Sztandar Biblijny nr 240 – 2011 – str. 29
odpuszczamy. Na końcu następuje prośba o chronienie nas przed złymi wpływami. To wyraża naszą świadomość faktu, że przychodzą pokusy od tych, z którymi mamy kontakt i od złych sił – złych mocy w atmosferze – oraz od naszego własnego ciała i że my potrzebujemy Boskiej pomocy i uwolnienia od wpływu szatana. Jednakże prośby w tej modlitwie są bardzo krótkie.
SKROMNOŚĆ W MODLITWIE
Wydaje się, że wiele osób ma błędne pojęcie o modlitwie. Słyszymy, jak niektórzy mówią Bogu o sprawach, o których On wie o wiele lepiej niż oni. Nawet w naszych kontaktach z ludźmi, opowiadanie osobie lepiej wykształconej niż my, o tym, o czym ona wie dużo lepiej niż my, zawsze jest niewłaściwe. O ile nam wiadomo, Jezus i Apostołowie nigdy nie podejmowali się udzielania instrukcji Ojcu odnośnie Jego Planu. Kiedy ktoś usiłuje dawać Panu instrukcje, to oszukuje zarówno Pana, jak i tych, którzy słuchają; ponieważ Pan wie i oni również wiedzą, że taka modlitwa nie jest adresowana do Boga, lecz do ludzi. Poprzednio wspominaliśmy o notatce w bostońskiej gazecie, że przy pewnej okazji „duchowny wygłosił najpiękniejszą modlitwę, jaką kiedykolwiek odmówiono przed publicznością Bostonu”.
Niewątpliwie, gdybyśmy mieli właściwe pojęcie o modlitwie – biblijne pojęcie – nasze publiczne modlitwy byłyby bardzo krótkie. Pismo Święte jest jedynym kryterium, jedynym przewodnikiem. Ono nie daje nam żadnego opisu w jakimkolwiek przypadku, gdzie święci Pańscy zanosiliby publicznie długie modlitwy. Apostoł Paweł mówi nam, że modlenie się w nieznanym języku także jest bezwartościowe, jeśli ktoś z obecnych nie przetłumaczy tej modlitwy; a jeśli ktoś modli się chaotycznie, tak że nie może być zrozumiany przez tych, którzy słuchają, to tak, jakby modlitwa była zanoszona w nieznanym języku. „Jakże ten, kto jest niewykształcony, powie 'Amen” na twoje dziękczynienie, jeśli nie zrozumie, co mówisz?” (1Kor. 14:1-16, KJV). Chociaż to wskazuje, że Pan życzy sobie, abyśmy zważali na słuchających, to my nie mamy modlić się do nich, lecz powinniśmy kierować myśli wszystkich słuchaczy do Boga, w ocenie Jego dobroci, Jego mądrości, miłości i miłosierdzia.
Pomijając myśl o nauczaniu innych w tym czasie, powinniśmy się starać, aby skierować myśli wszystkich słuchających w nabożny sposób do Boga, aby mogli upokorzyć się przed Nim. To, czego chrześcijanie usiłują czasami dokonać w modlitwie, powinno być czynione podczas kazania. Według oświadczenia Słowa Bożego, Bogu nie upodobało się zbawić przez modlitwę tych, którzy wierzą, lecz przez kazanie (Dz.Ap. 11:14; Rzym. 10:14; 1Kor. 1:21). To niekoniecznie oznacza publiczne mówienie, lecz zawiera także myśl o bardziej prywatnym głoszeniu Prawdy, a także głoszeniu słowem drukowanym. My mamy wypełniać wskazówki Słowa Bożego na wszystkie sposoby.
Gdy wypowiadamy się na temat publicznej modlitwy i o tym, że właściwa jest zwięzłość w modlitwie oraz o biblijnych przykładach z tym związanych, to nie sugerujemy, że ktoś powinien być ograniczany w jego prywatnych modlitwach. Ten, który był doskonały, pozostawił nam przykład prywatnej modlitwy. Nasz Pan czasami modlił się przez całą noc. Lecz uważamy, że w przypadku większości z nas, byłoby lepiej nie czynić w ten