Sztandar Biblijny nr 285 – 2018 – str. 68
i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej, abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa” (Efez. 4:12-15, BW).
Obecnie żyjemy w czasie, gdy klasy Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii są skompletowane, a klasa Młodocianych Godnych kończy swój bieg. Pod ciągłym kierownictwem Boga Jehowy ten sam rodzaj dobrej pracy jest dokonywany wobec Poświęconych Obozowców Epifanii, ponieważ oni także potrzebują instrukcji, jak mają służyć Bogu, nie tylko budując Obóz Epifaniczny itp., lecz także (co jest jeszcze ważniejsze) we wzajemnym budowaniu się w najświętszej wierze pod przywództwem Chrystusa, tak aby nie byli już dłużej niemowlętami, miotanymi tu i tam oraz unoszonymi przez każdy powiew doktryny, czy przez ludzki podstęp i sprytną przebiegłość, czyhające, by ich zwieść.
Bóg zawsze zapewnia swemu ludowi niezbędną pomoc. Tak było w czasach starotestamentowych, gdy zsyłał swemu ludowi Prawo Zakonu i proroków. Podczas Wieku Ewangelii „[…] Bóg umieścił członki w ciele, każdy z nich tak, jak chciał” (1 Kor. 12:18,28, BW). Dostarczając swemu ludowi Apostołów, proroków, ewangelistów, pastorów i nauczycieli, Bóg nie wybrał ich z powodu ich świeckiej mądrości (chociaż niektórzy z nich byli wykształceni w świeckich przedmiotach), lecz szczególnie ze względu na ich zupełne poświęcenie się Jego woli i służbie (1 Kor. 1:26-29). A List Jakuba 2:5 (BW) mówi: „Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czyż to nie Bóg wybrał ubogich w oczach świata, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami Królestwa, obiecanego tym, którzy go miłują?” i są temu wierni. Bóg przez Jezusa udziela swym sługom pełnomocnictwa. Ci podpasterze mogą być rozpoznani po duchu samoofiary na rzecz owiec i po umiejętności karmienia ich poprzez harmonijne wyjaśnianie i nauczanie Pisma Świętego.
Pismo Święte wyraźnie uczy (1Kor. 12:27-31; Efez. 4:11, 12), że Bóg wyróżnił lub wzbudził nauczycieli dla swego ludu. „A co słyszałeś ode mnie wobec wielu świadków, to przekaż ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni i innych nauczać” (2Tym. 2:2, BW). Faktem jest, że w czasie Wieku Ewangelii, a nawet do dnia dzisiejszego, Bogu spodobało się używać pewnych poświęconych sług w znacznie większym stopniu niż innych w dziele nauczania i budowania Jego ludu i dawania publicznego świadectwa. Jezus był nauczycielem posłanym przez Boga (Jana 17:18, 19; 20:21), a uczniowie zostali posłani, by głosić, nauczać i chrzcić (Mat. 28:19). Każde poświęcone dziecko Boże jest w pewnym znaczeniu sługą – wszyscy są upoważnieni mocą Jego Świętego Ducha do głoszenia dobrej nowiny (Izaj. 61:1-3). Jednak różni słudzy są przygotowani do różnych części tego dzieła – „[…] i różne są posługi [służba] […] I różne są sposoby działania [różnorodność pracy] […]” (1Kor. 12:4-6, BW).
Wszyscy z tych, którzy w możliwy do przyjęcia przez Boga sposób poświęcili swe życie Jemu, teraz przy końcu Wieku Ewangelii, zaakceptowali i przyjęli zwierzchnictwo Jezusa Chrystusa, jako ich Pana i Zbawiciela. On jest Wodzem ich zbawienia, a oni są zwerbowani jako dobrzy żołnierze krzyża. Pan jest ich Dobrym Pasterzem, a oni „[…] idą za nim; bo znają głos jego” (Jana 10:4, 14). Jako ich Głowa On układa i nadzoruje wszystkie sprawy swego poświęconego ludu, gdy ten szuka Jego kierownictwa. Lepiej zrozumiemy, jak on to czyni dla nas, gdy weźmiemy pod uwagę, w jaki sposób Jezus jako Głowa czynił to dla członków swego Ciała podczas ich ziemskiej wędrówki, bo dziś Jezus działa na rzecz swego poświęconego ludu według tych samych wzorów i w podobny sposób.
FUNKCJE OKA, UCHA I UST
Najwyższe urzędy powierzone przez Jezusa jako Głowę Kościoła członkom Ciała, dla korzyści całego Ciała, były funkcjami oka, ucha i ust. Oko i ucho są organami służącymi do pobierania informacji, a usta są narzędziem do ich wyrażania. Te organy odpowiadają pewnym głównym urzędom wśród ludu Bożego.
Oko odpowiada za wzrok. Apostołowie Jan i Paweł we wczesnym Kościele oraz bracia Russell i Johnson w Żniwie Wieku Ewangelii byli członkami Kościoła, którym prawdopodobnie udzielono więcej niż wszystkim innym tej wspaniałej zdolności Głowy. Był to przywilej, z którego bardzo się radowali.
Jezus otrzymał wspaniałe objawienie od Ojca na temat przyszłych wydarzeń (Obj. 1:1): „[…] a on je oznajmił i posłał przez Anioła swojego słudze swemu Janowi”, który był postanowiony jako oko dla Kościoła. Przez Apostoła Jana lud Pański mógł i nadal może dostrzegać odkrywanie tego objawienia, w miarę jak staje się aktualne. Również Apostoł Paweł miał ten dar lub urząd w znacznym stopniu, a w mniejszym stopniu cieszyli się nim inni Apostołowie.