MESJASZ – SŁUGA BOŻY

„Oto sługa mój, spolegać będę na nim, wybrany mój, którego sobie upodobała dusza moja. Dam mu Ducha swego, on sąd narodom wyda.” (Izaj. 42:1)

      Ostatnia część Księgi Izajasza (rozdziały 40-66) stanowi jeden z najpiękniejszych i najbardziej wzniosłych zestawów proroctw Pisma Świętego. Ten zestaw rozpoczyna się szczególnym posłannictwem pocieszenia dla Izraela i głosem „wołającego na puszczy: Gotujcie drogę PAŃSKĄ, prostą czyńcie na pustyni ścieżkę Boga naszego” (Izaj. 40:3). On kończy się opisem „nowych niebios i nowej ziemi” ( 65:17; 66:15, 16, 22-24), w których mieszka sprawiedliwość oraz zniszczeniem niegodziwych we wtórej śmierci (symbolizowanej przez robaka i ogień zniszczenia), zniszczeniem, którym będzie kompletna, nieunikniona i wieczna zagłada – „albowiem robak ich nie zdechnie, a ogień ich nie zgaśnie”.

      Ten zestaw 27 rozdziałów może być logicznie podzielony na trzy równe części, każda po 9 rozdziałów. Pierwsza część (rozdz. 40-48) traktuje głównie o uwolnieniu Izraela z Babilonu, a o Cyrusie mówi się tutaj jako o Boskim „pasterzu”, jego „namaszczonym” – Jego Mesjaszu (w hebr. mashiach znaczy „namaszczony”), przez którego Izrael zostanie odrestaurowany.

      Inni władcy, np. Saul (1Sam. 12:3; 24:6, 10; 26:9, 11, 16), Dawid (Ps. 89:21; 18:50) i Salomon (1Król. 1:33-39), pomimo ich grzechów i niedoskonałości, są także określani jako Boski Mesjasz, Jego namaszczony, i każdy z nich pod pewnym względem jest typem na Wielkiego Króla Mesjasza, przez którego Bóg ostatecznie wyzwoli Swój lud. Podobnie Cyrus, Boski Mesjasz, któremu On dał „wszystkie królestwa ziemi i nakazał mu zbudować dla Boga dom w Jeruzalem i uwolnić z niewoli lud (ktokolwiek chce „ze wszystkiego ludu” – Ezdr. 1:1-4), wyobraża wielkiego Boskiego Króla Mesjasza (Izaj. 61:1-3, KJV), którego On „namaścił… aby ogłosił pojmanym wyzwolenie, a otwarcie więzienia [nieświadomość stanu śmierci w Sheolu – Dan. 12:1, 2; Ps. 68:19] tym, którzy są uwięzieni [więźniowie śmierci] … aby sprawił radość płaczącym w Syonie i dał im ozdobę zamiast popiołu, olejek wesela zamiast smutku, szaty chwały zamiast ducha przygnębienia, i będą nazwani drzewami sprawiedliwości, siewem PANA, aby On mógł być uwielbiony”.

      Pierwsza część (rozdz. 40-48) opisuje powrót Izraela po 70 latach spustoszenia ziemi w niezwykłych określeniach, które daleko przewyższają wyzwolenie dokonane wówczas przez Cyrusa. Dlatego ona wyraźnie wskazuje na wielkie antytypiczne odnowienie pod przewodnictwem Boskiego Króla, Mesjasza, kiedy „się objawi chwała PAŃSKA, a ujrzy wszelkie ciało społem” (40:5); a kończy się opisem (48:20-22) błogosławienia „odkupionych” sług PANA (podczas i po ich cierpieniach), który jest przedstawiony w kontraście do stanu niepobożnych, bo „nie ma pokoju niepobożnym [żadnej pomyślności – ani nadziei na wieczne życie], mówi PAN”.

      Druga część (rozdz. 49-57) mówi więcej o wyzwoleniu z Babilonu, wskazuje na odrzucenie Mesjasza, Jego cierpienia, itd., opisuje rozwój zarówno złych, jak i dobrych ( 57:18-21) i kończy się zapowiedzią „pocieszenia” i „pokoju” [wielkiej pomyślności] dla tych, którzy są „skruszonego i uniżonego ducha” (w. 15), którzy pragną być uleczeni z dolegliwości ich upadłego stanu, oraz przepowiednią niepokoju i kłopotów dla niegodziwych, którzy są niczym „morze wzburzone, gdy się uspokoić nie może, a którego wody wymiatają kał i błoto”. Ta druga część kończy się tym samym refrenem, co pierwsza: „Nie ma pokoju niepobożnym, mówi Bóg mój”.

      Trzecia część (rozdz. 58-66) zawiera kulminacyjny punkt opisu zarówno o sprawiedliwych, jak i o niegodziwych oraz ich ostateczną nagrodę odpowiednią do ich uczynków, mówi też o Panu ukazującym się ku radości Jego ludu ( 66:5), o narodzeniu nowego porządku (w. 66:7-9), o odbudowie i błogosławieniu Jeruzalem (w. 66:10-14, 20), o błogosławieniu wszystkich pogan przez usługę Jego ludu (w. 66:12, 19; por. rozdz. 60), o czczeniu Boga przez wszystkich (w. 23), o zniszczeniu wszystkich niegodziwych (w. 24) oraz o wiecznym ustanowieniu nowych niebios i nowej ziemi (w. 22). Jakie chwalebne zakończenie.

BOSKA SPRAWIEDLIWOŚĆ NIEWZRUSZONA

      Co jest wielkim centrum, z którego wszystkie te błogosławieństwa będą pochodzić? One będą pochodzić od Boga, który nie może złamać ani przekroczyć Swego własnego prawa sprawiedliwości (2Moj. 34:7). Jak On mógłby być „Bogiem sprawiedliwym i Zbawicielem” (Izaj. 45:21), gdyby dostarczając zbawienia za Adama i jego rodzaj, zignorował sprawiedliwe wymogi Swego własnego prawa, które z powodu nieposłuszeństwa Adama

poprzednia strona – następna strona