Sztandar Biblijny nr 252 – 2013 – str. 29
przewyższającej miłość do kobiet. Poemat jest zapisany w 2Samuelowej 1:17-27. Żałobny Marsz dla Saula jest próbą przedstawienia przez muzyka uczuć Dawida do Jonatana i Saula w jego Pieśni Hołdu w postaci akompaniamentu muzycznego. Ten marsz jest utożsamiany z nabożeństwami żałobnymi wielkich ludzi współczesności.
|
Pieśń Hołdu Tak opłakiwał Dawid lamentem wielkim Saula i Jonatana syna jego: (Rozkazując, aby dzieci Judy uczono tej pieśni hołdu; dlatego jest zapisana w księdze Jasar.) Piękno twoje, Izraelu, na wzgórzach poległo: jak polegli mocarze twoi! Nie mówcie o tym w Gad, nie ogłaszajcie tego na ulicach Aszkalonu, aby się nie weseliły córki filistyńskie, aby nie tryumfowały córki nieobrzezanych. O góry Gilboa, niech nie pada na was rosa ani deszcz i niech tam nie będą pola urodzajne, ponieważ tam splamiona została tarcza bohaterów, tarcza Saula, tak jak by nie był namaszczony olejem. Od krwi pokonanych i od tłuszczu mocarzy, łuk Jonatana nie cofał się, a miecz Saula nie wracał próżno. Saul i Jonatan, ukochani i przyjemni za życia, tak że i w śmierci swej nierozłączeni; od orłów szybsi, od lwów silniejsi. Córki izraelskie płaczcie nad Saulem, który ubierał was w szkarłat ozdobny, który przypinał złote ozdoby do szat waszych. Jakże padli mocarze pośród bitwy! O Jonatanie, na górach twoich leżysz zabity. Z powodu ciebie jestem bardzo smutny, bracie mój Jonatanie. Byłeś mi bardzo miły; twoja miłość do mnie była zdumiewająca, przewyższająca miłość do kobiet. Jakże polegli mocarze i przepadł wojenny oręż! |
W walce zginęli synowie Saula, włączając Jonatana. Sam Saul został zraniony. Obawiając się, że jeśli wpadnie w ręce Filistynów żywo, będą go męczyć aż do śmierci, chciał żeby go zabił jego giermek, a ostatecznie popełnił samobójstwo na swym własnym mieczu.
Młody Amalekita, myśląc że zdobędzie łaskę Dawida i wiedząc coś o tym, jak Dawid był prześladowany przez Saula, przyniósł mu wieści o śmierci Saula i dał mu koronę Saula oraz łańcuch, który był na zbroi Saula, mówiąc, że uśmiercił Króla Saula na jego własną prośbę, prawdopodobnie wymyślając tę część opowieści po to, by przyniosła mu sławę. Z tych wszystkich wydarzeń Dawid odebrał tę sprawę w zupełnie inny sposób od tego, jakiego się od niego spodziewano, mówiąc do Amalekity: „Jak się nie bałeś ściągnąć ręki twej, abyś zabił namaszczonego przez Pana?”. Następnie Dawid skazał go na śmierć. Lecz Saula i Jonatana opłakiwał aż do wieczora.
 |
| Dawid koronowany na króla – 2Samuelowa 2:4 |
Dawid czekał na Pana przez wiele lat, w pełni ufając, że w końcu zostanie królem Izraela, lecz w żaden sposób nie przyśpieszał wydarzeń, po prostu trwając w gotowości do podjęcia obowiązków i władzy urzędu, na który Pan go postanowi. Jakże wspaniały przykład mamy w postępowaniu Dawida! Jak wielu chrześcijan może nauczyć się cierpliwego czekania na Pański czas we wszystkich sprawach ich życia, nie tylko oczekując na Królestwo, gdy modlą się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, lecz także czekając na Pańskie przewodnictwo i opatrzność we wszystkich sprawach, które Pan nadzoruje dla ich dobra! Jest to jeden z częściej popełnianych błędów przez chrześcijan, że oni często pomijają Pańską opatrzność oraz obiecane kierownictwo nad ich sprawami i usiłują działać sami, często na swą własną niekorzyść.
Dawid uświadomił sobie, że prawdopodobnie dla niego i jego towarzyszy przyszedł czas, by