Sztandar Biblijny nr 279 – 2017 – str. 79
się Królestwem Bożym – ziemskim królestwem pod wodzą cielesnego Mesjasza. Nasz Pan jednak skorygował jego błąd i zapewnił, że wszyscy, którzy kiedyś staną się członkami tego Królestwa, niebiańskiego Królestwa, będą musieli być spłodzeni i narodzeni ponownie (drugi raz) i to z Ducha Bożego (Jan 3:3-7).
Apostołowie wyjaśniają, że spłodzenie do tej nowej natury jest tylko dla wierzących, już usprawiedliwionych przez wiarę w Odkupiciela i że chociaż usprawiedliwienie wierzących przychodzi do każdego jako wolny dar przez Chrystusa, to spłodzenie, aby być nowymi stworzeniami w „Boskiej naturze” pochodzi bezpośrednio od Ojca i to jako rezultat zupełnego poświęcenia się Jemu. Prawda, Słowo Boskiej łaski użyte w „wysokim powołaniu”, które jest „od Boga” (Filip. 3:14), jest spładzającym i ożywiającym wpływem, który zapoczątkowuje nowe, poświęcone życie we wszystkich, którzy są przez to właściwie wyćwiczeni. Apostoł mówi: „[…] Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa […] odrodził [spłodził – KJV] nas […]” (1Piotra 1:3).
Wiek Ewangelii był przeznaczony głównie do dzieła spładzania i ożywiania oraz przygotowywania Maluczkiego Stadka, „Kościoła, który jest ciałem jego” (Efez. 1:22, 23), do narodzenia do Boskiej natury i do dziedzictwa w obiecanym Królestwie, którego ciało i krew (dusze lub istoty w ludzkiej naturze) nie może odziedziczyć (1Kor. 15:50; Jana 3:5). Zmartwychwstanie Kościoła obejmuje zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, który jest Głową Kościoła, będącego Jego ciałem. To zmartwychwstanie jest nie tylko pierwszym lub głównym zmartwychwstaniem w tym znaczeniu, że jest największym i najbardziej wspaniałym „powstaniem”, wysoko ponad natury ludzkie i anielskie, do samego szczytu chwały i mocy, do Boskiej natury, lecz jest także pierwsze pod względem porządku. To pierwsze (główne) zmartwychwstanie rozpoczęło się ponad 1900 lat temu, 
kiedy Głowa Kościoła spłodzona z Ducha w Jordanie, została narodzona z Ducha w czasie Swego zmartwychwstania – „pierworodny z umarłych”, „pierwiastek tych, którzy zasnęli” (Kol. 1:18; 1Kor. 15:20). Zatem od tamtego czasu, jeden po drugim z Jego „maluczkiego stadka”, przez cały Wiek Ewangelii byli spładzani i ożywiani z Ducha (Efez. 2:1, 5; Kol. 2:13) oraz rozwijani jako przygotowanie do narodzenia z Ducha. Narodzeni z Ducha są niewidzialni i mogą przychodzić oraz odchodzić podobnie jak wiatr (Jan 3:8). Są dwie klasy tych, którzy zostali spłodzeni z Ducha w tym życiu oraz narodzeni z Ducha do niebiańskiej fazy Królestwa w zmartwychwstaniu: pierwsza i główna to „maluczkie stadko”, 144000 (Obj. 7:4; 14:1), Oblubienica Chrystusa, której jest udzielona najwyższa z duchowych natur, Boska natura; i druga – „wielki lud”, „panny za nią, towarzyszki jej [Oblubienicy]” (Psalm 45:15), wielka niezliczona klasa (Obj. 7:9-17), której także udzielona jest duchowa natura, lecz na poziomie nieco niższym niż natura Boska.
BS 2017, s. 77-78