Sztandar Biblijny nr 255 – 2013 – str. 68
niezwykle korzystnych do swobodnego ruchu molekuł. Ten fakt tłumaczy wielką różnorodność form kryształów śniegu, różnorodność nieporównywalną z żadnym innym minerałem. Setki różnych form zostały odkryte oraz nakreślone i dostarczyły ludziom niektórych najlepszych modeli i wzorów.
Wśród tej wielkiej różnorodności, można także do strzec jedność, ponieważ kryształy śniegu pod względem kształtu są prawie niezmiennie sześciokątami, natomiast w szczegółach wykazują niekończącą się rozmaitość. Ogólnie one mają postać cienkich, płaskich talerzyków, długich igieł, kolumnowych cząstek lodu, uformowanych w powietrzu w temperaturach niższych niż zamarzanie. Wiele z tych form jest niespotykanie pięknych. Gdy uchwyci się widok pojedynczego płatka śniegu na ciemnym podłożu, można przez chwilę podziwiać piękno jego doskonałego kryształu, chociaż ono szyb ko umyka i ponownie przybiera swą pierwotną wodną postać. Lecz ze specjalnymi powiększającymi obiektywami w naszych aparatach, jesteśmy w stanie zachować jego piękno na zdjęciu.
Na ilustracji na stronie 66 jest pokazanych dwanaście wyróżniających się doskonałych wzorów płatków śniegu w bardzo dużym powiększeniu. Zwróćmy uwagę na ich piękno. One wszystkie mają kształt sześcioramiennych gwiazd. Każde z ramion wychodzi ze wspólnego środka, sugerując liczbę siedem, liczbę Boskiej doskonałości. Kryształek śniegu jest formowany od jądra w ten sam sposób jak kropla deszczu, czasami docierając do ziemi pojedynczo, lecz znacznie częściej w małych spójnych zbiorach lub płatkach – połączonych kryształach, mierzących nawet do 6,5 cm średnicy.
Początkowo płatki śniegu są bardzo małe, lecz po różnych działaniach powietrza, wody, wiatru, temperatury i elektryczności one wkrótce osiągają swą strukturę i wagę, a następnie zaczynają spadać. Przez prawa natury, które Bóg wprowadził w życie, „mówi do śniegu: Padaj na ziemię” (Hioba 37:5) i śnieg jest posłuszny Jego głosowi. On „Daje śnieg, jako wełnę” (Psalm 147:16).
 |
| 2,5 – calowa kula gradu |
Jak zadziwiające jest oglądanie spadających płatków śniegu! Niektóre z nich przylegają tak ściśle do innych, że stają się większe, a ich kontury są mniej regularne. Potem dochodzą swawolne, żywiołowe podmuchy wiatru bawiącego się nimi, podrzucającego je z powrotem w kierunku nieba, lecz po chwili wahania, gdy spotykają swych licznych śnieżnych braci zmierzających ku ziemi, także dołączają do tej parady i znajdują swe miejsce spoczynku na przyjemnej pierzynce na łonie ziemi.
Wraz z ich pojawieniem się ziemia przybiera stan niespotykanego piękna i majestatycznej ciszy. Białość śniegu spowodowana jest przede wszystkim przez wielką liczbę powierzchni odbijających światło, powstałych z misternych cząsteczek kryształków. One nie zatrzymują żadnej części białego światła padającego na ich powierzchnię, lecz w całości odbijają je z powrotem. To właśnie dlatego śnieg jest biały. Najbardziej posępny ziemski krajobraz wygląda pięknie, gdy jest przykryty płaszczem czystego, białego śniegu.
TWORZENIE SIĘ GRADU
Nasz werset zwraca również uwagę na cuda gradu. Choć one po chodzą z wody, grad ma inną postać niż śnieg, co dostrzegamy, gdy się topi. Grad, podobnie jak śnieg, składa się z kryształów lodu lub kryształów wody, jak z równą trafnością można je określić. Po między śniegiem i gradem nie ma żadnej chemicznej różnicy; one składają się z cząsteczek tej samej chemicznej substancji – wody. Różnica leży w sposobie, w jaki formują się kryształy, gdy para wodna lub woda zamarza na niebie oraz w sposobie przylegania kryształów do siebie.
Nagłe ochładzanie się mas powietrza, gdy ono zawiera duże ilości pary wodnej, prowadzi do formowania kryształów w postaci gradu. Ponieważ powietrze zawiera zwykle więcej pary wodnej w lecie i dlatego może być szybciej ochłodzone