Przybytek na puszczy

Świątynia – nieustanna manifestacja Boskiej obecności

W 1 Królewskiej 8:55-61 Salomon kieruje swe prośby za lud – jest to połączenie błogosławieństwa i napomnienia. W tych słowach, które są jego modli twą, Salomon objawia wielką skromność, jak również gorliwość dla Pana i jego sprawiedliwości, ponieważ on włączył siebie oraz cały lud w zawołaniu: „niech nas nie opuszcza ani nas odrzuca”.

Potem nastąpiła poświęcająca modlitwa oraz składanie ofiar, aby Bóg przyjął świątynię i zamanifestował to przyjęcie przez chwałę szekinah, która zajaśniała nad Ubłagalnią w Świątnicy Najświętszej, wskazując na przeniesienie Boskiej obecności z Izraelem z Przybytku (tymczasowego, przenośnego miejsca czci) do świątyni, jako stałego miejsca manifestacji Boskiej obecności, skupiającego Jego lud. Te typiczne cechy są bez trudu dostrzegane przez wszystkich. Tak jak chwała szekinah w Przybytku reprezentowała Boską obecność z Izraelem, towarzysząc mu w podróży po pustyni i w ich trudnościach, tak obecnie antytypem tego jest Boska obecność z Kościołem w Wieku Ewangelii, w jego stanie tymczasowym, w stanie przybytku. Tak też obecność Boskiej chwały w ukończonej świątyni przedstawia obecną chwałę Kościoła z jego żywymi kamieniami, wszystkimi zgromadzonymi razem, teraz, kiedy nastało to, co doskonałe. Chwała Przybytku była jedynie przedsmakiem i ilustracją większej chwały świątyni; i tak w doświadczeniach Kościoła w Wieku Ewangelii przebywanie świętego Boskiego ducha w Kościele było jedynie „pierwiastkami ducha” w porównaniu z pełnością ducha, z której obecnie korzysta skompletowany i uwielbiony Kościół Boga.

Sprostowanie: W Sztandarze Biblijnym lipiec – sierpień 2011, nr 242, s. 61, szpalta lewa, 7 linijka od góry, popełniono błąd w tłumaczeniu, przy podaniu grubości złotej powłoki, którą była pokryta świątynia Salomona; grubość powłoki nie wynosiła 20 cm, lecz 3 mm. Za pomyłkę przepraszamy!
BS, '11,75-76;

NAPOLEON – MĄŻ PRZEZNACZENIA

Proroctwo Daniela 11:35-45

Część 3 – OSTATNIA … kontynuacja z poprzedniego numeru

WATERLOO ZMIENIA KLIMAT

Bitwa pod Waterloo

Po klęsce Napoleona pod Waterloo powołano Święte Przymierze na Kongresie w Wiedniu. W owym czasie prawa zezwalające na równość, wolność i braterstwo zostały cofnięte i nie były stosowane aż do 1830 roku, kiedy zasady ustanowione przez Rewolucję Francuską i Pierwsze Imperium, zostały przywrócone. Prusy cofnęły wolnościowe prawa w 1815 roku, po bitwie pod Waterloo. Najgorsze ograniczenia nałożono na Żydów w państwach papieskich. Wydaje się, jak gdyby Pius VII zemścił się na ludności żydowskiej na swym terytorium za upokorzenie, jakiego doznał z rąk Napoleona. Nie wystarczyło mu uwięzienie ich za murami ponownie wzniesionego getta, lecz znów zmusił Żydów do noszenia „żółtego oznakowania”. Na Sardynii Żydów posłano do getta i nie pozwolono im budować synagog. Trochę później, pomiędzy rokiem 1824 a 1867, niektóre narody europejskie zasymilowały Żydów; w szczególności

poprzednia strona – następna strona