POMOC W ZROZUMIENIU STANOWISKA BOSKICH ISTOT

      Choć dusza lub istota jest czymś więcej niż ciałem, jednak nie może być istotą, istnie­niem lub duszą bez ciała. Są jednak różne rodzaje ciał – „jest ciało cielesne, jest też ciało duchowne” (1Kor. 15:44). Rodzaj ciała określa naturę istoty lub duszy. Istoty posiadające ciała duchowe są istotami duchowymi lub niebiańskimi. Dalsze rozróżnienie wśród istot duchowych jest pokazane w tym, że niektóre z nich posiadają wrodzone życie, nieśmiertelność (1Tym. 6:16; Jana 5:26; 1Kor. 15:53), tak jak Bóg i Jezus oraz uwielbiony Kościół i mówi się o nich jako o istotach w „Boskiej naturze” (2Piotra 1:4), daleko przewyższających aniołów itd. (Efez. 1:20, 21; Żyd. 1:4). Istoty najwyższego rzędu wśród ciał cielesnych, „z ziemi ziemskie” (1Kor. 15:47), są zwane istotami ludzkimi lub duszami ludzkimi i są wyższe niż dusze niższych zwierząt (4Moj. 31:28), ponieważ człowiek jest najwyższym ze wszystkich ziemskich lub cielesnych istot lub dusz. Pierwotnie stworzony na Boski obraz i podobieństwo, Adam jako Jego przedstawiciel, był królem ziemi (Psalm 8:5, 6).

      Ponieważ ludzka rodzina jest oczywiście cielesnym, ziemskim rodem a nie niebiańskim lub duchowym i ponieważ natchniony Apostoł zapewnia nas o tym fakcie, mówiąc: „Wszakże nie to, co duchowe, jest pierwsze, lecz to, co cielesne [naturalne, zwierzęce] […] Pierwszy człowiek jest z prochu ziemi, ziemski” (1Kor. 15:46, 47, BW), to musimy uznać, że jeśli nie nastąpi coś, by spowodować przemianę, to obietnica zmartwychwstania (anastasis – „ponowne powstanie”, „przywrócenie”) zastosowana do Adama (i jego rodziny), będzie oznaczać przywrócenie jego istoty (duszy) do pierwotnych zdolności, które posiadał przed swym grzechem i upadkiem – kiedy jako ziemski obraz swego Stwórcy był prawy (1Moj. 1:27; Kazn. 7:29). Ponieważ słowo anastasis oznacza jedynie „powstać”, „przywrócić” z upadłego do prawego, z niedoskonałego do doskonałego stanu i ponieważ ono stosuje się do duszy lub istoty człowieka, jest oczywiste, że jeśli nie nastąpi jakaś przemiana natury, to z powodu upadku rodu Adama, powstanie sugerowałoby ni mniej, ni więcej, tylko podniesienie wszystkiego do standardu doskonałości i Boskiego podobieństwa, reprezentowanego i utraconego w Adamie. O olbrzymiej większości ludzkiej rodziny prawdą jest, że oni są z ziemi ziemscy – mają ludzką naturę, jak ojciec Adam, z tym wyjątkiem, że bardziej odpadli od Boskiego obrazu, na który zostali stworzeni w Adamie. Jak jednak zauważymy, nie jest to prawdą o wszystkich.

      Pismo Święte wyraźnie wyjaśnia, że podczas Wieku Ewangelii Bóg wybierał szczególny lud, „maluczkie stadko” (Łuk. 12:32; Łuk. 6:23), aby byli współdziedzicami z Chrystusem, ich Odkupicielem i Panem w Tysiącletnim Królestwie, które ma błogosławić wszystkie rodziny ziemi. I ono nie mniej wyraźnie zapewnia nas, że ci, którzy będą z tej klasy „oblubienicy”, doznają przemiany w zmartwychwstaniu do nowej, Boskiej natury i że potem będą mogli być ze swym Panem, być jak On i zobaczyć Go takim, jakim jest (1Jana 3:2; Jan 14:3; 17:24; 2Piotra 1:4).

      Pismo Święte zapewnia nas również, że aby umożliwić taką przemianę w ich zmartwychwstaniu (niezbędną dla wszystkich członków duchowego Królestwa), musi w nich nastąpić pewna przemiana przed śmiercią, która zaczyna się od tego, co Pismo Święte nazywa spłodzeniem z Ducha, a kończy się w czasie narodzenia z Ducha, co ma miejsce w czasie zmartwychwstania (Kol. 1:18). Ten, kto jest spłodzony i narodzony z Ducha, będzie istotą duchową i nie będzie już dłużej istotą ludzką. Tak jak ten, kto jest spłodzony i narodzony z ciała, jest ciałem, tak ten, kto jest spłodzony i narodzony z Ducha, jest duchem. Nikodem i ogólnie Żydzi myśleli, że kiedy nadejdzie właściwy czas, ich naród stanie

poprzednia strona – następna strona