Sztandar Biblijny nr 271 – 2016 – str. 36
sprawiedliwości przyodział mię, jako oblubieńca ozdobnego chwałą, i jako oblubienicę ozdobioną w klejnoty swoje” – Izaj. 61:10.) i czyniącej nas sprawiedliwymi w Boskich oczach („Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem” – 1Kor. 1:30, BW).
Słowo świętość oznacza zupełność. Gdybyśmy mieli podać dłuższą definicję, moglibyśmy powiedzieć, że świętość jest cechą serca i umysłu, dzięki której, przez odłączenie się od tego co złe, powszechne i zwyczajne, a oddanie się temu co jest dobre, ktoś jest lub staje się w harmonii z dobrymi zasadami. Ta cecha serca i umysłu, która odłącza nas od zła – grzechu, błędu, samolubstwa i światowości – powinna także poświęcać nas dla dobra, abyśmy mogli oddawać samych siebie wykonywaniu tego, co jest dobre. I jako rezultat stanu znajdowania się lub stawania w harmonii z dobrymi zasadami, osiągany jest taki stan serca i umysłu, który Biblia nazywa świętością.
Tak, pod pewnymi względami świętość jest postrzegana jako określenie o wiele szersze niż sprawiedliwość i zawiera w sobie sprawiedliwość, choć przez niektórych te wyrażenia często są używane zamiennie i bardziej lub mniej synonimicznie. Niektóre nieusprawiedliwione osoby są bardziej lub mniej przykładne, uczciwe i prawe w swych działaniach wobec bliźnich, zatem można powiedzieć, że mają pewną miarę sprawiedliwości, lecz nie nazwalibyśmy ich świętymi. Również nie nazwalibyśmy świętymi (prócz ograniczonego znaczenia) osób tymczasowo usprawiedliwionych, chociaż mają one sprawiedliwość.
W tym pełnym, głębokim znaczeniu, stopniowo przybliżamy się do świętości jako sposobu życia w czasie poświęcenia. Dochodzimy do praktykowania świętości w poświęceniu, kiedy prócz oddzielenia i powstrzymywania się od grzechu i błędu, odłączamy i powstrzymujemy się również od samolubstwa i światowości. Wtedy możemy oddawać samych siebie każdej dobrej pracy, którą Niebiański Ojciec przygotowuje dla nas. Jeśli czynimy te rzeczy, możemy mieć nadzieję na stanie się rzeczywiście doskonałymi podczas błogosławieństw Królestwa pod Tysiącletnim Pośredniczącym Panowaniem naszego Pana. Oddawajmy samych siebie temu, co jest prawe.
BÓG ŹRÓDŁEM ŚWIĘTOŚCI
W najwyższym znaczeniu, świętość pochodzi i jest nieodłączną cechą Boga Jehowy, ponieważ On jest zupełnie odłączony od tego, co jest złe, powszechne i zwyczajne oraz jest On w pełnej harmonii z dobrem. „[…] Święty, święty, święty, Pan zastępów; pełna jest wszystka ziemia chwały jego” (Izaj. 6:3). „A wy macie namaszczenie od Świętego i wiecie wszystko” (1Jana 2:20, BW). Bóg Jehowa przez proroka Izajasza mówi: „Bo tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętem, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” (Izaj. 57:15). W Swej sprawiedliwości Bóg ma odrazę, unika i sprzeciwia się złu! W Jego świętości Jego uczucia są absolutnie czyste: w swej naturze, w celach, z którymi się wiążą oraz w sposobie, przez który się wyrażają (zobacz E 1, Bóg, str. 67-69). Boski charakter jest święty w ten sposób, że on pod każdym względem wyraża moralną doskonałość, ponieważ jest wolny od wszelkiej nieczystości, wywołuje on cześć i adorację. Świętość wskazuje na wewnętrzne i podstawowe upodobania Boskiej woli – usposobienia Boga. Bóg Jehowa nie może przychylnie patrzeć na nieprawość. Jakub stwierdza to w ten sposób: „Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi” (Jak. 1:13, BT). Sprawiedliwość jako jeden z atrybutów świętego charakteru Boga Jehowy, wskazuje na Jego niezłomną moralną uczciwość w zasadach i praktyce.
Bóg wszczepia Swe święte usposobienie w tych, których stwarza na Swój obraz. Jezus jest określony zarówno jako „Święty” jak i „Sprawiedliwy” (Dz. 3:14). „Święty Syn twój, Jezus, którego namaściłeś” (Dz.Ap. 4:27, BW). Izaj. 53:11 mówi: „Z pracy duszy swej ujrzy owoc, którym nasycon będzie. Znajomością swoją wielu usprawiedliwi sprawiedliwy sługa mój; bo nieprawości ich on sam poniesie”.
Również Boscy aniołowie (posłańcy) są nazywani „świętymi” (Mat. 25:31; Mar. 8:38). „A Ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, bo zgodnie z myślą Bożą wstawia się za świętymi” (Rzym. 8:27, BW). Ananiasz jest pierwszym, w związku z którym użyto słowa „święci” w stosunku do naśladowców Jezusa. Jak dobrze rozumiemy, słowo „święci” oznacza „uświęconych”. Z pewnością jest to stosowne określenie wszystkich tych, którzy wyznają, że postępują śladami swego Mistrza. Niech każdy z nas stara się być godny tej nazwy, niezależnie od tego czy ona będzie zastosowana do nas, czy nie. Słowo „święci” pochodzi od greckiego słowa hagios (święci, oddani lub poświęceni).
Tak, Rzym. 12:1(BT) – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej” nadal stosuje się do tych, którzy się poświęcają i przedstawiają swe ciała