Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 54
postępujemy” (2Kor. 5:7, BT); „I nam bowiem była zwiastowana dobra nowina, jak i tamtym; lecz tamtym słowo usłyszane nie przydało się na nic, gdyż nie zostało powiązane z wiarą tych, którzy je słyszeli” (Żyd. 4:2, BW).
OBIEKTY WIARY
Istnieją właściwe i niewłaściwe obiekty wiary, tzn. są właściwe i niewłaściwe osoby i rzeczy, wobec których wiara jest przejawiana. Ludzkie serce było pierwotnie przystosowane do okazywania umysłowej oceny i polegania na Bogu i rzeczach z Nim związanych, lecz w wyniku upadku, u większości ludzi nastąpiło głębokie wypaczenie organu duchowości, którego właściwą cechą jest wiara. Dlatego dostrzegamy, że ogromnej większości ludzi w dużej mierze lub w ogóle brakuje wiary, lub pokładają swe zaufanie w złych obiektach. Wielu przejawia bardzo znikomą wiarę lub nie ma jej wcale, albo też przywiązują swą wiarę do niewłaściwych obiektów, takich jak oni sami, mężowie, żony, rodzice, dzieci, bracia, siostry, przyjaciele, przywódcy rządowi, religijni i społeczni oraz stanowiska, bogactwo, fałszywe bożki, kreda wyznaniowe, natura, wiedza, kraj rodzinny, sekty itd. Chociaż niektóre z wymienionych obiektów powinny mieć pewną miarę naszego zaufania, to żadne z nich nie mają otrzymywać takiej umysłowej oceny i polegania sercem, jakie tworzą wiarę w jej biblijnym znaczeniu. Taka wiara powinna być oddawana jedynie Bogu i Chrystusowi w odniesieniu do spraw, które biblijnie odnoszą się do nich: „Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzycie w Boga i w mię wierzycie” (Jan 14:1). Również Jer. 17:5-8.
Powinniśmy zatem przejawiać umysłową ocenę i poleganie sercem w stosunku do osób Boga i Chrystusa oraz w odniesieniu do kwestii, które biblijnie się do Nich odnoszą. Nasze zaufanie pokładane w Nich i w tych rzeczach powinno być zupełne i absolutne (Przyp. 3:5-7) po tym, gdy dochodzimy do wiedzy, zrozumienia i wiary w Nich. Nasze zaufanie powinno być pokładane w Bogu i Chrystusie jako osobach, a nie abstrakcjach; jako realnych osobach, które pod pewnymi względami stają się nasze, gdy wiara przyswaja je sobie przez pewne relacje. To oznacza przynajmniej cztery rzeczy: że my przejawiamy umysłową ocenę i poleganie sercem na Nich w odniesieniu do Ich istnienia, Ich przymiotów, Ich słów i dzieł, niezależnie od tego, czy one należą do przeszłości, teraźniejszości czy przyszłości. Przyp. 4:18: „Ale ścieszka [pisownia oryg., BG] sprawiedliwych jako światłość jasna, która im dalej tern bardziej świeci, aż do dnia doskonałego”.
Pierwszą kwestią, w której mamy przejawiać wiarę w Boga i Chrystusa jest Ich istnienie. Musimy mieć wiedzę o Nich, wierzyć i rozumieć rzeczywistość Ich istnienia, jak również mieć zupełne zaufanie, które czyni Ich istnienie naszą własnością i żywą rzeczywistością oraz sprawia, że żyjemy w harmonii z taką postawą wobec Ich istnienia, jak zostało to określone w Żyd. 11:6: „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają”. Zanim podejmiemy kolejny krok wiary w Boga i Chrystusa, ta cecha wiary musi być obecna w nas. Ona nie tylko poprzedza, lecz jest także podstawą wiary, jaka rozwija się w stosunku do innych rzeczy odnoszących się do Boga i Chrystusa. Jeśli Szatan przekona jakąś osobę, że Bóg i Chrystus nie istnieje, to on uniemożliwi tej osobie przejawianie wiary w Nich w jakimkolwiek znaczeniu. Taka osoba jest naprawdę biedna.
Drugi aspekt, w jakim przejawia się wiara wobec Boga i Chrystusa, jest związany z Ich przymiotami, które mogą być podzielone na dwie grupy: przymioty istoty i przymioty charakteru. Podczas gdy przymioty Ich charakterów są w każdym przypadku podobne, to przymioty Ich istot w pewnych zarysach nie są takie same, ponieważ Ojciec posiada pewne cechy, których nie posiada Syn. Poniżej są przedstawione główne przymioty istoty Ojca, kilku z nich nie posiada Syn: osobowość, cielesność (nie materialna, a jednak rzeczywista), duchowość, samoegzystencja, wieczność, samowystarczalność, nieśmiertelność, niezgłębioność, wszechmoc, wszechwiedza, wszechobecność (nie w ciele, lecz w pewnych Jego przymiotach), zwierzchnictwo, jedność, niezmienność. Gruntowna wiara będzie miała umysłową ocenę i poleganie sercem na Bogu w odniesieniu do tych cech Jego istoty.
Głównymi atrybutami charakteru Boga i Chrystusa są mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. Dobrze uporządkowana wiara ma umysłową ocenę i polega sercem na Nich w odniesieniu do tych cech. Ona będzie w pełni przekonana o tych cechach indywidualnej doskonałości, o wzajemnej doskonałej harmonii tych cech, ich doskonałej dominacji nad wszystkimi innymi cechami Ich charakterów w takim harmonijnym połączeniu oraz o doskonałej krystalizacji tych wszystkich cech Ich charakterów. Te cechy charakteru sugerują istnienie w Nich innych,