Sztandar Biblijny nr 227 – 2009 – str. 13
odtąd uwierzą w Jezusa Chrystusa i aby znieść przekleństwo tego Prawa z Izraela, który jako całość był przez nie potępiony, ponieważ żaden z nich nie był w stanie zachować tego prawa, będąc również potępiony w Adamie (5Moj. 27:26; 28:15; Psalm 130:3; 143:2; Jer. 11:3; Izaj. 53:11, 12). To właśnie ta wielka prawda jest szczególnie podkreślona w Izaj. 52:13-53:12, w słowach, które są sercem wspaniałego mesjańskiego proroctwa Izajasza.
SŁUGA JEHOWY ZIDENTYFIKOWANY
W Izajasza 41:8 czytamy: „Ale ty Izraelu, sługo mój! Ty Jakubie, któregom obrał, nasienie Abrahama, przyjaciela Mego”. Podobnie czytamy w Izaj. 43:10: „Wyście świadkowie Moi, mówi Pan, i sługa mój, któregom obrał”. W rozdz. 44:1 czytamy: „A teraz słuchaj Jakubie sługo mój, i ty Izraelu, któregom wybrał”. Zgodnie z tym niektórzy przypuszczają, że gdy w rozdz. 52:13 Bóg mówi o Jego słudze, On z pewnością odnosi się nie do jednostki, lecz do Izraela jako narodu. Jednakże powinniśmy pamiętać, że to, co jest powiedziane o narodzie, często koncentruje się w jednostce, natomiast oprócz jednostki, naród czy lud w ogólności byłby określany zupełnie inaczej, być może prócz perspektywy lub jedynie nazwy. Zgodnie z tym w 2Moj. 4:22, 23; Ozeasza 11:1, Izrael jest nazwany synem Bożym, Jego jednorodzonym; lecz ta wzniosła nazwa przez nieposłuszeństwo została tymczasowo utracona przez ogół narodu (Ezech. 14:16), choć zachowana w jednej lub więcej jednostkach z tego narodu (zob. Psalm 89:20-38); jednak ostatecznie, przez Mesjasza, ona zostanie im przywrócona (Ozeasza 1:10, 11). Słowa „wyście synami Boga żyjącego”, nie były ideałem zachowanym przez Izraela jako całość, lecz zrealizowały się w osobie Boskiego Namaszczonego, Jego Mesjasza, jako „Syna” (Psalm 2:2, 7, 12). Bóg powołał Swego Syna, jednostkę, jako Swego Sługę. Tutaj znowu Bóg powiedział, „wywyższyłem wybranego z ludu” (Psalm 89:20).
Izaj. 42:1-7 wystarczająco wyraźnie wskazuje, że sługa Boży koncentruje się w jednostce, ponieważ niemożliwe jest logiczne zastosowanie tego opisu do Izraela jako narodu lub nawet do pozostałości z tego narodu. Raczej jest tutaj opisany Jeden Indywidualny Sługa Boży, który jest z narodu. On daleko przewyższa naród i w Nim realizuje się to, co Izrael jako naród utracił. On jest Boskim Wybrańcem, Jego Wybranym, w którym On się rozkoszuje, On „sąd narodom wyda”. Bóg powołał Go „w sprawiedliwości” (Melchizedek – król sprawiedliwości) i dał Jego „za przymierze ludowi” – zatem On nie jest ludem, lecz gwarancją pojednania, ceną okupu, na podstawie której zostanie ustanowione wieczne Nowe Przymierze pomiędzy Bogiem i Izraelem (Jer. 50:4, 5; 31:31-34; 32:37-44; Ezech. 16:53-63; 36:21-38).
Ponadto ta jednostka, Król i Mesjasz, ten Sługa Boży, ma być „światłością narodom” (Izaj. 42:6; por. 49:6; 51:4), „aby otwierał oczy ślepych (Izaj. 35:5; 29:18), a wywodził więźniów [niewolników śmierci] z ciemnicy [z nieświadomości stanu śmierci, 49:9; 61:1], i z domu więzienia [stanu śmierci] siedzących w ciemnościach” (w. 7). Zatem w Izaj. 42:1-7 mamy opis prawdziwego, indywidualnego Boskiego Sługi, w kontraście do narodu, którego upadek i niewierność jest nakreślona w w.18-25. Poganie przyjdą do światła Izraela jedynie wówczas, gdy przyjmą światło udzielone przez izraelskiego Mesjasza, Boskiego Sługę (Izaj. 60:1-3).
W Izaj. 49:1-7 Sługa Boży jest przedstawiony nie jako naród Izraela, lecz jako jednostka, podobnie jak było w przypadku Jakuba – nazwanego „Izraelem” (w. 3) – co znaczy „książę Boga” (1Moj. 32:28). Ten Książę Boga oświadcza, że PAN ukształtował Go w łonie matki, aby był Jego Sługą (w. 1, 5). Rzeczywiście, On jest nasieniem niewiasty, które ma zetrzeć głowę węża (szatana), Tym narodzonym z panny, którego imię brzmi Immanuel, „Bóg z nami”, który miał ludzką matkę, lecz nie miał ludzkiego ojca, ponieważ jest jednorodzonym Synem Boga (Psalm 2:7; 1Moj. 3:15; Psalm 22:10, 11; Izaj. 7:14).
Ten Sługa Boży ma pełne prawo do imienia „Izrael”, „książę Boga”, ponieważ On jedyny wypełnił sprawiedliwość Zakonu, zachowując go doskonale, bez grzechu; ponieważ nie będąc spłodzony przez ludzkiego ojca, nie otrzymał życia pod przekleństwem grzechu, pod wyrokiem śmierci. On nie był jednym z rodzaju Adama, który nie mógłby zaoferować okupu za Swego brata (Psalm 49:8). Przez doskonałe zachowanie Prawa Zakonu, On dowiódł Swego prawa do wiecznego życia, jako doskonała ludzka istota (3Moj. 18:5). Ponadto On