Ich religijne praktyki opierają się na pięciu filarach: wiara, modlitwa, jałmużna, posty, pielgrzymki. Prawdopodobnie ważniejszą praktyką są dla nich pielgrzymki i post Ramadanu.

      Hadżdż, jako piąty filar islamu, jest coroczną pielgrzymką do Mekki i obecnie jest największą z corocznych pielgrzymek w całym świecie. Jest to religijny obowiązek, który powinien być spełniony przynajmniej jeden raz w życiu każdego muzułmanina. Pielgrzymka do Mekki jest wyrażeniem jedności muzułmanów i ich uległości wobec Boga. Po przyjściu do miasta Mekki pielgrzymi chodzą najpierw siedem razy (co jest znane jako tawaf) wokół Kaaby (budowli, która jest celem modlitw muzułmanina), mówiąc talbiję. Następnie całują lub dotykają Czarny Kamień w Kaabie, modlą się dwa razy do Kaaby i Stacji Abrahama i biegają siedem razy wśród niewielkich gór Marwa i Safa. Te coroczne pielgrzymki do Mekki mają na celu uczczenie zmarłego wodza.

      Chrześcijaństwo różni się tym od islamu, że ono przenika całe życie – 1Tym. 3:15: „kościół Boga żywego”. To nie jest martwy ani obojętny Bóg. Chrześcijaństwo jest religią życia – nie śmierci. Oczywiście, ono ma do czynienia ze śmiercią i stanem śmierci, lecz kładzie nacisk na osiągnięcie życia w zmartwychwstaniu. Chrześcijańska religia jest pełna życia, a wiara w nią prowadzi do życia.

      Muzułmańska religia zwana islamem kontempluje relikwie, a pielgrzymki do Mekki czyni najwspanialszymi doświadczeniami islamisty. Przedstawiamy rozmowę chrześcijańskiego misjonarza i muzułmanina dyskutujących o pokrewnych wartościach swych wierzeń. Muzułmanin powiedział: „My mamy w Mekce wielki grobowiec i Mahomet jest tam pochowany. Wszystko, co macie w Jerozolimie, to pusty grób!” „Tak” – odpowiedział chrześcijanin – „ponieważ Chrystus, nasz Wódz i Zbawiciel, nie jest martwy, lecz powstał z umarłych!”

      Chrześcijanie mają nie tylko żywego Boga, lecz także zmartwychwstałego, żyjącego Chrystusa, który „więcej nie umiera”, „zawsze żyjąc, aby orędował za nimi”. On powiedział: „Bo Ja żyję i wy żyć będziecie” (Rzym. 6:9; Żyd. 7:25; Jana 14:19; 1Kor. 15:12­-23). My także mamy żywą Biblię. „Słowo Boże jest żywe” (Żyd. 4:12, BW). Jezus powiedział w Jana 6:63: „Słowa, które powiedziałem do was, są duchem i żywotem”. Tak, to są żywe słowa, wspaniałe słowa żywota, ponieważ one mogą przynieść życie wieczne tym, którzy w nie wierzą.

      W księdze Ezechiela 47 również czytamy o żywych wodach, które wypływały spod tronu. Gdziekolwiek one płynęły, tam niosły życie. Te wody reprezentują nadchodzące błogosławieństwa restytucji dla całej ludzkości (porównaj Obj. 22:1­3).

      Ponadto czytamy o Kościele jako żywym, jako będącymi z Jezusem „żywymi kamieniami” w duchowym domu (1Piotra 2:4,5). Ponieważ naśladowcy Jezusa przez wiarę symbolicznie spożywają złamane ciało Chrystusa, „żywy chleb”, oni mają życie w sobie (Jana 6:51,53). Oni przedstawiają samych siebie jako żywe ofiary Bogu w oddaniu, czyli poświęceniu, a przez swe dobre uczynki okazują, że mają żywą wiarę (Rzym. 12:1; Jak. 2:18­-26). Ich imiona są zapisane w księdze żywota (Filip. 4:3), a oni są na drodze do wiecznego życia w Królestwie Bożym (1Jana 2:25). Zatem w Biblii i w chrześcijaństwie jest życie, życie, życie: Chrystus, ten błogosławiony, daje wszystkim wspaniałe słowa żywota. Zobaczmy więcej z ich piękna, z piękna tych wspaniałych słów żywota. Wszystkie darmo dane, błogosławiony skarb z nieba, piękne słowa! Wspaniałe słowa! (Są to słowa angielskiej pieśni 264).

BS 2016,68-69

SPOCZYWANIE W MIŁUJĄCEJ TROSCE BOGA

Naśladując JEZUSA krok po kroku

 „Wszelką troskę swoją złóżcie na niego, gdyż On ma o was staranie” (1Piotra 5:7, BW).

      Ponieważ jesteśmy na progu tego okresu przejściowego, naturalnie zastanawiamy się, co Bóg ma przygotowane dla nas. Nadal jesteśmy świadkami dalszych oznak światowej rewolucji wzmagającej się z każdej strony w każdej sferze ludzkiej działalności, z czym wiążą się poważne próby dla Jego ludu. Obecne warunki są bardzo podobne do tych z czasów niemożliwego do rozwiązania kryzysu, który zapoczątkował Rewolucję Francuską, chociaż teraz występują na dużo większą skalę. Tuż przed Rewolucją Francuską lekceważono religię, okazywano nieposłuszeństwo wobec władzy, konflikty cechowały stosunki pomiędzy kapitałem a pracą, panowała nienawiść klasowa, istniało głęboko zakorzenione niezadowolenie, wzrastało bezrobocie, agitowano i demonstrowano za radykalnymi

poprzednia strona – następna strona