Sztandar Biblijny nr 219 – 2007 – str. 73
lecz wciąż pozostawał w swych grzechach. Nie naszym zadaniem jest sądzić skąd lub od kogo pochodziły objawienia Mahometa, lecz wykazać, że one nie mogły być od Boga, ponieważ Jehowa objawia Swoją Prawdę jedynie tym, którzy są uświęceni w Jezusie Chrystusie i tylko przez działanie Swego Świętego Ducha. Jego Duch jest w Jego Słowie – a słowa Mahometa go nie posiadały (Jana 15:26; 16:13).
Uważamy, że nikt z tych, którzy dokładnie badają i zostali odpowiednio oświeceni co do głębokich prawd („twardego pokarmu” – Żyd. 5:14) w takich księgach Starego Testamentu jak 3, 4 i 5 Mojżeszowa, Proroctwo Izajasza, Ezechiela, Daniela itd. oraz w Ewangeliach, Listach Apostoła Pawła i Objawieniu w Nowym Testamencie, nie dojdzie do wniosku, że Koran mógłby zastąpić jakąś część Biblii. Nawet ci karmieni „mlekiem” Słowa (Żyd. 5:13), którzy kiedyś otrzymali i docenili odpuszczenie grzechów i usprawiedliwienie przez wiarę, które następuje tylko drogą łaski (a nie uczynków, jak uczy Mahomet) przez wiarę w Ukrzyżowanego Jezusa, jako Zbawiciela i Króla, nie powinni pragnąć wykonywania w Duchu martwych uczynków (Jak. 2:20) wymaganych od naśladowców Mahometa.
Głębokość i rozległość nauk Koranu w porównaniu z Biblią, wydaje się niczym płytka przydrożna kałuża w porównaniu z najgłębszym oceanem. Z pewnością jedynym powodem, który możemy znaleźć dla twierdzenia Mahometa o zastąpieniu Biblii przez Koran była jego nieznajomość Biblii zarówno pod względem litery, jak i zrozumienia, z wyjątkiem znikomej jej części – i to przekręconej przez tych, od których się jej uczył.
Nie chcemy umniejszyć znaczenia Mahometa. (Izajasz 8:20, KJV) wyraźnie mówi: „Do zakonu raczej i do świadectwa, a jeśli nie mówią według tego słowa, to dlatego, że nie ma w nich żadnego światła.” Po zbadaniu nauk Mahometa w Koranie staje się widoczne, że co najwyżej on posiadał bardzo małe światło zapożyczone z Biblii, szczególnie przez to, co usłyszał od innych.
Dla tych, którzy pragną głębiej poznać strukturę, charakter, treść, cel, historię, kanoniczność Biblii i dowody, że jest Boskim Objawieniem, polecamy dokładne przestudiowanie dzieła pod tytułem Biblia. To dzieło wystarczająco wykazuje, że Biblia jest daleko, daleko ponad najbardziej wzniosłą oceną, jaką ktoś mógłby mieć na temat Koranu lub innej kiedykolwiek wydanej książki.
CHRZEŚCIJAŃSTWO PRZEWYŻSZA ISLAM
Jedną z głównych przyczyn szybkiego rozprzestrzeniania się islamu była względna łatwość okazywania posłuszeństwa jego zasadom. Z drugiej strony, przedstawianie siebie i codzienne używanie wszystkiego co ludzkie jako ofiary nadającej się do przyjęcia przez Boga (nadającej się z powodu ofiarowania w wyznaczony sposób, jako usprawiedliwionego w Boskich oczach przez wiarę w zasługę krwi Jezusa, zob. Rzym. 3:20-25; 5:9), które jest w Biblii wskazane jako chrześcijańska „rozumna służba” (Rzym. 12:1), dokonywana z niesamolubnej, bezinteresownej miłości (1Kor. 13), nie jest znane w naukach islamu. Trwanie w próbach wiary bez urazy (1Piotra 1:6, 7; 4:12), które często jest przyczyną wrogości i prześladowań ze strony innych i jest częstokroć doświadczane przez naśladowców Jezusa, stosunkowo nie jest znane w islamie.
Dla muzułmanina wystarczające jest, że regularnie modli się wypowiadając formułę słów, czyni pewne wyrzeczenia, wypełnia pewne rytuały i udaje się na pielgrzymki. Głębsze, wewnętrzne, duchowe życie, które obejmuje „Pokój z Bogiem, który przewyższa wszelkie [ludzkie] zrozumienie” (Filip. 4:7), którego chrześcijanin dostępuje dzięki łasce Bożej działającej przez Ducha Świętego, jest muzułmaninowi stosunkowo nieznane, ponieważ on nie jest duchowym, lecz cielesnym człowiekiem (1 Kor. 2:14).
ISLAM NIE MA ZBAWICIELA
Jezus jest Synem Bożym (w co jednak Mahomet nie wierzył).