NA OSTATEK BRACIA, MYŚLCIE!

„Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały”. – Filip. 4:8 (BW) 

      Stosunkowo niewielu ludzi, nawet tych oświeconych i naukowców, zdaje się doceniać wielką potęgę umysłu i jej ogromny wpływ na wszystkie sprawy naszego życia. Wyraźmy głęboki szacunek w stosunku do Pisma Świętego w tych rozważaniach dotyczących myślenia! „Jak człowiek myśli w swym sercu, taki jest […]” (Przyp. 23:7, KJV). Wymaga się od nas, jako poświęconych dzieci Bożych, abyśmy mieli własne zdanie; abyśmy wierzyli, zastanawiali się i rozważali Słowo Boże. „[…] Nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą” (Ps. 1:2, BT). Rozmyślamy o tych rzeczach, przywołujemy je na umysł – pamiętamy – tworzymy umysłowe wyobrażenie, obmyślamy rozsądny plan. Tak jak Psalmista, możemy powiedzieć: „Budzę się, zanim zaświta, aby rozmyślać nad słowem twoim” (Ps. 119:148, BW). Bardzo cieszymy się przywilejem przemyślenia czegoś, zanim podejmiemy decyzję lub wyciągniemy wniosek; tak, rozważajmy Słowo Boże pobudzając nasze umysły.

      W naszym przekonaniu większość ludzi czyni raczej dobrze niż źle, a niewiedza jest główną trudnością i przeszkodą w postępowaniu dobrze. Chociaż interesujemy się ogółem ludzkości, jednak nigdy nie powinniśmy zapominać, że Biblia jest adresowana do dzieci Bożych, które weszły w  szczególne przymierze z Nim prze z Pana Jezusa Chrystusa, otrzymując mobilizujący i wzmacniający wpływ Świętego Ducha zrozumienia. Dlatego, choć interesujemy się światem, to obowiązkiem chrześcijanina jest naśladowanie przykładu Pana i okazywanie zainteresowania szczególnie swym współtowarzyszom, swym braciom w Chrystusie.

      Świat będzie nauczany i będzie się rozwijał podczas Tysiącletniego Pośredniczącego Panowania Chrystusa. Jednak teraz, w obecnym życiu, jedyna sposobność rozwoju jest dla tych, którzy otrzymali mobilizujący i wzmacniający wpływ Świętego Ducha zrozumienia. Oczywiście, otrzymanie nagrody nie jest pobudką do poświęcenia dla żadnej klasy ludu Bożego. Jednak po dokonaniu poświęcenia, właściwa jest nadzieja na nagrodę, którą Pan w Swej łasce oferuje zgodnie z przynależnością do danej klasy. W czasie wzbudzenia w zmartwychwstaniu, wierni wśród Poświęconych Obozowców Epifanii będą mieli przywilej udziału w zmartwychwstaniu sprawiedliwych – „I będziesz błogosławiony […]. Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych”. Poświęceni Obozowcy Epifanii prawdopodobnie staną się pierwszą skompletowaną klasą, która pod zwierzchnictwem Godnych zajmie swoje tysiącletnie miejsce i służbę pod Nowym Przymierzem. Ze względu na postęp, jakiego dokonali w tym życiu, prawdopodobnie jako jednostkom nie zajmie im dużo czasu postępowanie Drogą Świętości i osiągnięcie doskonałych zdolności (TP 2002, 47).

      Napomnienie Apostoła może być traktowane jako indywidualne przez każdego chrześcijanina, a także jako ogólne napomnienie dla całego Kościoła – aby wzajemnie starali się budować w naj­ świętszej wierze i według wskazówek podanych w naszym wersecie. Każda jednostka jest odpowiedzialna za troskę o swój własny umysł. Stając się chrześcijanami, poddaliśmy swą wolę Panu, zgadzając się, że odtąd nie będziemy postępować według nakazów naszej własnej woli, lecz ignorując ją, będziemy podążać za przewodnictwem Pańskiej woli. Pod tym warunkiem Pan przyjął nas do Swej rodziny; a każde niepowodzenie w realizowaniu tych warunków jest sprzeczne z naszym przymierzem. W Mannie na 5 lutego czytamy: „Taka jest bowiem wola Boża [dotycząca was]: uświęcenie wasze […]” (1Tes. 4:3, BW). Kiedy udajemy się do Pisma Świętego, aby ustalić, jaka jest wola Boża, dowiadujemy się, że wielka praca, jakiej Bóg od nas wymaga, nie jest pracą dla innych, ale pracą w nas samych, pracą ujarzmiania, zwyciężania i rządzenia sobą. Uświęcenie oznacza odłączenie się od siebie i świata oraz oddanie Bogu na służbę. Jego pełne działanie rozwinie w nas charakter podobny do charakteru Niebiańskiego Ojca. Wolą Bożą w stosunku do Jego dzieci jest rozwinięcie charakteru na podobieństwo Boże i nic mniej niż to.

    Pan przez Swoje Słowo daje nam niezbędne instrukcje co do tego, jaka jest Jego wola, a te instrukcje przyjęte do dobrych i uczciwych serc przynoszą owoce posłuszeństwa, co z kolei prowadzi do rozwoju owoców Ducha. „Jak człowiek

poprzednia strona – następna strona