nie zastanawiałem się, lecz opuściłem tę organizację od razu. Od tamtego czasu moją radą jest: 'Wyjdźcie z pośrodku ich’ (2 Kor. 6:17). 'Odczułem, że żaden protest nie może się równać z tym oddzieleniem'”.

DENOMINACJE SĄ NIEPOTRZEBNE

      Opuszczając sekcję Babilonu, do której należał, stwierdził wyraźnie: „Od razu i zdecydowanie wycofujemy się z Unii Baptystów”. Na domniemane pytanie, czy będzie usiłował stanąć na czele nowej denominacji, odpowiadał: 'Nie’; i oświadczał, że wśród niezależnych zgromadzeń denominacje są niepotrzebne. Szczerze się z tym zgadzamy. Ludzie nie dostępują zbawienia przez przynależność do denominacji, lecz jako jednostki. Denominacje razem ze swymi credo odziedziczonymi po ciemnych wiekach, pod wieloma względami sprzeciwiają się prawdziwym naukom Boskiego Słowa i powodują rozłamy wśród chrześcijańskich braci. Prawdziwi naśladowcy Chrystusa powinni być zadowoleni ze społeczności ze wszystkimi innymi prawdziwymi naśladowcami Chrystusa, niezależnie i bez ich denominacyjnych granic.

      Starajmy się wszyscy „zachować jedność ducha w więzach pokoju … Abyśmy wszyscy weszli w jedność wiary i znajomości Syna Bożego, do pełnej miary człowieka, do w pełni rozwiniętego stanowiska w Chrystusie; abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi przez każdy wiatr doktryny zwodzącej przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, lecz opowiadając prawdę w miłości, abyśmy wzrastali we wszystkim w Niego, który jest Głową, to jest w Chrystusa” (Efez. 4:3,13-15, KJV).

      Po wyjściu z Babilonu Spurgeon cierpiał wiele prześladowań, lecz mocno trwał w prawdzie i sprawiedliwości i nigdy nie wrócił do Unii Baptystów. Podobne doświadczenia będą naszym udziałem, jeśli będziemy postępować za głosem Dobrego Pasterza (Jana 10:4,5); ponieważ „wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, prześladowani będą” (2 Tym. 3:12). „Radujcie się i weselcie się; albowiem zapłata wasza obfita jest w niebie”. „Radujcie się z tego, żeście uczestnikami ucierpienia Chrystusowego, abyście się i w objawienie chwały Jego z radością weselili. … gdyż on Duch chwały, a Duch Boży odpoczywa na was … który względem was bywa uwielbiony”.
BS ’09, 6-9

 WALKA ARMAGEDONU

      Wojny, od czasu I Wojny Światowej, tak osłabiły narody, że usiłowano wprowadzić w życie idee socjalizmu. To spotkało się z opozycją niektórych rządów i wszystkich klas zainteresowanych zachowaniem obecnego porządku rzeczy, „świata, który teraz jest”. Obecne społeczeństwo jest podtrzymywane przez bogatych, przez finansistów, polityków, liderów przemysłu oraz władców. Oni będą odwoływać się o poparcie do przywódców religijnych świata. Potem może nastąpić powszechny sprzeciw; po jednej stronie ci, którzy odnoszą korzyści z obecnych układów i instytucji i którzy są przeciwni wszelkim zmianom. Przeciwko nim, po drugiej stronie zgromadzi się ogół światowej populacji walczącej o poprawę warunków życia, gdyż w Boskim Planie nadszedł czas na zmianę. Czy lud Pański ma zająć jakąś stronę w tym boju? Nie! Zawsze starajmy się zachować w umyśle, że mamy być czyniącymi pokój oraz orędownikami pokoju i pomagać innym, by dostrzegali rzeczy w sposób prawy i prosty. Taki sposób postępowania zmierza do usunięcia anarchii i walki, lecz przepowiadana w proroctwach anarchia nadejdzie, pomimo wszelkich wysiłków jej uniknięcia (Dan. 12:1). Niemniej jednak Pan wskazuje nam przez Swoje Słowo, że pomimo opozycji, zwycięstwo będzie po stronie Boskiego Nowego Porządku w społeczeństwie. Anarchia jest najgorszą rzeczą, jest zupełnym brakiem jakiejkolwiek formy rządu.

      Ta walka będzie sposobem, w który Bóg przyśpieszy tę przemianę, co jest reprezentowane przez Jego ustanowienie ziemskiej części Królestwa podczas panowania ziemskich władców, i co będzie oznaczało koniec tych ziemskich rządów (Dan. 2:44). Po tej walce nastąpi inauguracja „nowych niebios i nowej ziemi” (Obj. 21:1). Nowymi niebiosami będą nowe duchowe panujące władze, Kościół w niebiańskiej chwale, wyniesiony na tron razem z naszym Panem. Nową ziemią będzie ziemski porządek w rękach Godnych, których Pan uczyni „książętami po wszystkiej ziemi” do przeprowadzenia tysiącletniego dzieła restytucji, kiedy Królestwo Chrystusa będzie w pełni ustanowione (Psalm 45:17; Dz.Ap. 3:19-21).
BS ’09, 9.

poprzednia strona – następna strona