Sztandar Biblijny nr 227 – 2009 – str. 12
ogłosiło wyrok śmierci na niego, oczywiście włączając w niego jego nienarodzone potomstwo (1Moj. 2:17; 3:3, 17-19)?
Był tylko jeden sposób, przez który Bóg mógł zaplanować zbawienie Adama i ludzkości z wiecznej śmierci, nie gwałcąc Swej własnej sprawiedliwości. Tym sposobem miało być dostarczenie zastępstwa, okupu, za doskonałego człowieka Adama, który przez nieposłuszeństwo stracił swe prawo do życia. Dlatego cały rodzaj Adama dostał się pod potępienie i odziedziczył je, a ponieważ „brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi ani może dać Bogu okupu [ceny do pokrycia, równoważnej ceny] jego za niego” (Psalm 49:8), gdyż oni wszyscy sami zostali potępieni na śmierć, zatem żaden z nich nie ma doskonałego życia do zaoferowania na spłacenie wyroku śmierci na korzyść Adama i ludzkości, która znajdowała się w jego zdolnościach prokreacyjnych, będąc jego częścią gdy zgrzeszył.
Boska sprawiedliwość słusznie wymaga „życia za życie, oka za oko, zęba za ząb, ręki za rękę, nogi za nogę” (2Moj. 21:23, 24) – dokładnego ekwiwalentu. Zatem, jeśli Adam (i ludzkość będąca w jego biodrach, gdy zgrzeszył) miał być odkupiony, było niezbędne, aby doskonałe ludzkie życie, ekwiwalent za życie Adama zanim zgrzeszył, było dostarczone i ofiarowane, jako substytut za niego – okup, równoważna cena; ponieważ bez przelania krwi nie ma odpuszczenia grzechów.
Było to pokazane przez fakt, że Bóg nie uznał przykrycia z liści figowych u naszych pierwszych rodziców. To było ich działanie, które symbolizuje wysiłki usprawiedliwienia człowieka przed Bogiem, przez jego własne uczynki. Z drugiej strony Bóg zastąpił okrycie z liści figowych przez typiczne okrycie ze skór zwierzęcych, wskazując na potrzebę przelania krwi (1Moj. 3:7, 21). „Albowiem dusza wszelkiego ciała we krwi jego jest; a Ja dałem ją wam na ołtarz ku [typicznemu] oczyszczeniu [pojednaniu, KJV] dusz waszych; bo krew jest, która duszę oczyszcza” (3Moj. 17:11). Było to również pokazane w ofiarach Dnia Pojednania dokonywanych za Izraela raz w roku (3Moj. 16; 2Moj. 30:10) oraz w innych ofiarach.
OKUP CZŁOWIEKA – KONIECZNA OFIARA
Oczywiście, ofiarowane zwierzę nie mogło rzeczywiście dostarczyć okupu, czyli równoważnej ceny za ludzką istotę; krew wołów i kozłów nie może usunąć grzechu. Typiczne ofiary jedynie wskazywały na wielką ofiarę, którą Bóg dostarczył w Swym Mesjaszu, o którym prorokował przez Mojżesza, mówiąc: „Proroka im wzbudzę z pośrodku braci ich, jakoś ty jest, i włożę słowa Moje w usta jego i opowiadać im będzie wszystko, cokolwiek mu rozkażę. I stanie się, że ktobykolwiek nie był posłuszny słowom Moim, które on mówić będzie w imię Moje, Ja tego szukać będę na nim” (5Moj. 18:15-19).
Wielka ofiara Mesjasza z Jego doskonałego ludzkiego życia oraz podstawowa doktryna o zadowoleniu Boskiej sprawiedliwości przez okup, czyli równoważną cenę, tym sposobem dostarczoną na korzyść Adama i jego rodzaju, razem z chwalebnymi błogosławieństwami, które przyjdą na Izrael i cały pogański świat, jako rezultat tego, stanowią główny temat Pisma Świętego, do którego się odnosi wiele proroctw, typów i wydarzeń historycznych.
Właśnie o tym ogólnym temacie traktuje wielkie proroctwo Izajasza w rozdziałach 40-66. W jego drugiej lub środkowej części (rozdz. 49-57) oraz w samym środku tej części ( 52:13-53:12), znajdujemy podstawę do odpuszczenia nieprawości Izraela ( 40:2) w ich Odkupicielu, „Świętym izraelskim” (41:14). Tutaj jest opisana wielka ofiara za grzech w celu zaspokojenia Boskiej sprawiedliwości na korzyść człowieka, na podstawie której „odkupieni PAŃSCY powrócą i przyjdą na Syjon śpiewając; radość wieczna będzie na głowie ich, otrzymają radość i zadowolenie, a smutek i wzdychanie przeminie” (Izaj. 51:11, KJV).
W Izaj. 52:13-53:12 znajdujemy serce i centrum wspaniałego mesjańskiego proroctwa Izajasza, podstawę wszystkich błogosławieństw, które Bóg ześle na Izraela, jako nasienie Abrahamowe, oraz na wszystkich ludzi w tysiącletnim Królestwie (1Moj. 22:18). Jehowa powiedział do Jezusa: „Tyś jest kapłanem na wieki według porządku Melchizedekowego” (Psalm 110:1, 4). Abraham płacił dziesięcinę Melchizedekowi, który jest typem na naszego Pana – Mesjasza (1Moj. 14:20).
Imię Melchizedek znaczy król sprawiedliwości. Później on został Królem Salem (pokoju; 1Moj. 14:18). Jezus jako Mesjasz może pełnić urząd „Księcia Pokoju” (Izaj. 9:6,7) oraz jak król Dawid panować i prosperować, jako Sprawiedliwa Latorośl Dawida, wykonując sąd i sprawiedliwość na ziemi (Jer. 23:5, 6), jednak było niezbędne, aby najpierw wypełnił sprawiedliwość Zakonu. On dokonał tego przez dostarczenie doskonałego ludzkiego życia, jako okupu – równoważnej ceny – za doskonałe ludzkie życie, które Adam przez nieposłuszeństwo stracił dla siebie i ludzkości. Było również wymagane, by On wypełnił Prawo Mojżeszowe w celu uwolnienia Żydów spod jego potępienia. Zatem On doskonale, bezgrzesznie wypełnił jego wymagania, wypełniając nawet przekleństwo przez zawiśnięcie na drzewie (5Moj. 21:22, 23), aby stać się końcem Zakonu, przez sprawiedliwość tych, którzy