Sztandar Biblijny nr 281 – 2018 – str. 9

jutrzenka w waszych sercach” (2Piotra 1:19, BW). Z kolei Prorok o Kościele mówi: „Słowo twoje jest pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (Ps. 119:105, BW). Liczne inne wersety Pisma Świętego odnoszą się do nowej Tysiąclet­niej Dyspensacji jako poranka, w którym wzejdzie Słońce Sprawiedliwości z uzdrowieniem w swych promieniach i w których wszystkie cienie przesą­dów i uczynki ciemności pierzchną. Stosowność tego symbolu z pewnością jest oczywista dla każde­go rozsądnego umysłu. Lud Boży jest dziećmi Dnia w tym znaczeniu, że ich nadzieje i uczucia należą nie do ciemności grzechu, nie do czasu nocy, lecz do Dnia, do Panowania Sprawiedliwości, o które się modlimy: „Przyjdź Królestwo twoje, Bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”. Dziewiętnaście wieków temu nasz Pan powiedział, że On przyszedł jako Światło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowa­li ciemność niż światło (Jana 8:12; 3:19-21). Jedy­nie nieliczni rozpoznają Pana już jako „prawdziwą Światłość”. Lecz ostatecznie On będzie prawdziwą światłością, „[…] która oświeca każdego człowieka […]” (Jana 1:9, BW). Rzeczywiście Jego Kościół jest zapraszany, by połączyć się z Nim jako nosiciele światła, a jeśli wytrwają w wierności, pozwalając, by ich światło świeciło w tym życiu, to w przyszło­ści będą połączeni ze Słońcem Sprawiedliwości, które uzdrowi świat swymi promieniami. Nasz Pan wskazał to w przypowieści o pszenicy i kąkolu. On oświadczył, że przy końcu tego Wieku zgromadzi pszenicę do spichlerza i wtedy „[…] sprawied­liwi lśnić się będą jako słońce w królestwie Ojca swego […]” (Mat. 13:43). Niestety, tak niewielu ma „uszy ku słuchaniu” i przyjmuje wspaniałe nauki Boskiego planu!

KREW NA ODRZWIACH PRZEZ CAŁĄ NOC

      Izraelici byli pouczeni, że tamtej nocy odrzwia i nadproża ich domów musiały być pokropione krwią baranka. To znaczyło, że wszyscy, którzy na­leżą do Domowników Wiary, muszą wierzyć w drogocenną krew Chrystusa i bez względu na denomi­nację być „usprawiedliwieni z wiary”. Wiara czyniła ich członkami domowników wiary; lecz ona nie określała, czy oni są Pierworodnymi czy też nie. Prawdziwie Wybrani, Święci, Królewskie Kapłań­stwo, mają to miejsce starszeństwa wśród domowników wiary – nie z powodu naturalnego wieku, lecz z powodu duchowego rozwoju. Oni są Kapła­nami, Starszymi w znaczeniu ich lepszego rozwoju w podobieństwie charakteru do ich Odkupiciela, co także wskazuje na ich wiarę i posłuszeństwo. Nie popadniemy w przesadę podkreślając fakt, że ta na­uka jest biblijna. Nie mamy jedynie wierzyć, że Je­zus żył i umarł, lecz mamy szczególnie wierzyć, że On umarł ŚMIERCIĄ OFIARNICZĄ, „sprawied­liwy za niesprawiedliwych” i mamy przyjmować nasz (Kościoła – przyp. tłum.) udział w odkupieniu, które On zapewnił przez Swą drogocenną krew. Pokropienie odrzwi krwią w typie znaczyło publiczne uznanie drogocennej krwi Baranka Bożego, Jego śmierci i jej skuteczności za nas. Pamiętajmy, że Izraelitom zabroniono wychodzenia z domu podczas nocy; bo kiedy Pan przechodził, by uderzyć Egipcjan, On widział krew na odrzwiach oraz nadprożach i nie pozwolił, by niszczycielski anioł wszedł do ich domów (2Moj. 12:1-3). Nakaz, by ci, którzy znajdowali się za pokropionymi drzwiami, nie wychodzili z domu tamtej nocy, miał szczególne zastosowanie i siłę w odniesieniu do pierworodnych. W antytypie oznacza to, że gdyby ktokolwiek z tych, którzy są Pierworodnymi, wyszedł spod krwi w znaczeniu zaparcia się zasługi, zaprzeczenia skuteczności krwi Jezusa, to karą za takie postępowanie byłaby śmierć – wtóra śmierć – beznadziejne zatracenie (Żyd. 6:4-6; 10:26-31).

————-
w ramce

Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy. 1Kor. 8:6 BW
————–

      Tak jak krew baranka wyróżniała domowników wiary, nie tylko pierworodnych tego domu, tak i spożywanie baranka nie było tylko dla pierworodnych, lecz dla wszystkich domowników. Zatem nasz Pan powiedział: „[…] Ciało moje jest prawdziwym pokarmem […]” i „Taki jest chleb, który z nieba zstąpił […] kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki” (Jana 6:55, 58, BW). Innymi słowy, nie tylko było konieczne, aby Jezus umarł, jako Ofiara stanowiąca zasługę, lecz jest także konieczne, aby wszyscy, którzy będą czerpać korzyści z Jego ofiary, karmili się Nim – oni muszą przyswajać sobie zasługę Jego ofiary. Co Pan Jezus złożył? Co on oddał na naszą korzyść? Odpowiadamy, On ofiarował Swą ludzką naturę oraz wszystkie jej prawa i korzyści. On dokonał tej ofiary dla nas – ofiary zarówno z ludzkich praw jak i przywilejów. Jako doskonały człowiek, święty, niewinny i nieskalany, odłączony od grzeszników, On posiadał pełne prawa i przywileje doskonałego Adama, które Adam utracił przez nieposłuszeństwo. Człowiek Chrystus Jezus oddał Samego Siebie na ofiarę, by uwolnić lub odkupić ludzką naturę, ludzkie prawa utracone przez ojca Adama. On zdeponował tę cenę, kiedy oddał wszystko i „umarł sprawiedliwy za niesprawiedliwych”. Spożywanie baranka obrazowało lub przedstawiało przyswajanie przez domowników