mogli to zrobić; niektórzy szlachetni ludzie mogli to zrobić. Lecz uważamy, że tak postępując oni nie działali rozsądnie. Jak powiedzieliśmy na początku, nie dobrze jest, gdy sądzimy serce. Każdy ma przywilej głoszenia, jeśli ma sposobność. On może iść i głosić całkowicie na swój własny koszt i według swoich sposobności. On może głosić wszystko, co potrafi. Dobrzy ludzie tak robią. Nie ma niczego w Piśmie Świętym, co zabraniałoby tego. Jednakże usiłowanie zmuszania zboru do czegokolwiek – pod jednym względem próbując uznawać zbór, a pod innym go ignorować – nie jest właściwą rzeczą. Jeżeli zakłada się, że zbór ma wyrażać Boską wolę, to jednostki powinny przychylić się do tego, co zbór zdecyduje.
BS, ’11, 70-72

BOSKA SPRAWIEDLIWOŚĆ W POTOPIE

„Przyszedł potop i zabrał wszystkich” – Mat. 24:39.

      W naszych publikacjach rozważaliśmy o fizycznych przyczynach, które doprowadziły do potopu i stwierdziliśmy, że pod każdym względem one są rozsądne i znajdują się w zupełnej harmonii z historią i geologią. Teraz rozważymy potop z innego punktu widzenia. Na podstawie Biblii spróbujemy wykazać, dlaczego Bóg w ogóle dozwolił na potop oraz że On jest w pełni usprawiedliwiony w zarządzeniu, które zgładziło z ziemi ludzką rodzinę, z wyjątkiem ośmiu osób – sprawiedliwego Noego i jego rodziny (2Piotra 2:4-10). Na początek powinniśmy pamiętać, że Boskie Przymierze z Adamem, udzielające wiecznego życia, było oparte na fakcie, że on będzie doskonały, na obraz swego Stwórcy, i zachowa ten obraz i podobieństwo pod warunkiem ciągłego posłuszeństwa wobec swego Sprawcy. Kiedy szatan opanował węża i doprowadził go do zjedzenia owocu, który był zakazany dla naszych pierwszych rodziców, to przez to wytworzył pokusę. Matka Ewa widziała, że zamiast zatrucia przez zjedzenie owocu, wąż dobrze się miał na tej diecie i był najmądrzejszy wśród zwierząt. Pomyślała, że natura ludzka jest o tyle wyższa od stanu zwierzęcego, że wzrost mądrości uczyni ją i jej męża podobnymi do bogów. Pragnęła wiedzy i mocy. Jedynie Boski rozkaz zdawał się stać pomiędzy nią i najwyższymi ideałami. Spróbowała owocu i podała go Adamowi – który nie został w ten sposób zwiedziony, lecz wiedział, że pewna śmierć będzie następstwem nieposłuszeństwa. Niemniej jednak, okazał nieposłuszeństwo myśląc, że woli raczej zginąć razem z żoną, niż spędzić wieczność bez niej.

Pierwsze nieposłuszeństwo

      Nieposłuszeństwo doprowadziło do wypędzenia z Edenu i rozpoczęcia stopniowego wykonywania wyroku, „Umierając umrzesz”. Adam umarł w ciągu tysiącletniego Dnia, w którym zjadł „z drzewa” – w wieku 930 lat (2Piotra 3:8). Jego ród odziedziczył jego umierające warunki i skłonności. Dlatego cała ludzkość znajduje się pod Boskim przekleństwem, czyli wyrokiem śmierci i od sześciu tysięcy lat idzie do grobu, hadesu. Dlatego wszystko, co skraca ludzkie życie nie jest przejawem niesprawiedliwości wobec ludzkości, ponieważ niezależnie od tego, jakim życiem cieszy się ludzkość, jest to więcej, niż ma do tego prawo. Potop był jedynie szybkim środkiem wykonania na ludzkości wyroku śmierci, wyrażonego szesnaście wieków wcześniej. Kiedy biblijny opis przyczyny potopu jest właściwie zrozumiany, to dostrzegamy, że on był ukrytym błogosławieństwem. Ludzka rodzina popadła w niewolę i w szybkim czasie zostałaby usunięta przez nową rasę, która w bardzo osobliwy sposób wtargnęła w ludzki ród. Biblia mówi nam, że ta nowa rasa składała się wyłącznie z mężczyzn rozmnażających się za pośrednictwem ludzkich kobiet. Czytamy: „A byli olbrzymi na ziemi… mężowie sławni” (1Moj. 6:1-4).

      Upadły ród Adama nie był w stanie poradzić sobie z wyższymi umysłowo i silniejszymi fizycznie intruzami. Życie stało się dla nich ciężarem, gdy zostali ograbieni ze swoich żon i córek oraz zmuszeni do mozolnej pracy na rzecz nowych panów. To nie wszystko, ponieważ nowy ród był bezwzględny, brutalny, gwałtowny, jak również niemoralny. Biblijny opis oświadcza: „Ziemia napełniła się

poprzednia strona – następna strona