Sztandar Biblijny nr 281 – 2018 – str. 8
Lewiego, a jako ofiarujący Kapłani i nauczający Lewici, stali się sługami Przymierza Zakonu dla tego narodu. Antytyp tego został wyraźnie wskazany przez Apostoła Pawła, mianowicie, że wybrany Kościół Wieku Ewangelii jest ,,Kościoł[em] Pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach”. Oni byli „sługami nowego [prawa] przymierza” (Żyd. 12:23, BT; 2Kor. 3:6, BW). W czasie Wieku Ewangelii, czyli „nocy”, zajmowano się tylko tymi Pierworodnymi. Tylko oni byli w niebezpieczeństwie kary śmierci. Jak Apostoł oświadcza, gdybyśmy dobrowolnie grzeszyli po otrzymaniu znajomości prawdy, nie pozostawałaby już dłużej ofiara za grzechy, lecz straszliwe oczekiwanie sądu i ognisty gniew, które strawiłyby nas jako przeciwników Boga i sprawiedliwości (Żyd. 10:26, 27). Niemniej jednak cała ludzkość jest oczywiście zainteresowana tym Kościołem Pierworodnych, jego pomyślnym przejściem, osiągnięciem wiecznego życia, ponieważ ci duchowi wybrańcy będą ich instruktorami pod Nowym Przymierzem, które w niedługim czasie zostanie zapieczętowane i na jego warunkach błogosławione będą wszystkie rodziny ziemi. Cała ludzkość otrzyma błogosławieństwo pojednania z Bogiem dzięki poznaniu prawdy oraz błogosławieństwa Tysiącletniego Królestwa związane z Nowym Przymierzem (Jer. 31:31-34). Mając na uwadze klasę Pierworodnych, powinniśmy też wyraźnie dostrzegać Paschalnego Baranka, przez zasługę krwi którego to ominięcie Pierworodnych zostało dokonane. Baranek jest szczególnie niewinnym zwierzęciem, zupełnie nieprzygotowanym do obrony czy oporu i jest stosownym obrazem lub typem na naszego Pana, który nie stawiał oporu i który zupełnie i dobrowolnie zrzekł się Swych praw i Swych ziemskich interesów na naszą korzyść – na korzyść Pierworodnych. Jest prawdą, że także inni prócz Pierworodnych ostatecznie skorzystają z Jego ofiary, lecz Pierworodni skorzystają z niej w pierwszym rzędzie i w szczególny sposób. Jak dotąd, w tym Wieku Ewangelii Bóg działa jedynie z tą klasą. Tylko oni, pojednani z Bogiem, mają Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa Sprawiedliwego (1Jana 2:1, 2).
Wszystkie z Boskich błogosławieństw dla niewierzących muszą nastąpić w przyszłości pod Nowym Przymierzem, ponieważ tylko wierzący mogą być usprawiedliwieni przez wiarę i otrzymać błogosławieństwa Przymierza Wiary – Przymierza Abrahamowego. „Baranek Boży, który gładzi grzech świata”, najpierw zbawia, czyli zachowuje Kościół Pierworodnych, a później w Tysiącleciu, będzie błogosławił wszystkich, którzy staną się potomstwem Abrahama. Mamy obrazy Kościoła przedstawiające go jako uczestniczącego z Panem w Jego ofierze, lecz typ Paschy nie jest jednym z nich. Baranek paschalny przedstawiał naszego Pana Jezusa Chrystusa jako „ […] Baranka Bożego, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29). Jednak grzech świata nie został jeszcze zgładzony. Nasz Pan nie zastosował jeszcze Swej zasługi za świat, lecz przypisał ją jedynie i szczególnie domownikom wiary W innej ofierze, która reprezentuje naszego Pana i Kościół wspólnie ofiarujących jako Głowa i członkowie, ciało zwierzęcia było rozcinane na kawałki i kładzione razem z głową na ołtarzu, przedstawiając Chrystusa Jezusa jako Głowę oraz 
Kościół jako Jego członków (2Moj. 29:15-18). Było jednak wprowadzone zarządzenie, że ofiara paschalna nie miała być dzielona. Baranek miał być jedzony w całości – żadna kość nie miała być złamana. On nie przedstawiał Chrystusa i Kościoła, lecz samego Chrystusa w Jego ofierze (2Moj. 12:46; Jan 19:36). Należy pamiętać, że przejście miało miejsce w nocy a nie podczas dnia. Podczas następnej nocy (zobacz E11, s. 206) Izraelici wyszli z ziemi egipskiej na wolność – z niewoli do wolności. Jednak podczas tamtej nocy oni nadal byli w niewoli, oczekując na wyswobodzenie, które mogło nastąpić po zachowaniu przy życiu pierworodnych. Tamta typiczna noc reprezentowała Wiek Ewangelii.
Ta sama myśl została podana przez naszego Pana, gdy powiedział: „Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi […]” i „Nie zapalają też świecy i nie stawiają jej pod korcem, lecz na świeczniku, i świeci wszystkim, którzy są w domu” (Mat. 5:16, 15, BW). Apostoł Piotr wyraża tę samą myśl, mówiąc: „Mamy więc słowo prorockie jeszcze bardziej potwierdzone, a wy dobrze czynicie, trzymając się go niby pochodni, świecącej w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i nie wzejdzie