poczynić niezbędne poprawki i naprawy oraz po­nownie ugruntować „zupełność wiary” (Żyd. 10:22).

      Należy jednak zauważyć, że każdy, kto chce mieć tę zupełność wiary, musi „potwierdzić, że Bóg mówi prawdę” (Jana 3:33, BW) i że nasz Pan nie zmienia się, lecz jest „[…] wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” (Żyd. 13:8, BW). Bądźmy aktywni i pilni w naszym studiowaniu, praktykowaniu i służbie dla prawdziwej wiary (Judy 3). „Abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpli­wość dziedziczą obietnice” (Żyd. 6:12, BW). „Trzy­majmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, BO WIERNY JEST TEN, KTÓRY DAŁ OBIETNI­CĘ” (Żyd. 10:23, BW).

————-
w ramce

Żyd. 10:23, BW Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest ten, który dał obietnicę.
————–

      W tym okresie wszyscy postanówmy sobie, abyśmy przez wspomagającą łaskę Pana, byli bar­dziej wierni w studiowaniu, praktykowaniu i rozpo­wszechnianiu Jego Słowa. Bądźmy staranni, by nic innego – włączając takie rzeczy jak dom, majątek, rodzina, tytuły, przyjaciele, ambicje, kraj, przywód­cy, przeciwna płeć itd. – nie absorbowało więcej niż słuszną ilość naszego czasu i uwagi. Bądźmy ostrożni, aby żadne inne bożki nie zakradły się do naszych serc, by rozdzielić nasze uczucia pomiędzy nie i Pana. „Dziateczki! strzeżcie się bałwanów […]” (1Jana 5:21). W jakim stopniu rozsądnie możemy, starajmy się odcinać minuty i godziny od naszych ziemskich spraw i poświęcać je na studiowanie Słowa, wykorzystując dostarczone przez Boga pomoce oraz rozpowszechniać prawdę Boskiego Słowa przez słowo mówione i drukowane. „Cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie jako dla Pana, a nie dla ludzi, wiedząc, że od Pana otrzymacie jako zapłatę dziedzictwo, gdyż Chrystusowi Panu służycie” (Kol. 3:23, 24, BW). „Przetoż lub jecie łub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1Kor. 10:31).

      Bardzo ważne jest to, że Bóg pragnie, by Jego lud był bardzo pilny w szukaniu Jego kierownictwa ostrożnie i z modlitwą i aby nie był kierowany impulsami czy opiniami innych, z których niektórzy mogą w ogóle nie być ludem Bożym. Nawet jeśli został popełniony błąd, Bóg rozważa, czy Jego kierownictwo było szczerze poszukiwane, czy też nie. Ojciec, który wie, że jego dziecko starało się o to, co się jemu podoba, nawet jeśli popełniło błąd, z pewnością to rozważy i zgodnie z tym oceni dziecko. To samo jest prawdą w odniesieniu do naszego Niebiańskiego Ojca.

BS 2018, s. 2-7

OBCHODŹMY ŚWIĘTO

„[…] Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest, Chrystus. A tak obchodźmy święto nie w sta-rym kwasie, ani iv kwasie złości i rozpusty, ale w przaśnikach szczerości i prawdy” (1Kor. 5:7, 8).

      Uroczystości wielkanocne, pierwsze zarządzenie Boskiej łaski wobec narodu izraelskiego, zapo­wiadały pierwsze zarządzenie Boskiej łaski wobec Izraela duchowego wprowadzonego przez naszego Pana w Eucharystii, czyli w Świętej Społeczności. Jak wskazuje Apostoł Paweł w naszym wersecie, ży­dowska Pascha była zapowiedzią, typem lepszych rzeczy, prawdziwej Paschy, której chrześcijanie mu­szą dokonać. Jednakże, nasza wiedza jest zupełnie niezależna od żydowskiego typu, ponieważ mamy wyraźne Boskie oświadczenia wypowiedziane przez naszego Pana i Jego Apostołów, odnoszące się do związku pomiędzy Chrystusem i Jego Kościołem oraz szczególnego zbawienia wybranych. Niemniej jednak w typie Paschy znajdujemy wiele szczegółów, które bardzo pomagają nam w zrozumieniu antytypu. Przede wszystkim powinniśmy zauważyć, że Przejście dotyczyło bezpośrednio jedynie pierworodnych Izraela, chociaż pośrednio wiązało się ze wszystkimi pozostałymi Izraelitami. Należy powie­dzieć, że ostatnią plagą zesłaną na Egipt była śmierć wszystkich pierworodnych egipskich i Pascha upa­miętnia fakt, że pierworodni Izraela byli zachowa­ni, czyli pominięci przez anioła śmierci tamtej nocy. Ani młodsze dzieci Egipcjan, ani młodsze dzieci Izraelitów nie były zagrożone. Ominięcie nie do­tyczyło młodszych dzieci izraelskich. Jednak oczy­wiście były one zainteresowane pominięciem, czyli zachowaniem pierworodnych, nie tylko z powodu pokrewieństwa, lecz ponieważ w Boskiej opatrz­ności ci pierworodni stali się wodzami i wyzwoli­cielami 15 Nisan, gdy lud izraelski opuszczał Egipt (4Moj. 8:17, 18).

      Ponadto ci pierworodni Izraela, zgodnie z Bos­kim zarządzeniem wymienieni za całe pokolenie Lewiego, byli potem reprezentowani w pokoleniu