Sztandar Biblijny nr 252 – 2013 – str. 28
 |
| Dawid i jego zwolennicy w mieście Syceleg – 1 Samuelowa 30:26. |
niepewnie co do rezultatów tej bitwy. Chociaż jako król rozkazał, zgodnie z Boskimi zarządzeniami, aby wszystkie czarownice, czarnoksiężnicy oraz wszyscy, którzy twierdzili, że porozumiewają się z umarłymi, opuścili ziemię Izraela, niemniej jednak tu i ówdzie niektórzy z nich pozostali. Będąc w krytycznej sytuacji i widząc, że Pan nie odpowiada mu, król Saul udał się do czarownicy z Endor – według niektórych była to matka Abnera, jego głównego generała.
Czarownica, po upewnieniu się, że nie ma złych zamiarów wobec niej, porozumiała się z upadłymi aniołami, o których przypuszczała, jak sądzą spirytyści, że są duchami umarłych. Niewątpliwie ona była szczera i myślała, że wezwała Samuela. Lecz Biblia zapewnia nas, że „umarli o niczym nie wiedzą”. Samuel zasnął w śmierci razem ze swymi ojcami i nie mógł udzielić żadnej rady, nie mógł nic wiedzieć o tym, co się dzieje.
Jednakże złe duchy w tamtym czasie, podobnie jak obecnie, przez media wcielały się w postacie zmarłych i używając swej wyższej wiedzy odpowiadały zamiast zmarłych. W tym przypadku zostały postawione pytania i odpowiedzią było, że król przegra bitwę następnego dnia, a on i jego synowie zostaną zabici.
Nie wiemy jakim sposobem upadli aniołowie znają tak dużo spraw związanych z naszym rodem, lecz wiemy na pewno, że niemądre jest, gdy niektórzy mają jakiekolwiek kontakty z nimi, ponieważ Bóg zabronił tego. Ich jedynym celem jest zwodzenie ludzi; i zgodnie ze słowami Apostoła Pawła, przez sny i objawienia, oni wprowadzili do Kościoła różne diabelskie doktryny (1Tym. 4:1), które będąc włączone w ich wyznania wiary, niczym mucha w maści, powodują ich zepsucie (Kazn. 10:1).
Byłoby to szczęściem dla ludzi, gdyby oni zdali sobie sprawę z tego, czego Biblia tak wyraźnie uczy; mianowicie, że umarli są umarłymi i nie mogą udzielać żadnego rodzaju informacji, że oni nie mogą się radować ani smucić, lecz po prostu znajdują się w stanie zawieszenia czynności życiowych, oczekując na Poranek lepszego Dnia, w którym Emanuel, Mesjasz, doprowadzi wszystkich do poznania chwały Bożej jako rezultat Swej okupowej ofiary na Kalwarii. Nauka, mówiąca że umarli są bardziej żywi niż wówczas, gdy żyli, jest nie tylko bezsensowna, lecz także sprzeczna ze Słowem Pana i stała się podstawą wielu poważnych błędów, które zubożają zdolności rozumowania chrześcijan. Nikt nie modliłby się za umarłych ani nie odprawiałby mszy za ich uwolnienie z czyśćca, gdyby ludzie wiedzieli, że ich umarli przyjaciele jedynie śpią aż do poranka zmartwychwstania.
 |
| Dawid wyrażający smutek z powodu Saula i Jonatana w 2 Sam. 1:17-27 |
Lecz najgorsze jest to, że teoria, iż umarli są żywi, stała się podstawą poważnych bluźnierstw przeciwko Bogu, w które mniej lub bardziej są zamieszane wszystkie denominacje, jak przedstawiają to ich wyznania wiary. Te bluźnierstwa polegają na oświadczeniach odnoszących się do charakteru i Planu Boga, które byłyby hańbiące dla każdego i są dalekie od charakteru i przymiotów Boga wszelkiej łaski, Ojca wszelkiego miłosierdzia, od którego pochodzi wszelki dobry i doskonały dar (Jak. 1:7).
„PIEŚŃ HOŁDU”
Gdy Dawid usłyszał o rezultatach walki, jego sympatia dla Saula i Jonatana została wyrażona w pięknym poemacie, który jest znamienny ze względu na fakt, że nie zawiera nawet pojedynczej wzmianki o tym, jak Saul prześladował go i czyhał na jego życie. On wyraża uznanie za dobro, którego Saul dokonał. Opowiada o czułej miłości Jonatana,