Sztandar Biblijny nr 271 – 2016 – str. 35
Zapytajmy zatem czy ludzkość stanie się kiedykolwiek usprawiedliwiona w Boskich oczach, uczyniona doskonałą, sprawiedliwą, w pełnej zgodzie z Boskim prawem, zarówno w swej istocie jak i w działaniu? Tak, Apostoł Paweł wyjaśnia (Gal. 4:4, 5; BW), że: „[…] gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z niewiasty i podlegał zakonowi, aby wykupił tych [Izraelitów Rzym. 2:11-13; 3:19-23], którzy byli pod zakonem [Prawem Zakonu], abyśmy usynowienia [synostwa] dostąpili”. Jezus urodził się pod Prawem Zakonu, aby mógł odkupić tych, którzy byli potępieni przez to prawo (Gal. 3:10-13; Rzym. 10:4, 5). On odkupił ich tą samą ofiarą Okupu, przez którą odkupił cały świat ludzkości, pierwotnie potępiony w Adamie, za którego Pan Jezus złożył Swoje doskonałe ludzkie życie jako równoważną cenę; „Owym zaś „niewiele mniejszym od aniołów” jest, jak widzimy, Jezus przez śmierć męczeńską »chwałą i czcią uwieńczony«, skoro z łaski Bożej za wszystkich umarł” (Żyd. 2:9, BP). Prosimy zobaczyć także Rzym. 5:12-21; 1Tym. 2:36.
Chociaż upadła ludzkość nie mogła być usprawiedliwiona przez wykonywanie doskonałych uczynków Boskiego prawa, to Bóg zaplanował dla niej, by była usprawiedliwiona przez wiarę, na podstawie ofiary Okupu, jaką Jezus złożył za Adama i rodzaj, który był w jego biodrach, gdy Adam zgrzeszył –„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” (Jana 3:16).
„Lecz teraz bez [oprócz] zakonu sprawiedliwość Boża objawiona jest, mająca świadectwo [potwierdzenie] z zakonu i z proroków; sprawiedliwość, mówię, Boża przez [w wyniku] wiarę [wierność, jedno z trzech biblijnych znaczeń słowa wiara] Jezusa Chrystusa ku wszystkim i na wszystkie wierzące; boć różności [podziału] nie masz. Albowiem wszyscy [zarówno Żydzi pod Prawem Zakonu i jego potępieniem, jak i poganie nie będący pod nim] zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej [ludzkiej doskonałości na obraz Boga, posiadanej przez ojca Adama]. A bywają usprawiedliwieni darmo z łaski jego przez odkupienie [uwolnienie, usprawiedliwienie], które się stało w Chrystusie Jezusie. Którego Bóg wystawił ubłaganiem [ubłagalnią] przez wiarę we krwi jego [Jego Okupową ofiarę], ku okazaniu sprawiedliwości swojej [Boskiej] przez odpuszczenie przedtem popełnionych grzechów w cierpliwości Bożej, ku okazaniu sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, na to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który jest z wiary Jezusowej [Bóg nie może gwałcić Swego własnego prawa sprawiedliwości, lecz przez Jezusa, który ofiarował Swoje doskonałe ludzkie życie, jako dokładny ekwiwalent, Okupową cenę za Adama i rodzaj będący w jego biodrach, gdy zgrzeszył, Bóg nadal jest sprawiedliwy – w pełnej harmonii z Jego własnym prawem sprawiedliwości – usprawiedliwiając (czyniąc sprawiedliwymi) tych z rodu Adama, którzy wierzą]. Gdzież tedy jest chluba? Odrzucona jest. Przez któryż zakon? Czyli uczynków? Nie, ale przez zakon wiary. Przetoż mamy za to, że człowiek bywa usprawiedliwiony wiarą bez uczynków zakonu” (Rzym. 3:21-28).
W czasie tysiącletniego Dnia Sądu „[…] z wiary Bóg usprawiedliwia pogan [ludzkość w ogólności]” (Gal. 3:8; Filip. 2:10, 11), w połączeniu z posłuszeństwem – „uczynkami” (Obj. 20:12). Jednakże ich usprawiedliwienie, uczynienie ich sprawiedliwymi przed Bogiem, będzie rzeczywistą restytucją do wszystkiego, co zostało utracone w Adamie (Dz.Ap. 3:19-23). Będą oni stopniowo coraz bardziej podnoszeni do rzeczywistej ludzkiej doskonałości – fizycznej, umysłowej, moralnej, religijnej. Na „koniec” tysiąca lat Chrystus, wielki Pośrednik „odda królestwo Bogu i Ojcu” (1Kor. 15:24-28), a „kto pragnie” ze świata ludzkości, stanie się wówczas w pełni doskonały i jako syn Boga na ziemi, będzie gotowy do wejścia w bardziej bezpośrednią społeczność z Nim, jaką miał Adam (Obj. 22:17; 21:3, 4).
To nie było możliwe przed tym, jak Jezus przez Swą śmierć na krzyżu „[…] śmierć zniszczył, a żywot [doskonałe ludzkie życie dla świata ludzkości w tym Dniu Sądu, w Wieku Tysiąclecia] i nieśmiertelność [w greckim aphtharsia, nieskazitelność dla Kościoła w jego Dniu Sądu w Wieku Ewangelii] na jaśnię wywiódł przez ewangelię” (2Tym. 1:10, BW), aby człowiek mógł być „usprawiedliwiony do życia” – „przeszedł z śmierci do żywota” (Jan 5:24). Starożytni Godni żyli i umierali pod wyrokiem Adamowym. Ich usprawiedliwienie było jedynie do społeczności z Bogiem.
W Piśmie Świętym symbol nagości jest użyty do przedstawienia grzechu i objawienia grzeszności. „Oto przychodzę jak złodziej; błogosławiony ten, który czuwa i pilnuje szat swoich, aby nie chodzić nago i aby nie widziano sromoty jego” (Obj. 16:15, BW), „niech twoja nagość będzie odkryta i twoja hańba widoczna! Pomszczę się i nikogo nie będę oszczędzał” (Izaj. 47:3, BW). Ta symboliczna nagość wierzącego jest przykryta niczym szatą, przez przypisanie sprawiedliwości Chrystusa (Rzym. 4:58), a sprawiedliwość jest przedstawiona poprzez przyodzianie lub ubranie w przeciwieństwie do nagości (Ijoba 29:14). To nasz Niebiański Ojciec dostarcza Chrystusowej sprawiedliwości jako doskonałej ludzkiej istoty, złożonej w ofiarniczej śmierci za nas, jako szaty sprawiedliwości okrywającej nasze niedoskonałości („Weseląc weselić się będę w Panu, a dusza moja rozraduje się w Bogu moim; bo mię oblókł w szaty zbawienia, a płaszczem