Sztandar Biblijny nr 239 – 2011 – str. 8

Imiona pierwszych dwudziestu faraonów na tych tablicach (omijając tych bogów i półbogów na pozostałych tablicach) są najbardziej interesujące; ponieważ one, na ile zgadzają się z tablicą z Abydos, dokładnie odpowiadają dwudziestu osobom przedstawionym w zapisie 1 Mojżeszowej, włączając Noego. Przypominamy, że Adam i jego pierworodni potomkowie, włączając Kaina aż do Jabala, który na pewno zginął w potopie, ponieważ był ostatnim wymienionym potomkiem Kaina, tworzą dokładnie liczbę dziesięć; natomiast Abel i Set oraz późniejsi pierworodni potomkowie, włączając Noego, dają również liczbę dziesięć. Tablica z Abydos nadaje tym dwudziestu osobom egipskie imiona: najpierw w porządku od Adama i Kaina oraz późniejszych pierworodnych potomków, a następnie w porządku od Abla i Seta oraz następnych pierworodnych potomków aż do Noego.

FARAON I

      Zatem Adam pod imieniem Mena jest nazwany Faraonem I. Noe pod imieniem Norfu, jest nazwany Faraonem XX. Bogowie i półbogowie są wprowadzeni w innych tablicach po Jabalu, wielkim wnuku Kaina, który w tych tablicach jest określany jako Kakan. Jest to właśnie biblijny czas i miejsce na ich pojawienie się; ponieważ ci bogowie byli aniołami – „synami Bożymi” – którzy niedługo przez potopem żenili się z kobietami i z tego związku powstawali olbrzymi -półbogowie (1Moj. 6:2-4; Judy 6,7). Szczegóły na temat tych aniołów i ich synów, olbrzymów, są podane w czasopiśmie Herald „21, s.5, 6. Faraonem XXI jest Ham, w hebrajskim Cham, nazwany w tych tablicach Chamu i Chufu. Pamiętając, że potomkowie Hama, a nie Sema czy Jafeta, osiedlili się w Egipcie, to Ham jest właśnie tym, kogo możemy się spodziewać na liście tak zwanych faraonów po Norfu – Noem.

MUZEUM BRYTYJSKIE

      Na tablicy z Abydos znajduje się kilka innych interesujących szczegółów: żoną Meny (Adama) jest Szesz (hebr. Isha), co znaczy kobieta. Faraon II jest nazwany Teta-Khent, co znaczy winny, jako odniesienie do Kaina, winnego krwi Abla. Fragment tablicy dla Abla przedstawia go jako niestawiającego oporu. Tablica z Abydos została sporządzona przez Seti I, który prawdopodobnie był tym Faraonem, którego premierem był Józef. Seti I miał szyb o głębokości 60 stóp w litej skale. Na tej głębokości jego kamieniarze wykuli klatkę schodową, na której została następnie umieszczona tablica z Abydos. Dokładna jej kopia znajduje się w Muzeum Brytyjskim. Ta tablica jest wielkim potwierdzeniem chronologii biblijnej, jeśli zachowamy w umyśle fakt, że podobnie jak Biblia, ona podaje dwie równoczesne linie genealogiczne, pierwszą, a następnie drugą aż do ukończenia. To wymaga, abyśmy liczyli 1656 lat, a nie ponad 3300 lat, od Meny (Adama) do Norfu (Noego) i potopu. Redukując najdłuższą egipską chronologię dla tego okresu o połowę jej długości, co jest wymagane przez to rozważanie, a następnie pomijając chronologię bogów i półbogów – ponieważ one także były równoczesne z dwiema wspomnianymi genealogiami, stwierdzamy, że egipska chronologia podana na tablicy z Abydos i porównana z innymi tablicami oraz z chronologią biblijną, są w zasadzie jednakowe, co do czasu przed potopem. Dalej możemy dodać, że babilońskie, chińskie i indyjskie zapisy, na podstawie, których pewni archeolodzy wysuwają twierdzenia o osobach żyjących 6000 lat przed Chrystusem, zawierają ten sam błąd liczenia kolejnych list genealogicznych lub dynastii, które w istocie rzeczy były równoczesne, tak jak pewni egiptolodzy zrobili z tablicą z Abydos i innymi tablicami. Fakt, że Biblia wprowadza dwie genealogie prowadzone oddzielnie, lecz nie wymaga, aby ich chronologia była podana jako kolejna, lecz jako równoczesna, dowodzi, iż rozsądne jest, aby to samo uczynić z imionami na tablicach z Abydos. Powyższe rozważania dowodzą, że rozsądnie możemy zharmonizować egipskie, babilońskie, chińskie i indyjskie chronologie z chronologią biblijną, która wyznacza okres około 6139 lat na obecność rodziny ludzkiej na ziemi. Najbardziej rzetelna tablica z pogańskiej starożytności zasadniczo potwierdza chronologię biblijną.

      Przed zakończeniem tego tematu będzie właściwe, gdy skierujemy uwagę naszych czytelników na fakt, że w rzeczywistości nie ma

poprzednia stronanastępna strona