Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 52
lud, że to ich udziałem, a nie świata, jest zrozumienie tajemnic Bożych: „[…] Powierzono wam tajemnicę Królestwa Bożego; tym zaś, którzy są zewnątrz, wszystko podaje się w podobieństwach” (Mar. 4:11, BW). Rzeczywiście, to jest to zrozumienie rzeczy wiary, które wypracowuje następne części wiary, co jest widoczne z Rzym. 10:17 (BW): „Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Chrystusowe”. Słowo słuchanie jest tutaj użyte w znaczeniu zrozumienia, ponieważ o Słowie Bożym jest tutaj powiedziane, że jest źródłem wiary. Racjonalność Słowa powoduje zrozumienie go przez właściwie usposobiony umysł.
Wierzenie w niemożliwe do pojęcia rzeczy – rzeczy o niezrozumiałym znaczeniu – jest łatwowiernością (skłonnością do wierzenia w to, cokolwiek ktoś powie), a nie wiarą. Szatan chce, abyśmy byli łatwowierni. Bóg pragnie, byśmy byli wierzącymi. Szatan chciałby, abyśmy uważali, że taka łatwowierność jest szczytem wiary, lecz Bóg nagradza wiarę zbudowaną na zrozumieniu rzeczy, które On nam objawia. W tym względzie Szatan działa jak oszust, który wypatruje swych ofiar, łatwowiernych, a zatem nierozsądnych osób. Natomiast Bóg działa jak mądry ojciec, który stara się wychować nie nierozsądne, lecz mądre dzieci.
Posiadanie jedynie zrozumienia na temat przedmiotów wiary nie jest wystarczające do udzielenia nam pełnego stopnia umysłowej oceny, która jest składnikiem wiary, ponieważ wielu niewierzących, np. Thomas Paine i Robert Ingersoll posiadali zrozumienie pewnych biblijnych kwestii, lecz brakowało im zupełności umysłowej oceny niezbędnej dla wiary. Dlatego do wypełnienia tego celu jest potrzebna trzecia rzecz, tzn. wierzenie. Umysł musi udzielić aprobaty rzeczom, o których ma wiedzę i zrozumienie, że są prawdziwe, jest to zgodne z oświadczeniem naszego Pana (Jana 3:36): „[…] kto nie wierzy Synowi [nie wierzy, że Syn mówi prawdę], nie ogląda żywota […]”. Żyd. 11:6 także jest stosowny w tej kwestii: „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy [pilnie – KJV] go szukają”. Zgodnie z tym dostrzegamy, że trzema elementami umysłowej oceny jako składnika wiary są: wiedza, zrozumienie i wierzeniel
Lecz umysłowa ocena w jej trzech elementach nie wystarczy, by stanowić biblijną wiarę jako cechę, przez którą wierzymy, ponieważ demony mają wszystkie trzy cechy umysłowej oceny, jak mówi Apostoł Jakub – „[…] demony również wierzą i drżą” (Jak. 2:19, BW); jednak, kto twierdziłby, że oni przejawiają cechę biblijnej wiary’? Powodem dla którego brak im tej cechy jest fakt, że nie przejawiają drugiej części wiary (cechy, dzięki której ktoś wierzy).
POLEGANIE SERCA
Obecnie rozważymy drugą część wiary, którą jest poleganie serca. Nie tylko głowa, lecz serce musi działać w prawdziwej wierze. Przez poleganie serca rozumiemy tak pełne przekonanie, co do wiarygodności osoby lub rzeczy, które powoduje, że z głębi duszy polega się na nich i to przekonanie wytwarza odpowiednie do tego zachowanie w tym, kto przejawia taką ufność. Takie poleganie serca sprawia, że osoba lub rzecz, wobec której się przejawia, staje się rzeczywistością dla wierzącego i własnością jego serca. To poleganie serca sprawia, że wierzący działa w harmonii z tą rzeczywistością i własnością. Odpowiednio do tego, jak w wierze występują trzy elementy umysłowej oceny (wiedza, zrozumienie i wierzenie), tak mamy w niej trzy elementy polegania serca, tzn. zupełne przekonanie lub upewnienie, przyswojenie i związaną z tym aktywność.
Pierwszym z trzech składników polegania serca jest zupełne przekonanie lub upewnienie. Liczne wersety Pisma Świętego dowodzą, że jest ono częścią polegania serca: „Mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał, ma moc i uczynić” (Rzym. 4:21, BW); 
„Zechcijmy przeto przybliżyć się do Niego ze szczerym sercem i niezachwianą wiarą, oczyszczeni uprzednio na duszy od zła wszelkiego i obmyci na ciele wodą czystą” (Żyd. 10:22, BWP). Ta część polegania serca sprawia, że obiekty wiary są dla nas realne, jak jest to wskazane w tej modlitwie: „Panie Jezu bądź dla mnie żywą jasną rzeczywistością, bardziej wyraźną dla oczu wiary, niż jakiekolwiek zewnętrzne obiekty”.
Poleganie serca posiada przekonanie, ufność lub zupełną pewność w stosunku do tego, co wie, wierzy i rozumie o Bogu i Chrystusie w Ich osobach, charakterach, słowach i dziełach. Ono nie wątpi co do tych rzeczy, lecz najbardziej szczerze i zupełnie jest przekonane o ich prawdziwości. Niezależnie od tego, do czego to poleganie serca może być nakłaniane, z jak wielką wiarygodnością przeciw takiej wiedzy, zrozumieniu i wierzeniu – ono nadal szczerze