Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 56
nie mają na swoją obronę” (Rzym. 1:20, BW). Wielorakie dowody Jego wielkiej życzliwości w udzielaniu Swym stworzeniom tak wielu błogosławieństw objawiają Jego miłość, natomiast prawa natury błogosławiące tych, którzy wykorzystują je właściwie, a szkodzące tym, którzy ich nadużywają, ukazują Jego sprawiedliwość. Prócz tego, nasze wspaniałe fizyczne, umysłowe, moralne i religijne zdolności manifestują Boską mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. Z pewnością, jeśli On dał nam uczucia mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy (teraz znacznie uszkodzone przez upadek, jednak obecne w nas), to Sam musi je posiadać w bardzo obfitującej mierze, zgodnie z zasadą: „[…] Czy nie widzi Ten, kto ukształtował oko?” (Psalm 94:9, BW).
Również fakt, że Bóg Jehowa posiada takie atrybuty w połączeniu z innymi faktami, że jako istoty posiadające umysłowe, moralne i religijne zdolności, bardzo potrzebujemy i nieustannie pragniemy odpowiedniej wiedzy o Nim i społeczności serca z Nim (a sprzeczne i próżne wysiłki zdobycia jej dowodzą, że człowiek nie jest zdolny wytworzyć jej w sobie), wykazuje, że On udzieli lub udzielił wiedzy niezbędnej do wytworzenia takiej społeczności, tzn. dowodzi racjonalności oczekiwania objawienia przez Boga Jego planu w odniesieniu do człowieka oraz jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Jeśli rozsądne jest oczekiwanie Boskiego objawienia Jego celu, jaki ma dla człowieka, to sensowne jest przypuszczenie, że takie objawienie będzie właściwie uznane jako pochodzące od Boga. A ze wszystkich książek, które twierdzą, że są takim objawieniem – jedyną – która spełnia te wymagania, jest Biblia. Tak, to powinno być rozstrzygającą pomocą w uznaniu racjonalności przyjęcia Biblii jako takiego objawienia.
Następujące, zwięźle podane powody, są wystarczającymi dowodami Boskiego pochodzenia Biblii: intelektualna niezdolność jej pisarzy do wymyślenia jej; ich dobre charaktery; ich oczywiste dobre motywy; niemożliwość poznania (z wyjątkiem natchnienia) niektórych z wydarzeń przez nich podanych ( stały się wiedzą odkąd objawiono im je jako fakty); czasy, w których pisali; nieświadomość znaczenia większości tego, co pisali (co zostało dowiedzione jako prawda); cudowne i prorocze biblijne dowody; jej harmonijna treść i praktyczność jej planu; wspaniała skuteczność, by zrealizować jej zamierzenia; jej niezwykłe zarządzenia i niezbite dowody natchnienia Biblii przez Boga – to wszystko powinno zadowolić każdego wątpiącego w racjonalność stwierdzenia, że Pismo Święte jest Boskim objawieniem dla człowieka i jest godne przyjęcia jako takie.
Ostatecznie, w Swych działaniach z różnymi jednostkami, Bóg zawsze udziela każdemu dowodów wiarygodności Swych czynów w takim stopniu, jakiego przyjęcie gwarantuje poziom wiary takiej jednostki. Jednym osobom jest udzielanych więcej dowodów w tym względzie niż innym, a jest tak dlatego, że pierwsi z nich przejawiają wiarę w większym stopniu i szerszym zakresie niż drudzy. Boską zasadą jest udzielanie mocniejszych i bardziej rozbudowanych dowodów większej i bardziej rozbudowanej wierze. Kiedykolwiek zaufaliśmy Panu w odniesieniu do Boskiej wiedzy, to niezmiennie otrzymywaliśmy dowód jej wiarygodności. Ci, którzy nie posuwają się do przodu, nie otrzymują dalszych dowodów. Mat. 13:12 (BP) czyni tę myśl bardzo wyraźną: „Temu bowiem, kto ma, będzie (więcej) dodane i będzie miał w nadmiarze. A temu, kto nie ma, i to, co ma będzie zabrane”.
Ktokolwiek „ufa” Panu w odniesieniu do kroków usprawiedliwienia, tzn. pokuty wobec Boga i wiary w Pana Jezusa, otrzymuje doświadczenia, które wykazują mu prawdziwość biblijnych nauk na ten temat i Bóg działa wobec niego w harmonii ze Swym charakterem i naukami przez Swe opatrznościowe działania w doświadczeniach usprawiedliwienia tej osoby. Tak, jesteśmy uczeni, że usprawiedliwienie jest krokiem prowadzącym do poświęcenia!
Ktokolwiek podejmuje różne kroki w kierunku poświęcenia oraz w poświęceniu i wyzwoleniu, otrzymuje w swych doświadczeniach związany z tym dowód, że Boski charakter działa w opatrznościowych wydarzeniach jego życia w tym kierunku, w jakim Pismo Święte uczy, że będzie działał. Wiele czynników i wydarzeń pojawia się w życiu, by spowodować te rezultaty, tak jak uczy Biblia. On zawsze przekonuje się, że Bóg dokonuje Swej części w opatrznościowych wydarzeniach na jego drodze. Dlatego takiej osobie dane jest, by dostrzegła racjonalność polegania na Boskich działaniach. To okazuje się prawdą w doświadczeniach mnóstwa osób, które dokładnie obserwowały te wydarzenia. I dla nich, chociaż nie dla innych, istnieje możliwy do wykazania dowód, że Bóg jest niezawodny w Swych czynach związanych z uświęceniem i wyzwoleniem, jak również w ich usprawiedliwieniu. Rzym. 5:1: