Sztandar Biblijny nr 271 – 2016 – str. 34
UWIELBIAJ BOGA WE WSZYSTKIM
SPRAWIEDLIWOŚĆ I ŚWIĘTOŚĆ
„Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, abym […] sam nie był odrzucony” (1Kor. 9:27).
Istnieje skłonność ciała do powstawania z martwego stanu. Nowe serce, umysł i wola musi nieustannie czuwać, by prowadzić dobry bój wiary i zdobyć nagrodę jako zwycięzca. Te walki nowego umysłu przeciwko ciału są nieuniknionym bojem w tym znaczeniu, że one są bojowaniem przeciwko grzechom i słabościom należącym do upadłej natury. One są bojem wiary w tym sensie, że cały chrześcijański bieg jest biegiem wiary, jak Apostoł mówi: „Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy” (2Kor. 5:7, BT). To jest bój wiary w tym znaczeniu, że nikt nie mógłby prowadzić tej walki przeciwko własnemu ciału i jego skłonnościom oraz pragnieniom, jeśli nie przejawiałby wiary w obietnice oraz wiary w Pana jako swego pomocnika. „Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” (Mat. 11:29, BW).
Jest różnica pomiędzy karaniem ciała a podbijaniem go w niewolę. Karzemy ciało, kiedy tłumimy jego wysiłki do panowania nad nami, a następnie odrywamy nasze ziemskie uczucia od jego celów i okazujemy się niepodatni na jego ataki. Podbijamy ciało w niewolę, kiedy nasze nowe serce, umysł i wola, przejmując i ujarzmiając je pod Boską wolę, sprawiają, że ono służy prawdzie, sprawiedliwości i świętości. Musimy czynić obydwie z tych rzeczy pracując nad naszym własnym zbawieniem z bojaźnią i ze drżeniem! Chociaż, by otrzymać życie wieczne musimy czynić wiele rzeczy, to te są niezbędne do zwycięstwa. Ten, kto zaniedbuje wykonywania tego, nie zwycięży i będzie rozbitkiem w aspekcie nagrody swego powołania.
Oczywiście, Bóg Jehowa jest sprawiedliwą istotą. On jest źródłem wszelkiej sprawiedliwości w innych istotach. „[…] sprawiedliwy i prawy jest” (5Moj. 32:4), „[…] gdyż u Pana, Boga naszego, nie ma niesprawiedliwości” (2Kron. 19:7, BW). „Bo sprawiedliwy Pan, sprawiedliwość miłuje […]”; „Sprawiedliwość i sąd [prawda] są gruntem stolicy twojej […]”; „ […] Pan jest prawy […] nie ma w nim nieprawości”; „Sprawiedliwy jest Pan we wszystkich drogach swoich, i miłosierny we wszystkich sprawach swoich” (Psalm 11:7; 89:15; 92:15, 16 (BW); 145:17). „[…] Azaż niesprawiedliwy jest Bóg […] Nie daj tego Boże! albowiem jakożby Bóg sądził świat?” (Rzym. 3:5, 6). „Wszak Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie” (Żyd. 6:10, BW).
Również Jezus był sprawiedliwy w Swej przedludzkiej egzystencji oraz jako istota ludzka. On, „Ten Sprawiedliwy” (Dz.Ap. 7:52; 22:14), o którym jest powiedziane –„Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś nieprawości […]”, był „bez grzechu” (Żyd. 1:9; 4:15). Od Swego zmartwychwstania On jest sprawiedliwy jako Boska Istota. Jako „Jezus Chrystus sprawiedliwy” On jest obecnie naszym Obrońcą (1Jana 2:1) i sprawiedliwym Sędzią. „Zatem odłożona mi jest korona sprawiedliwości, którą mi odda w on dzień Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali sławne przyjście jego” (2Tym. 4:8).
Być może teraz byłby dobry czas, by opisać sprawiedliwość. Jest to cecha lub stan, w którym ktoś jest prawy, uczciwy, niewinny czy sprawiedliwy. Jest to doskonała zgodność z Boskim prawem, zarówno w jakiejś osobie jak i w jej działaniu. Sprawiedliwość to więcej niż prawe postępowanie, jest to prawe życie, które jednakże obejmuje właściwe postępowanie. Tak, każdego dnia jesteśmy ćwiczeni w szkole Chrystusa, tak jakby nasze życie zależało od tego! I tak jest. Każdy, kto nie jest skłonny do sprawiedliwości [prawości] w takim stopniu, że będzie chętny raczej ponieść stratę niż postąpić niesprawiedliwie, nie będzie mieć udziału w Królestwie. Należy starać się o sprawiedliwość, prawdę i czystość tak, jak zabiega się o Królestwo i ci poświęceni wierzący, którzy je zdobędą, osiągną Królestwo. Wiele z chrześcijańskiego czasu powinno być poświęcone na badanie samego siebie i uczenie się sprawiedliwości. Te rzeczy naprawdę uczą o Bogu. One nie tylko uczą pamiętania o uczciwości ogólnie w życiu, lecz także w odniesieniu do słów, czynów i myśli. Poświęcone dziecko Boże powinno być uczciwe wobec Pana, uczciwe wobec braci i wobec siebie. Podczas gdy uczniowie w szkole Chrystusa uczą się, przyswajają sobie te lekcje, są przygotowywani do dziedzictwa w Królestwie.