Sztandar Biblijny nr 275 – 2017 – str. 13
usprawiedliwienia przez Jego złamane ciało, lecz na zawsze pozostalibyśmy pod przekleństwem grzechu Adamowego i w niewoli śmierci.
Inną myślą do rozważenia jest fakt, że chleb był niezakwaszony. Kwas to zepsucie, element rozkładu. Jest typem grzechu oraz rozkładu i śmierci, które grzech powoduje w ludzkości. Zatem ten symbol świadczy, że Jezus był wolny od grzechu, był Barankiem bez plamy czy wady, „święty, niewinny, niepokalany”. Gdyby Jezus był z rodu Adama, gdyby otrzymał zasadę życia w zwykły sposób od ziemskiego ojca, On także byłby zakwaszony, jak wszyscy inni ludzie, przez grzech Adamowy. Jednak Jego życie było nieskalane, pochodziło od wyższej, niebiańskiej natury, zmienionej do ziemskich warunków, dlatego On jest nazwany Chlebem z nieba (Jana 6:41). Zatem doceniajmy ten Chleb jako czysty, niezakwaszony i tak jedzmy z Niego, spożywając i pojmując prawdę, a szczególnie tę prawdę. Przyswajając sobie przez wiarę Jego sprawiedliwość, uświadamiamy sobie, że Pan Jezus jest zarówno drogą, jak i życiem.
Przez Boskie objawienie Apostoł przekazuje nam głębsze znaczenie tej pamiątki. On wskazuje, że bochenek nie tylko przedstawiał Jezusa indywidualnie, lecz także to, że prospektywni członkowie Ciała (Jego Oblubienica) mający udział z Nim (po dostąpieniu usprawiedliwienia przez przyswojenie sobie Jego sprawiedliwości) przez poświęcenie, mogli być połączeni z Nim, jako części jednego złamanego bochenka (jednego Ciała). W ten sposób stawali się pokarmem dla świata (1 Kor. 10:16). Ta sama myśl o członkach Ciała mających udział w cierpieniach i śmierci Chrystusa i stających się z Nim współdziedzicami Jego chwały oraz połączonymi w dziele błogosławienia i udzielania życia wszystkim rodzinom ziemi, jest wielokrotnie wyrażana przez Apostoła pod różnymi symbolami. Jednak, kiedy porównuje Kościół do złamanego „jednego bochenka”, dostarcza nam uderzającej, wymownej ilustracji jedności i społeczności Ciała ze swą Głową.
Mówi: „[…]Ponieważ jest jeden chleb, my (osoby), ilu nas jest, stanowimy jedno ciało, wszyscy bowiem jesteśmy uczestnikami jednego chleba”. „Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego (Namaszczonego – Diaglott)?” (1Kor. 10:16, 17, BW).
Obecnie rozważymy kielich, który przedstawia życie oddane przez Jezusa – ofiarę – śmierć. „Albowiem to jest krew (symbol ŻYCIA oddanego przez śmierć) moja nowego testamentu (przymierza), która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów”; „[…] Pijcie z tego wszyscy” (Mat. 26:28, 27).
Prawo ludzkości do życia przychodzi przez oddanie przez Jezusa życia jako okupu za życie rodu Adama utracone przez grzech. (Rzym. 5:18, 19). Nasza wiara przyswaja sobie usprawiedliwienie przez Jego przelaną krew, jak również przez Jego złamane ciało. Przelana krew Jezusa była „okupem za wszystkich”, lecz Jego akt podania kielicha uczniom i prośba, by z niego pili, była dla nich zaproszeniem, by stali się uczestnikami Jego cierpień lub, jak wyraża to Apostoł Paweł, by dopełniali „ostatków ucisków Chrystusowych” (Kol. 1:24). „Kielich błogosławienia, który błogosławimy, izali nie jest społecznością krwi (przelanej krwi – śmierci) Chrystusowej (Namaszczonego – Diaglott)[…]?” (1Kor. 10:16).
Jezus nadał to znaczenie kielichowi w innym miejscu, wskazując, że jest to kielich ofiary, śmierci człowieczeństwa członków Ciała (Jego Oblubienicy). Na przykład, gdy został poproszony przez dwóch uczniów o obietnicę przyszłej chwały na Jego Tronie, odpowiedział: „[…] Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja pić będę? […]”. Po ich serdecznym zapewnieniu Jezus odpowiedział: „[…] Kielich mój pić będziecie […]”.
Powiedzmy teraz o tym, kto może uczestniczyć w Pamiątce. Każda jednostka ma wolność decydowania, czy on lub ona ma, lub nie ma prawa uczestniczenia w tym chlebie i kielichu.