużających życie w pierwotnym Raju (1Moj. 3:22-24). Rozumiemy na podstawie faktów, że chociaż charaktery upadłych aniołów stały się zdeprawowane, ich zdolności nie stały się również takie i że zniszczenie ich będzie wymagało szczególnego działania ze strony Boga, przeprowadzonego przez Chrystusa. Niemniej jednak, moralnie jest niemożliwe, by Bóg wiecznie przedłużał życie niegodziwych istot, ponieważ w moralnym porządku spraw, musi panować prawo do życia i śmierci – życia dla posłusznych, a śmierci dla nieposłusznych.
Byłoby również fizycznie możliwe, by Bóg udzielił wiecznego życia w warunkach, w których niezmącona radość nie była doskonale obecna, jak częściowo jest to zilustrowane przez zachowanie upadłych aniołów, bez zmniejszenia ich sił życiowych. Niemniej jednak, nie byłoby to moralnie możliwe, żeby Bóg tak uczynił, tzn. nie byłoby to zgodne z Jego charakterem – doskonałą mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością. Ci, którzy otrzymują trwałe prawo do wiecznego życia, będą cieszyć się tym prawem w doskonałej szczęśliwości, w warunkach upiększonych prawami życiowymi, tzn. doskonałymi zdolnościami oraz otoczeniem stosownym do ich poziomu egzystencji; na przykład, trwałymi prawami życiowymi klasy restytucyjnej będzie wieczna radość z posiadania doskonałych ciał, Ziemi, klimatu, atmosfery, zdrowia, żywności, napoju, schronienia, panowania nad Ziemią i tym, co na niej się znajduje i nad odpowiednimi prawami natury, radość z zarządzeń społecznych, wykształcenia, towarzystwa, szacunku, itd.
Potrzeba wiecznego życia nie jest przymusem dla Boga ze strony rzekomego ślepego losu, któremu On nie może się oprzeć ani też pomyłką z Jego strony. Nie wynika ona też z wrodzonego życia w istotach duchowych czy ludzkich, na mocy którego muszą nadal żyć bez względu na swoją cnotę lub grzech, ponieważ ani Pismo Święte, ani rozum czy fakty nie potwierdzają takiego poglądu, którego autorem jest także Szatan.
Oprócz Boga (potrzeba wiecznego życia, ze względu na Jego wrodzoną naturę) i prócz tych, którzy otrzymują Jego naturę (ponieważ skoro ją osiągnęli, także mają fizyczną potrzebę życia wiecznego), potrzeba wiecznego życia dla wszystkich innych, którzy je osiągną, nie jest fizyczna, lecz moralna. To znaczy, że w Boskim porządku, w którym w odniesieniu do życia i śmierci panuje prawo moralne. To właśnie Jego prawo skłania Go do udzielenia życia wiecznego na trwale wszystkim tym, którzy podczas dostosowujących ich prób, ku Jego zadowoleniu dowiodą, że ich zgodność z Jego prawem jest taka, iż zachowają lojalność wobec tego prawa w każdych warunkach, w których Jemu upodoba się ich umieścić.
Ze względu na ten Boski porządek w moralnym wszechświecie, Bóg wymagał pomyślnego wytrwania w najbardziej decydujących próbach lojalności wobec Niego, Jego Ducha, Słowa i opatrzności, od Jezusa i klasy Małego Stadka, którzy osiągnęli nieśmiertelność. Był to dowód tego, że żadne okoliczności ani splot okoliczności nie mogły skłonić ich do niewierności wobec Boga, Jego Ducha, Słowa i opatrzności, lecz że On może zupełnie polegać na ich lojalności do Niego, Jego Ducha, Słowa i opatrzności w każdych okolicznościach czy w splocie okoliczności. Inne klasy, które nie rozwiną tak wiernych charakterów jak oni, jeśli – ku Boskiemu zadowoleniu – odniosą sukces podczas prób, otrzymają życie wieczne, lecz nie będzie to życie niepodlegające śmierci – nieśmiertelne.
RADOŚCI RÓŻNYCH ZBAWIONYCH KLAS
Oblubienica Chrystusa będzie obdarzona przez Boga za pośrednictwem Chrystusa najwyższymi radościami niebios. Wśród największych z tych radości będzie widok, towarzystwo oraz służba Boga i Chrystusa. Następnie będą także radości wynikające z posiadania Boskiej natury, dziedzictwa u Boga i współdziedzictwa z Chrystusem. Jako dziedzice Boga, zjednoczeni z Chrystusem, oni posiądą wszystkie Boże wszechświaty wraz z całym ich bogactwem oraz możliwościami i to jako swe niepodzielne dziedzictwo. Jako współdziedzice z Chrystusem będą z Nim dzielić Jego urzędy, władze, zaszczyty i dzieło. Do radości życia wiecznego nie należy bezczynność i dogadzanie sobie.
Przywilejem klasy Chrystusa będzie prowadzenie wszystkich innych rang istot duchowych, włączając Starożytnych i Młodocianych Godnych oraz Wielką Kompanię, podczas przyszłych twórczych dzieł Boga, jakiekolwiek one będą. W Tysiącleciu oni będą mieć radość przywracania do doskonałości i wiecznego życia tych z ludzkości, którzy okazywać będą posłuszeństwo. Potem ich wiecznym dziełem będzie rozwijanie ich wszechświatowego dziedzictwa na kolejnych planetach aż do stanu doskonałości oraz stwarzania nowych rodzajów istot, które Bóg zaplanuje, a następnie pomoc im w doskonałym rozwoju, tak aby nadawały się do życia wiecznego. Ponieważ, tak jak Bóg nie stworzył Ziemi na próżno, lecz aby była zamieszkana, podobnie nie stworzył na próżno innych planet naszego Układu Słonecznego oraz planet innych układów słonecznych, nie tylko w naszym wszechświecie, lecz we wszystkich innych wszechświatach Boga, a stworzył je, by były zamieszkane przez doskonałe istoty.