Sztandar Biblijny nr 279 – 2017 – str. 77
Mistrza oraz ćwiczenie, które ciągle będzie ich utrzymywać jako gorliwych, pilnych uczniów pod Jego przewodnictwem i instrukcjami. „[…] a to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (1Jana 5:4). Nawiasem mówiąc, to sugeruje jaki ma być zwycięzca, jaki ma być jeden z tych, do których odnoszą się drogocenne obietnice Słowa Bożego. Po prostu polega to na codziennym uważnym zastanawianiu się i cierpliwym wypełnianiu instrukcji naszego nieomylnego Nauczyciela i Przewodnika, w zupełnej, niekwestionowanej wierze w Jego mądrość i miłość, niezależnie od tego jak ciężki może być codzienny krzyż i jak surowa będzie dyscyplina. Ten proces jest naprawdę uciążliwy, trwający przez całe życie, lecz kres będzie wspaniały! Nawet codzienne dyscyplinowanie, jeśli znoszone cierpliwie i z cichością, przyniesie obecną nagrodę świadomego postępu w wielkim dziele przezwyciężania i przybliżania się coraz bardziej do celu, jakim jest dojrzały chrześcijański charakter (Rzym. 8:29; Kol. 3:14; Jak. 1:4; 5:10, 11).
Różne błędne poglądy są wyrażane odnośnie do przebaczenia grzechów i kar, które czasami następują po przebaczeniu grzechów. Doświadczenia króla Dawida pokazują prawdę na ten temat. Po zgrzeszeniu nastąpił okres, w którym on zdawał się oceniać fakty – ich okropność. Następnie z całą siłą nastąpiło przebudzenie, samoponiżenie, skruszenie serca i upokorzenie przed Panem w uznaniu grzechu, w wyznaniu przestępstwa przed Panem. Potem, właściwym torem przyszło Boskie przebaczenie, a następnie zrozumienie przez Dawida faktu, że dostąpił przebaczenia i w wyniku tego powrócił do radości w doświadczeniach życia. Niemniej jednak dostrzegamy, że to jeszcze nie był koniec; że po latach Bóg dozwolił na bardzo surowy, ciężki środek dyscyplinujący, jaki przyszedł na Dawida i jego rodzinę, widocznie jako zapłata za grzech (2Sam. 12:10-12). Bunt Absaloma przeciw swemu ojcu oraz cały ciąg złych doświadczeń, które nastąpiły jako część tego buntu, zostały uznane przez samego Dawida jako dozwolona przez Boga kara za jego przestępstwo, które zostało przebaczone.
Na szczęście, nie wszyscy z ludu Bożego potrzebują tak poważnych środków dyscyplinujących jak Dawid. Niemniej jednak dla wszystkich pocieszająca jest myśl, że nawet jeśli ktoś zostanie ogarnięty przez poważny grzech, to Bóg nadal ma miłosierdzie, o które powinno się zabiegać. Jednak nadal jest więcej błogosławieństw dla tych Bożych dzieci, których charakter jest bardziej zbliżony do Pańskiego charakteru, tak że z serca mogą powiedzieć: — „Pragnę czynić wolę twoją, Boże mój, a zakon twój jest we wnętrzu moim (Psalm 40:9, BW). Te dzieci także wymagają nauki, chłosty, ponieważ nawet Sam nasz drogi Odkupiciel – „[…] choć był Synem Bożym, wszakże z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa” (Żyd. 5:8). On poznał cenę posłuszeństwa, ponieważ od tego czasu uczył się jaką wartość ma ona w ocenie Ojca – który wzbudził Go do chwały, czci i nieśmiertelności (Efez. 1:20-22). Podobnie wszyscy Jego naśladowcy muszą uczyć się w Jego szkole. Każdy z tych, których Ojciec przyjmie, musi być naśladowcą „Dobrego Pasterza” (Jan 10:14; Żyd. 13:20; 1Piotra 5:4). Wszyscy przez doświadczenie muszą poznać wartość ojcowskiego uśmiechu, społeczności z Nim i łaskawych obietnic dotyczących obecnego czasu oraz na wieczność.
Jak to może być zrozumiane? Jak może być, że grzech został przebaczony, a jednak jest wymierzona za niego kara? 
Właściwą myślą w tej kwestii jest, że Boskie przebaczenie oznacza, iż Bóg przestaje odczuwać lub rezygnuje z oburzenia przeciwko grzechowi i grzesznikowi oraz postępuje z grzesznikiem z punktu widzenia łaski. Jednak sprawiedliwość nadal utrzymuje kontrolę i musi być zaspokojona. Sprawiedliwość nie zna żadnego przebaczenia. Ona wymaga pełnej zapłaty – sprawiedliwość najpierw, potem miłość! Niech każde poświęcone dziecko Boże korzysta ze środków dyscyplinujących, instrukcji i doświadczeń, które sprowadzą na każdego Pańskie słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny”.
BS 2017,s. 72-77