Sztandar Biblijny nr 255 – 2013 – str. 75
rzeczami. W Jeremiasza 30; 31 Prorok dodaje otuchy Izraelowi przez posłannictwo od Boga Jehowy, odnoszące się do jego wyzwolenia i wspaniałego stanu w przyszłości. Podczas wielkiego dnia Boskiego gniewu i sądu przeciwko narodom, Bóg uwolni Izrael od ich jarzma narzuconego na niego (Jer. 30:4-11). Początek tego dnia jest równoczesny z początkiem Wieku Tysiąclecia w 1874 roku, krótko po zakończeniu 6000 lat od stworzenia Adama, w 1872 roku. Ten dzień niszczycielskiego ucisku na narody rozpoczął się w 1914 roku, wraz z rozpoczęciem I fazy Wojny Światowej. Upadły stan Izraela nie nadawał się do uleczenia przez prawo Mojżeszowe i z powodu ich nieprawości Bóg karał ich (Ps. 107:17); lecz przywróci ich do łaski i uzdrowi ich głębokie rany, które zadał im z powodu ich grzechów i ukaże wrogów, którzy ich prześladowali (Jer. 30:12-17). On odbuduje Izrael, jako Swój lud (Jer. 30:18-22; por. z Amosa 9:11; Dz.Ap. 15:15, 16). Wielki Boski gniew w czasie wielkiego ucisku nie skończy się, dopóki Boskie cele nie zostaną zrealizowane przy końcu Wieku Ewangelii, który zachodzi na początek Wieku Tysiąclecia; Jego lud będzie o tym rozważał (Jer. 30:23, 24).
W tym samym czasie, szczególnie podczas Tysiąclecia, Jehowa stanie się Bogiem wszystkich rodzin Izraela; oni będą Jego ludem, jako rezultat pokrewieństwa w ich przymierzu (Jer. 31:1-6). Na początku Tysiąclecia Bóg gromadzi pozostałości Izraela z ziem północy, a nawet z najmniejszych części społeczeństwa i prowadzi wielkie ich liczby z powrotem do ich dziedzictwa i czyni ich szczęśliwymi oraz dobrze prosperującymi przez Jego błogosławieństwo (w. 7-14). Po ustanowieniu ziemskiej fazy Królestwa Boże -go, Bóg przywróci im ich ukochanych bliskich, których stracili w śmierci (w. 15-17). Okaże miłosierdzie wobec dziesięciu pokutujących pokoleń Izraela (Efraim, w. 18-22) oraz wobec dwóch skruszonych pokoleń (Juda, w. 23-26), a ich smutek obróci w radość. Dwunastopokoleniowemu Izraelowi Bóg przywróci jego ziemskie dziedzictwo, czyniąc każdego odpowiedzialnym wyłącznie za jego własne przestępstwa (w. 27-30). Bóg zawrze z nimi Nowe Przymierze, bo On wpisze Swe prawo w ich serca, tak że oni wszyscy poznają Go; a On przebaczy im grzechy (w. 31-34). Izrael na zawsze pozostanie Boskim ludem, a Jeruzalem odbudowane jako święte miasto nigdy nie będzie już wysiedlone ani zburzone (w. 35-40). Po bardziej szczegółowe wyjaśnienie Jeremiasza 30; 31, odsyłamy do E 14, Posłannik Paruzji, tom 2, s. 398-405).
Z powyższego widzimy, że czas Ucisku Jakuba jest proroczo stosowany do końca Wieku Ewangelii. Jer. 30:1 jest nagłówkiem do całego proroctwa z rozdziałów 30 i 31, a wiersze 2, 3 stanowią wstęp i podają temat proroctwa, które po nich następuje. To proroctwo miało być zapisane w Piśmie Świętym i (podczas Wieku Ewangelii) miało być analizowane i rozważane w celu dodania otuchy, jako ponowne przyprowadzenie – drugi powrót – Izraela, po drugim wygnaniu, ze „wszystkich narodów, pomiędzy które cię rozproszyłem” (Jer. 30:11), do Ziemi Świętej, którą Bóg dał ich przodkom i którą oni ponownie posiądą.
 |
ODKUPIONY IZRAEL PONOWNIE ZJEDNOCZONY ODBUDOWANY |
Wersety 4-11 mówią o Boskim sądzie nad narodami, który dokonuje wyzwolenia dwunastu pokoleń Izraela. Bóg prorokuje tutaj, że ponieważ Izrael wchodzi w czas Ucisku Jakuba, on doświadczy raczej strachu niż pokoju; oni będą tak przerażeni pod wpływem spazmatycznych cierpień wywołanych ciężkimi prześladowaniami, że ktoś może uważać ich za kobiety w bólach porodowych. Powód ich wielkiego przerażenia jest podany w Jer. 30:7. Jest to wielki dzień sądu (2Piotra 3:7, 8), który nastał razem ze Żniwem Wieku Ewangelii, „czas ucisku, jakiego nie było, odkąd istnieją narody” (Dan. 12:1; Mat. 24:21). „Tamten [nie ten] dzień jest wielki”. Te słowa wskazują na czas w przyszłości; one są podobne do tych z Joela 2:11 (napisanych na długo przed czasami Jeremiasza); one nawiązują do czasu wielkiego ucisku: „wielki bowiem dzień PAŃSKI będzie i straszliwy bardzo”. Także wyrażenie Jeremiasza, „nie ma mu podobnego” jest podobne do tego z Joela 2:2: „któremu równego nie było od wieku i nie będzie po nim nigdy”. Także dla Jakuba, to znaczy dla całego Izraela, ten czas będzie pełen wielkiego przygnębienia (Izaj. 22:4, 5; Zach. 1:14-18) „jakikolwiek jest czas utrapienia Jakubowego, przecież z niego wybawiony będzie.” – Jer. 30:7.
PIERWSZA FAZA UCISKU JAKUBA
Pierwsza faza ucisku Jakuba rozpoczęła się w 1881 roku, gdy Żydzi z nielicznymi wyjątkami wciąż przebywali na wygnaniu w różnych pogańskich krajach. Oni doświadczyli 1845 lat łaski od śmierci Jakuba aż do od rzucenia przez nich