Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 57
„Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”.
FUNKCJE WIARY
Polem aktywności wiary w znacznej mierze są łaski charakteru. Jej funkcją w ogólności jest inicjowanie i udział we wszystkich działaniach chrześcijanina, a w wielu przypadkach prawie wyłączne prowadzenie tych działań. 
Pola jej działania najlepiej są wskazane w 1Kor. 1:30 (BW), gdzie czytamy, że Chrystus „[…]stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością [usprawiedliwieniem], i poświęceniem, i odkupieniem [wyzwoleniem]”. W pierwszych dwóch z wymienionych powyżej polach działania wiary, na ile to dotyczy naszych działań, wiara prawie wyłącznie jest łaską czynną. To prawda, że Chrystus nas uczy, jednak tą cechą w nas, która umożliwia uczenie – zrozumienie, ocenę i przyswojenie go dla nas – jest wiara. „Przez wiarę poznajemy […]” (Żyd. 11:3, BW). Ona umożliwia nam postrzeganie, rozumienie, ocenę i przyswajanie sobie nie tylko powierzchownych, lecz także głębokich prawd; nie tylko tych odnoszących się do naszego stanu, gdy jeszcze byliśmy w grzechu, ukazując nam drogę wyjścia z grzechu, błędu i wyobcowania i przejścia do sprawiedliwości, prawdy i społeczności z Bogiem w usprawiedliwieniu. Umożliwia nam także postrzeganie, rozumienie, ocenę i przyswajanie sobie tych prawd, które przez usprawiedliwienie prowadzą do poświęcenia, oświecenia duchem, wzmocnienia, zrównoważenia, udoskonalenia, ostatecznego wyzwolenia i przyszłej chwały w zmartwychwstaniu. Wiara w nas w stosunku do zagadnień religijnych jest cechą, jaką przejawiają studenci.
Następnie, wiara ma również prawie wyłączne działanie w prowadzeniu nas przez kolejne doświadczenia związane z usprawiedliwieniem. Po pierwsze, pokuta wobec Boga, przez którą dzięki wiedzy z Boskiego Słowa ona uzdalnia nas do nienawidzenia i porzucenia grzechu oraz miłowania i praktykowania sprawiedliwości. Po drugie, wiara w Chrystusa, przez którą wierzymy, że Bóg przez wzgląd na Chrystusa okazuje nam miłosierdzie, przyjmując nas i zachowując w społeczności ze Sobą. Dlatego Pismo Święte ma tak wiele do powiedzenia na temat usprawiedliwienia przez wiarę, a nie przez uczynki. Wiara w podobny sposób pomaga nam żyć usprawiedliwionym życiem, gdy już przyjęliśmy Chrystusa jako naszego Zbawiciela. Ona oczyszcza nasze serca z grzechu i nasze umysły z błędu przez dobre Słowo Boże, którego używa jako świętej wody – „Wy jesteście już czyści dla słowa, które wam głosiłem” (Jana 15:3, BW) i utrzymuje nas w społeczności z Bogiem przez Chrystusa.
Wiara wykorzystuje również wszystkie początkowe oraz liczne późniejsze działania w nas, jako krok prowadzący nas do poświęcenia. Przez dobre Słowo Boże, które wiara zachowuje w naszych sercach i umysłach, dodaje do nich zdolności poświęcające większe niż aspekty usprawiedliwiające i wzrasta do wiary poświęcającej. Przez wzrost umysłowej oceny i polegania serca na Bogu, w odniesieniu do wiarygodności Jego charakteru, słów i czynów, wiara osiąga stan, w którym może ufać Bogu tam, gdzie nie może Go dostrzec, w którym nie potrzebuje wzroku, by móc chodzić z Bogiem i w którym wraz z Ijobem może powiedzieć: „Choćby mię i zabił, przecie w nim będę ufał”. Z pomocą poświęcającej miłości, ona uzdalnia nas do przedstawienia samych siebie żywymi ofiarami. A przez wszystkie nasze doświadczenia w poświęconym życiu, zarówno w odniesieniu do ludzkiej woli i ciała oraz w odniesieniu do nowej woli, serca i umysłu, wiara podejmuje wyłącznie początkowe części wszystkich kroków prowadzących nas w tym kierunku. I nie tylko to, lecz ona również bardzo wydatnie pomaga we wszystkich kolejnych częściach tych kroków. Dlatego Apostoł zapewnia nas, że chodzimy przez wiarę i żyjemy przez wiarę: „Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy” (2Kor. 5:7, BT). Dlatego ona uzdalnia nas do dostrzegania, oceniania i nauczania głębszych rzeczy Ducha Bożego; do wzmacniania siebie i innych w podróży do Królestwa; do składania możliwych do przyjęcia ofiar o słodkiej woni; do bojowania dobrego boju wiary; trzymania się drogocennych obietnic; pozostawania martwymi dla siebie i świata, a żywymi dla Boga; strzeżenia naszego postępowania w celu dostosowania go do Słowa Bożego; przybliżania się do Boga w modlitwie, w której przeważają błagania; odrywania naszych uczuć od zła, jak również nienawidzenia, unikania i sprzeciwiania się złu; wykorzystywania wszystkiego, co mamy w Pańskiej służbie, by obfitować w łaskach, w równoważeniu i krystalizowaniu charakteru oraz by cierpieć w harmonii ze Słowem. Wiara zapoczątkowuje wszystkie z tych działań i wydatnie podtrzymuje je po zainicjowaniu. Wiara bardzo pomaga nam w uświęceniu.
Wiara ma swą ostatnią funkcję w wyzwoleniu, czyli w zwycięstwie. „[…] A to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (1Jana 5:4). Wiara, pod nadzorem Pana, w dużej mierze jest