Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 53
ufa, jest w pełni przekonane i ma zupełną pewność co do tych rzeczy.
Drugim składnikiem polegania serca jest przyswojenie, tzn. osoba musi przyjąć te rzeczy, w które uwierzyła, szczególnie obietnice w Słowie odnoszące się do niej jako swe własne. Wielu ma przeświadczenie, ufność, zupełne przekonanie lub zapewnienie o prawdziwości tych rzeczy i wierzy, że inni mają przywilej przyswojenia ich sobie, lecz nie wierzą, że te obietnice są dla nich; dlatego tych obietnic nie przyswajają. Oni zaniedbują podjęcie drugiego kroku polegania serca. To powoduje załamanie zupełnej wiary, prowadzącej do ufności. To, co jest niezbędne do podjęcia drugiego kroku polegania serca, to przyswojenie sobie tych składników, mówiąc, że one są oferowane dla mnie i z pełną mocą mej woli przyjmuję je jako własne. W usprawiedliwieniu przez wiarę taka osoba szczerze przyjmuje, jako skierowaną do niej, Boską ofertę przebaczenia jej grzechów oraz przypisania Chrystusowej sprawiedliwości, jeśli zupełnie wierzy i przyjmuje ją, przyswaja ją sobie, czyni ją swą własnością. Podobnie jest z obietnicami uświęcenia i wyzwolenia. Serce musi zaufać, że te obietnice są dla danej osoby realne i ona musi przyjąć je siłą woli jako swe własne. Ta cecha polegania serca jest pięknie opisana przez Apostoła Pawła w Żyd. 11:13, gdzie on pisał, że Abrahama, Sarę, Izaaka i Jakuba obejmowały pewne obietnice dotyczące ich czasu i oni przyjęli je, mocno się ich trzymając jako należących do nich. Tak, „Według wiary umarli ci wszyscy, nie wziąwszy obietnic, ale z daleka je upatrując i cieszyli się niemi, i witali je i wyznawali, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi”. Jak wielkiego Boga mamy; tak jak Jego obietnice zostały skierowane do Starożytnych Godnych, Jego stosowne obietnice są obecnie nadal kierowane do Poświęconych Obozowców Epifanii!
Trzecim składnikiem polegania serca jest żywe reagowanie, aktywność, tzn. działanie według tego, o czym jesteśmy w pełni przekonani i stosowanie tego do nas samych. Na przykład: w wierze usprawiedliwienia nasze zupełne upewnienie i przyswojenie sobie wynika z naszej reakcji polegającej na porzuceniu grzechu i praktykowaniu sprawiedliwości. Jeśli ktoś mówi, że jest zupełnie upewniony o Boskiej propozycji odpuszczenia grzechów i przypisania mu Chrystusowej sprawiedliwości, jeśli naprawdę wierzy i przyswaja sobie te obietnice jako własne, lecz oddaje się życiu w grzechu i zaniedbuje sprawiedliwość, to znaczy, że on w pełni nie praktykuje polegania sercem, ponieważ praktykowanie polegania sercem oznaczałoby, że on zareagowałby na usprawiedliwiającą łaskę Bożą przez odpowiednie do tego porzucenie grzechu i praktykowanie sprawiedliwości.
Podobnie, przyjęcie Boskiej łaski uświęcenia (odłączając się, by prowadzić święte życie) znaczy, że kontynuując życie w martwocie dla siebie i świata oraz w ożywieniu wobec Boskiej woli, będąc zupełnie upewniona i przyswajając sobie te obietnice, taka osoba pozostaje tak umarła i tak ożywiona, kładąc swe człowieczeństwo 
na śmierć w Boskiej służbie oraz rozwijaniu podobieństwa Chrystusowego, co wynika z reakcji na takie upewnienie i przyswojenie sobie tych obietnic.
Podobnie w wyzwoleniu, pozostając w takiej samej martwocie i ożywieniu, to upewnienie i przyswojenie znaczy, że reagujemy, walcząc z dowodzonymi przez Diabła, świat i ciało: grzechem, błędem, samolubstwem, światowością i śmiercią w nas i wokół nas, a w tej walce jesteśmy posłuszni rozkazom Jezusa, naszego Wodza. A jeśli w usprawiedliwieniu, uświęceniu i wyzwoleniu nie podejmujemy wyżej opisanego działania, to nie osiągamy pełni polegania sercem w tych krokach chrześcijańskiego życia.
Analizując to, co List do Żydów 11 mówi o wymienionych tam Starożytnych Godnych, należy zauważyć, że w każdym przypadku jest przedstawiona reakcja na to, co wynika z umysłowej oceny i polegania sercem. Abel przynosi godną przyjęcia ofiarę; Enoch chodzi z Bogiem; Noe buduje arkę; Abraham opuszcza Ur i podejmuje pielgrzymowanie do Chanaanu; on, Sara, Izaak i Jakub przebywają w tej ziemi; Abraham ofiaruje Izaaka; Izaak błogosławi Jakuba i Ezawa; Jakub błogosławi synów Józefa; Józef decyduje, by jego kości zostały zabrane do Chanaanu; Mojżesz jest ukrywany przez swych rodziców; on zachowuje się jak Izraelita, a nie jak Egipcjanin, opuszcza Egipt i obchodzi Paschę; Izrael przechodzi przez Morze Czerwone i okrąża Jerycho w celu zniszczenia go; Rachab ochrania szpiegów i taka sama reakcja ma miejsce w postępowaniu Dawida i pozostałych proroków. Poniżej podajemy kilka wersetów na temat polegania sercem: (1) Rzym. 14:23; Żyd. 10:22; (2) Gal. 3:2, 14; (3) Gal. 5,6; 1Tes. 1:3; 2Tes. 1:11; Jak. 2:20, 26; „A Jezus odpowiadając, rzekł im: Miejcie wiarę w Boga” (Mar. 11:22); „Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu