Sztandar Biblijny nr 285 – 2018 – str. 69

      Święty Paweł otrzymał liczne wizje i objawienia od Pana: „Albowiem nie otrzymałem jej od człowie­ka, ani mnie jej nie nauczono, lecz otrzymałem ją przez objawienie Jezusa Chrystusa” (Gal. 1:12, BW); „I miał Paweł w nocy widzenie: Jakiś Macedończyk stał i prosił go, mówiąc: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam” (Dz. 16:9, BW); „Że przez obja­wienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to po­wyżej krótko opisałem” (Efez. 3:3, BW). Jednak nie wolno mu było mówić, co tak wyraźnie widział i sły­szał w swej wizji raju (przywróconej do doskonało­ści ziemi): „Został uniesiony w zachwyceniu do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowie­kowi nie godzi się powtarzać” (2Kor. 12:4, BW). Jest oczywiste, że ta wizja tak pogłębiła i poszerzyła jego własną wiedzę o Boskim planie i miłości, tak w od­niesieniu do przeszłości, teraźniejszości, jak i „wie­ków, które przyjdą”, że jego pisma mają głębię, peł­nię i piękno, w czym nie dorównuje mu żaden inny pisarz Nowego Testamentu. Zdaje się, że w Rzym. 11:25-33 był on już bardzo bliski wyjawienia tych chwalebnych objawień, kiedy tłumaczył plan Boga związany z odrzuceniem cielesnego Izraela i przysz­łym przywróceniem tego narodu do łaski Bożej za pośrednictwem Kościoła, gdy Izrael miał otrzymać miłosierdzie poprzez miłosierdzie Kościoła.

      Jak bardzo Apostoł Paweł zdaje się chcieć w pro­sty sposób opowiedzieć o tych przyszłych wydarze­niach – o rzeczach, które miały być jasno objawione i zrozumiane dopiero w Żniwie Wieku Ewangelii! „O głębokości bogactwa i mądrości, i znajomości Bożej!”

      Funkcja ucha, mimo że drugorzędna wobec oka, jest bardzo ważna. Jest to dar lub zdolność słysze­nia, rozumienia i oceniania Słowa i planu Bożego. Tę zdolność posiadali Apostołowie, a także inni człon­kowie gwiezdni (niektórzy w większym stopniu niż inni) przez cały Wiek Ewangelii. To przez używanie właśnie tego daru Apostołowie (szczególnie Paweł, Piotr i Jan) oraz inni członkowie gwiezdni (w szcze­gólności bracia Russell i Johnson w Żniwie Wieku Ewangelii) byli w stanie wskazywać wypełnianie się proroctw i zrozumieć głębokie rzeczy Boże.

      Usta (przemawianie) to kolejna funkcja głowy. Jezus nadał przywilej przemawiania różnym człon­kom Ciała dla korzyści tego Ciała. Dar ten, posiada­ny w różnym stopniu przez wszystkich Apostołów i innych członków gwiezdnych, był szczególnie wi­doczny u Piotra. Apostoł Paweł, wielki logik, tak­że cieszył się przywilejami oka i ucha w niezwykłej mierze, ale jako mówca ustępował Apollosowi (który nie był Apostołem) – „Pewien Żyd, imieniem Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek uczony i znający świetnie PISMA przybył do Efezu” (Dz. 18:24, BT) – oraz niektórym innym: „Choć tedy jestem prostakiem w MOWIE, to jednak nie w POZNANIU; owszem, okazaliśmy je przed wami wszystkimi pod każdym względem” (2Kor. 11:6, BW).

      Funkcje oka, ucha i ust w fizycznym ciele są umieszczone w głowie. W Wieku Ewangelii Jezus (Głowa Kościoła, który jest Ciałem) powierzył te najwyższe urzędy wybranym członkom (szczegól­nie członkom gwiezdnym i ich specjalnym pomoc­nikom), by wykonywali je dla korzyści wszystkich. „I różne są działania, lecz ten sam Bóg, który spra­wia wszystko we wszystkich. A każdemu jest dany przejaw Ducha dla wspólnego pożytku” (1 Kor. 12:6,7, UBG). Po dziś dzień korzystamy z ich wyko­nanej z serca pracy i dziękujemy za nią Bogu.

————-
w ramce

„Ale ścieżka sprawiedliwych jest jak jasne światło, które świeci coraz jaśniej aż do dnia doskonałego”. Przyp.4:18 UBG
————–

ROZWAŻANIE DOTYCZĄCE RÓŻNYCH FUNKCJI CIAŁA

      Są takie części ciała, które właściwie należą raczej do ciała niż do głowy – na przykład stopy, dłonie itd. Stopy postępują do przodu i z tego punktu widzenia mogą reprezentować pracę misyjną ewangelistów, zarówno generalnych, jak i lokalnych. Dłonie dbają o ciało, pomagają mu, ochraniają je i karmią i z tego punktu widzenia mogą przedstawiać pracę pasterzy i nauczycieli, zarówno generalnych, jak i lokalnych. Tułów w ciele człowieka, mieszczący funkcję od­dychania, układ krążenia oraz system odżywiania, może być przyrównany do ogółu ludu Bożego. Połą­czona praca całego organizmu służy jego wzrostowi i wzmacnianiu pracowników działających w obrę­bie całego ciała oraz przygotowywaniu ich do wy­konywania woli głowy. Filip. 4:13: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mię posila”.

      Zatem całe Ciało Chrystusa budowało się i wzrastało w sile przez korzystanie z duchowego pokarmu. Ono przekazywało swą siłę i wsparcie tym członkom, którzy mu służyli, szczególnie Apos­tołom, prorokom, ewangelistom, pastorom i nauczy­cielom (Efez. 4:16). Te same zasady i metody działają obecnie wśród poświęconego ludu Bożego i wzajem­ne budowanie się w najświętszej wierze przebiega w tym samym kierunku wśród różnych członków domu wiary.

      Wielkie światowe organizacje roszczące sobie prawo do imienia Chrystusa, które jednak odrzucają Jego Kierownictwo (Jego prowadzenie i panowanie) oraz nauki Jego słowa, mają niewiele lub nie mają nic wspólnego z prawdziwymi naśladowcami Jezusa.