Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 51

zwyciężyło świat, wiara nasza” (1Jana 5:4). Te wersety dostatecznie dowodzą podanego powyżej pierwszego znaczenia wiary.

Ponieważ znaczeniu (2) pragniemy poświęcić dużo głębsze rozważanie, to obecnie rozważymy znaczenie (3). Przez słowo wierność jako trzecie znaczenie słowa wiara, rozumiemy lojalność Bogu i Chrystusowi w Ich osobach, charakterach, słowach i dziełach, w oświeceniu, usprawied­liwieniu, uświęce­niu i wyzwoleniu. Z następujących fragmentów dos­trzegamy, że wia­ra ma to znacze­nie: Izaj. 26:2 (BW): „Otwórzcie bramy, niech wejdzie na­ród sprawiedliwy, który dochowuje wierności!”; Rzym. 3:3 (BW): „Bo co z tego, że niektó­rzy nie uwierzyli? Czyż niewierność ich zniweczy wierność Bożą?”; 2Kor. 1:24 (BW): „Nie jakobyśmy byli panami nad wiarą waszą, ale iż jesteśmy współpracownikami waszymi, abyście radość mieli; albowiem wiarą stoicie”. 1Tym. 1:19 (BW): „Zachowując wiarę i dobre sumienie, które pewni ludzie odrzucili i stali się rozbitkami w wierze”. Żyd. 10:38 (BW): „A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania”.

————-
w ramce

WIARA czyni wszystkie rzeczy możliwymi.
NADZIEJA sprawia, że wszystkie rzeczy działają.
MIŁOŚĆ czyni wszystkie rzeczy pięknymi.
————–

      W tym znaczeniu to słowo (wierność) obejmuje lojalność wobec Boga i Chrystusa we wszystkich sprawach, w czterech sferach chrześcijańskiego życia, którymi są: usposobienie, łaski, uczucia i rozwój charakteru podczas wszystkich naszych cierpień, utrapień i prób. W znaczeniu wierności, wiara jest jedyną nieograniczoną, uniwersalną łaską; to znaczy łaską, która działa nie tylko przez wszystkie inne łaski, lecz także przez każdy inny przejaw chrześcijańskiego życia. Choć samokontrola jest niemalże uniwersalną łaską, a cierpliwość jest jeszcze bliższa uniwersalnej łasce, to wierność jest jedyną nieograniczoną, uniwersalną łaską. Niezależnie od tego, jak dużo ktoś może osiągnąć w zakresie innych cech chrześcijańskiego charakteru, jeśli ma braki w tej łasce, wszystkie zapewnienia o jego chrześcijaństwie są próżne. On zaniedbał swego powołania i wyboru. Zatem ze wszystkimi naszymi osiągnięciami, zdobywajmy tę cechę. Tak, ona jest jedyną cechą, która jest próbowana bardziej niż wszystkie inne, ponieważ jest główną cechą, której Bóg poszukuje w nas, niezastąpioną łaską, której On poszukuje w zwycięzcach. Bóg z mocą zaleca nam, abyśmy byli wierni aż do śmierci.

      Wiara w (2) znaczeniu może być zdefiniowana jako umysłowa ocena i poleganie sercem na pewnych obiektach. Chrześcijańska wiara jako swoje obiekty ma Boga i Chrystusa. Prawdziwości tej definicji dowodzi Apostoł Paweł. On oświadcza: „A wiara jest gruntem [poleganiem serca] tych rzeczy, których się spodziewamy i dowodem rzeczy niewidzialnych [umysłową oceną]” (Żyd. 11:1). My mamy umysłową ocenę i polegamy sercem na Bogu i Chrystusie co do Ich istot, charakterów, słów i dzieł. Jeśli mamy wiarę w Nich, we wszystkich tych czterech aspektach związanych z Nimi, musimy mieć umysłową ocenę i poleganie serca.

      Należy zauważyć, że Apostoł w Żyd. 11:1 przedstawia tę kwestię w odwrotnym porządku do jej dwóch części, które są rozwijane; pierwsza z nich jest przejawiana przez umysł, tj. umysłowa ocena; a druga jest przejawiana przez serce, tj. poleganie serca. Żadnej z nich nie może brakować w szczerej wierze. Obie muszą być obecne w prawdziwej wierze. Umysłowa ocena musi być obecna jako podstawa, a poleganie serca musi być obecne jako nadbudowa. Obie są tak niezbędne dla domu wiary, jak naturalny fundament i nadbudowa są niezbędne w naturalnym domu.

UMYSŁOWA OCENA

      Zgodnie z tym, w wierze umysł musi przejawiać inteligentną ocenę. Taka inteligentna ocena obejmuje trzy elementy: wiedzę, zrozumienie i przekonanie. W prawdziwej umysłowej ocenie są obecne wszystkie z tych części. Wiedza jest pierwszą z nich. Nie możemy przejawiać wiary w osobę lub rzecz, o której istnieniu nic nie wiemy „[…] A jak mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli […]?” (Rzym. 10:14, BW). Z formy pytania, w jakiej Apostoł przedstawia tę kwestię, wydaje się, że to twierdzenie jest oczywiste. Dlatego, aby mieć wiarę w Boga i sprawy z Nim związane, musimy mieć wiedzę o Nim i o tych sprawach. Werset 14: „Ale jak mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli […]?”.

      Wiedza sama w sobie nie jest wystarczająca; dodatkowo potrzebne jest zrozumienie osoby lub rzeczy, w którą się wierzy. O, wiara musi mieć rozsądną podstawę dla rzeczy, na których jej wiedza może spocząć. Dlatego Bóg zaprasza nas, abyśmy rozważali razem z Nim na temat rzeczy związanych z wiarą, mówiąc: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować [rozsądzajmy razem – KJV] – mówi Pan!” (Izaj. 1:18, BP). Z tego powodu Apostoł mówi o swym zrozumieniu tajemnic Chrystusowych i modli się, abyśmy wraz ze wszystkimi świętymi mogli zrozumieć „[…] szerokość, i długość, i głębokość i wysokość” (Efez. 3:18); a Jezus zapewnia Swój