Sztandar Biblijny nr 271 – 2016 – str. 37
żywymi ofiarami w obecnym czasie. Również Mat. 16:24 wskazuje, że jedynie przez zaparcie się siebie, podjęcie krzyża i naśladowanie Mistrza, można stać się Jego uczniem – „Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeźli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój, i naśladuje mię!” Ludzie są określani jako święci, o ile są oddzieleni od rzeczy złych, powszechnych i zwyczajnych oraz zupełnie oddani Bogu i Jego służbie, będąc naczyniami Jego świętego Ducha zrozumienia. Kiedy oni zostają oddzieleni od złego, powszechnego i zwyczajnego używania życia i zupełnie oddają się Bogu i Jego służbie, wtedy w pewien sposób mają udział w Jego Świętości.
BÓG NAKŁANIA NAS DO ŚWIĘTOŚCI
Lud Pański powinien coraz bardziej napełniać się Boskim świętym usposobieniem (Efez. 5:18). Jest to dzieło, które postępuje. „[…] [A]le się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe” (Rzym. 12:2, BW). „Lecz za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie [stawajcie się] świętymi we wszelkim postępowaniu waszym, ponieważ napisano: Świętymi bądźcie [stawajcie się], bo Ja jestem święty” (1Piotra 1:15, 16, BW). My powinniśmy „dopełniać uświęcenie nasze w bojaźni [czci] Bożej” (2Kor. 7:1, BT, por. z 1Tes. 3:13; 4:7). Apostoł wyjaśnia: „ […] [U]wolnieni od grzechu oddaliście się w niewolę sprawiedliwości […] tak teraz wydajcie członki wasze na służbę sprawiedliwości, dla uświęcenia […] jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego – życie wieczne” (Rzym. 6:18-22, BT).
Świętość nie jest powabem, który ktoś roztacza wokół siebie lub talizmanem, który nosi na łańcuszku wokół szyi. Nie jest też szatą, która może być zakładana okazjonalnie. To jest więcej niż hartowanie kawałka metalu. Ona wchodzi w całą strukturę istoty, zmieniając jej ogólny charakter. Jest przekształcająca w swym wpływie. Naprawdę, istnieje wstępna świętość poczytana ludowi Pańskiemu w szacie Chrystusowej sprawiedliwości, która jest nam przypisana, gdy po raz pierwszy odwracamy się od grzechu, przyjmujemy Odkupiciela i poświęcamy samych siebie Bogu. Lecz to nie jest wystarczające. My musimy wypracować w naszych charakterach to, czego pragniemy – lub, jak Apostoł to wyraża, musimy pozwolić, aby Bóg wykonywał w nas Swą świętą wolę (Filip. 2:13) oraz święte postępowanie, które koniecznie musi towarzyszyć Jego świętej woli w nas, na ile pozwolą nam warunki i sposobności. My współpracujemy z Bogiem. On czyni nas doskonałymi „[…] w każdym uczynku dobrym ku czynieniu woli swojej”, wypracowując w nas to „co przyjemnego przed obliczem jego, przez Jezusa Chrystusa” (Żyd. 13:21); a my „ […] z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujmy”, „[…] według onej mocy, która skuteczna jest w nas” (Filip. 2:12; Efez. 3:20).
Widzimy zatem, że istnieje początkowy a także końcowy aspekt naszego uświęcenia, naszego stawania się świętymi. Tak jak nasze usprawiedliwienie, nasze stawanie się sprawiedliwymi, oznacza po pierwsze działanie – Boskie uwolnienie nas od potępienia Adamowego i poczytanie nas za doskonałych oraz po drugie, rezultat tego działania – nasze ludzkie wszystko jest uznane za doskonałe i nadające się do celów ofiarniczych. Tak, nasze uświęcenie, nasze stawanie się świętymi oznacza po pierwsze działanie – odłączenie się jako świętych dla Pana, a następnie rezultat tego działania – święty stan serca, umysłu i woli, udoskonalanie świętości w czci dla Boga.
W naszym doskonaleniu świętości, mamy wzrastać w wiedzy, służbie i łasce. „Staraj się, abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem, który by się nie zawstydził i który by dobrze rozbierał słowo prawdy” (2Tym. 2:15; 2Piotra 3:18; Gal. 5:22, 23). To obejmuje: (1) martwotę dla siebie i świata, (2) studiowanie Słowa Bożego, (3) czuwanie, (4) modlitwę, (5) rozwój charakteru w harmonii z Boskim Słowem, (6) świadczenie o prawdzie Boskiego Słowa i (7) cierpienie za lojalność Boskiemu Słowu. Pogodna wytrwałość wśród przeszkód – „Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obiecał” (Żyd. 10:36, BW; Jak. 1:4) – umożliwia nam wypełnianie i zachowywanie wszystkich siedmiu części przymierza. Udoskonalanie świętości wynika z wiernego wypełniania tych siedmiu czynności. Niechaj wszyscy z nas coraz bardziej starają się zdobywać i zachowywać sprawiedliwość i świętość!
Moi drodzy bracia i siostry, tak jak wzrastamy w wiedzy, tak powinniśmy wzrastać w łasce (2Piotra 3:18). Rozważaliśmy w tej lekcji myśli z 2Tym. 2:15 i Rzym. 12:2. Przez ciągłe rozwijanie i praktykowanie tych Boskich napomnień, stajemy się coraz bardziej „rozszerzeni” (2Kor. 6:13), w miarę jak wzrasta nasza ocena zasad sprawiedliwości i świętości. Im bardziej wzrastamy w miłości do tych elementów Boskiego charakteru, tym bardziej w naszych sercach mamy dobre zasady, które są doskonale reprezentowane w Bogu i przez które On jest objawiany oczom naszego zrozumienia. Coraz bardziej wzrastamy w naszej bezinteresownej miłości do Boga, opartej bardziej na rozkoszowaniu się we wszystkich Jego dobrych zasadach sprawiedliwości i świętości, niż na samej sprawiedliwości i miłości obowiązkowej.
W miarę jak rozwija się oceniająca miłość do charakterów Boga i Chrystusa, nawet jeśli nie możemy